از تو تنها، سکوتِ قاتلِ مجنونی که در تمامی مصراع های زندگی ات جریان داشت را به خاطر می‌آورم. در آن فواصل سرد و اندوهگین نوجوانی، در آن روز های خو هایِ بد و ذهنی که تنها و تنها خشم و غم را میزایید، تنها طره های مشکی و مواج موهایت بود که من را وادار به شکستنِ شیشه شراب غرور می‌کرد. من تو را در لا به لای عشقی که زنان سی ساله با مردان چهل ساله می‌پروراندند میپاییدم. چقدر خنگ و ابلهانه میخواستم همه چیز در نبوغانه ترین حالتِ هستی و نیستی برقرار و ساکن باشند و به احترام عشقِ خالصمان به تعظیم در بیایند. هر روز و هر شب در هویدا ترین متون و بیت های زندگی نام تو را به زبان جاری میکردم. نه، فریاد میکشیدم. نعره میکشیدم، و در درون مغزم هم ماغ می‌کشیدند.

奇跡

اندکی آرامش کنار تو و یک عمر دیوانگی من.

"No legacy is so rich as honesty"

1:59

混乱

اما دردناک تر از تحمل این همه رنج، این است که ببینی دنیا کوچک ترین اهمیتی هم به رنجی که می بری نمی دهد. — نهاالراضی، یادداشت های بغداد

I used to shut my door When my mother screamed in the kitchen I’d turn the music up Get high and try not to listen To every little fight ‘Cause neither one was right