بعضی روزا آدم حتی حوصله‌ی خودشو هم نداره. نه از سر تنفر فقط از سر خستگی. از اینکه مدام با همون فکرا بیدار میشی با همون حسا میخوابی، و هیچیز واقعا عوض نمیشه. انگار خودتم تبدیل شدی به یه عادت

ولی اون ادمایی که وقتی میفهمن یچیو دوس داری برات میخرن:)))>>>

و اون ادمایی که باعث لبخندت تو کل روز میشن:)))>>>

تایم‌موردعلاقم:)

همش فکر میکنم من فقط یک نوتیفیکیشن اضافه تو این دنیام. همینقدر بی‌اهمیت، همین‌قدر گذرا. گوشیو چک میکنم صفحه رو رفرش میکنم، به امید اینکه یکی چیزی نوشته باشه که حداقل برای چند ثانیه حالمو عوض کنه ولی تهش میبینم فقط تبلیغات چیزایی که لازم ندارم برام بالا میاد. تنهایی این روزا دیگه مثل قدیم نیست که تو اتاق حبس بشی.الان حتی وقتی بین آدما هم هستی حس میکنی پشت یه شیشه‌ی نشکن گیر افتادی. همه دارن میخندن همه دارن زندگی میکنن و من فقط دارم تماشا میکنم. انگار دارم از دور زندگی خودمو میبینم که داره بدون حضور واقعی خودم جلو میره..

تایم‌موردعلاقم:)

هربار انگار یه غریبم توی آینه‌ای که هر صبح باهاش چشم تو چشم میشم

تماشای تقویم گوشی که تند تند ورق میخوره ترسناکه..

‐

‐

شبتون‌پروانه‌ای

امشبم از اون شباس که باید به سختی صبح کنیم