از مدینه تا کربلا قسمت پانزدهم
با خبر شد حسین، ابن سعید
میر حجاج شد به حکم یزید
قصد او قتل او به موسم حج
تا نهد در ستم بنای جدید
تا ز بی حرمتی و خونریزی
بشود شهر امن یار مصون
عمره ی مفرده به جا آورد
هشت ذی حجه شد ز مکه برون
قبل حرکت چنین خطاب نمود
به بنی هاشم و همه یاران
حمد مخصوص رب بی همتاست
می شود آنچه میل اوست، همان
در جهان نیست قدرتی بر پا
جز به حول و به قوه ی یزدان
به فرستاده ی خدای بزرگ
می فرستم درود بی پایان
چون شیاری که می نشیند بر
گردن دختری ز گردنبند
بی گمان مرگ لازم و حتمی است
مرگ و انسان قرین هم هستند
بر ملاقات با نیاکانم
من پر از شوق، مثل یعقوبم
گشته تقدیر مقتلی بر من
که نمایانده رب محبوبم
خوب گویا به چشم می بینم
در نواویس تا به کرب و بلا
در زمینی که هست دشت بلا
گرگها حمله می کنند به ما
قطعه قطعه کنند اعضایم
سیر سازند ازآن شکمها را
تا توانند می خورند و سپس
پر نمایند بر خود انبانها
می نویسد هر آنچه حکم قضا
نیست کس را ره گریز از آن
ما رضاییم و بی گمان خشنود
زآنچه راضی بود از آن یزدان
امتحانی اگر چه هست سترگ
پیشه سازیم استقامت را
صبر سازیم در مقام بلا
تا دهد اجر صابران بر ما
بین احمد و پاره های تنش
فصل هرگز نمی شود پیدا
بی گمان در بهشت هم هستند
در کنار رسول پاک خدا
چونکه هستند نور چشم رسول
موجب شادی و رضای رسول
می رسد عاقبت بدون گمان
وعده هایش به دستشان به حصول
پس بدانید هر که در ره ما
می نماید ز خون خویش گذر
هست مشتاق بر لقای خدا
همره من شود برای سفر
(بله آگاه باشد ابن علی
کامل از نحوه ی شهادت خود
بذل جان زنده گر کند آیین
باید آماده ی شهادت شد)
#سید_عسکر_رئیس_السادات
یکم بهمن نود و پنج
آخرین بازنگری ۱۶ تیر ۱۴۰۳
#از_مدینه_تا_کربلا
#قسمت_۱۵
#خطبه_ها_و_نامه_ها
#امام_حسین
از مدینه تا کربلا
قسمت سی ام
می رسد چون به بطن اَلعقبه
گوید این گونه او به همراهان
من نمی بینم از برای خودم
غیر مقتول گشتنم پایان
دیده ام چون به خواب ای یاران
به من آورده حمله خیل سگان
از همه سخت تر سگی ابقع
جسم من را کشیده بر دندان
پیرمردی در آن میان پرسید
به کجا می روی بگو ای مرد
داد پاسخ به کوفه گفتش باز
از همین جا قسم به حق برگرد
که نیاید تو را به استقبال
بی گمان غیر نیزه و شمشیر
این جماعت چو فتنه را خواباند
راه آن شهر را تو پیش بگیر
گفت از من که هیچ مخفی نیست
آنچه از ما وقع تو فهمیدی
امر ایزد نمی کند تغییر
بر گریزش که راست تمهیدی
تا نریزند بر زمین خونم
بر ندارند از من آنها دست
تا مسلط کند بر آنها حق
آنکه بسیارشان نماید پست
#سید_عسکر_رئیس_السادات
۲۷ شهریور ۹۷
آخرین بازنگری ۱۷ تیر ۱۴۰۳
#از_مدینه_تا_کربلا
#قسمت_۳۰
#خطبه_ها_و_نامه_ها
#امام_حسین
ابقع؛ سیاه و سفید
از مدینه تا کربلا
قسمت سی و یکم
می کند امر بر ذخیره ی آب
ابن حیدر چو می رسد به شراف
پیش از آنکه شمس بر آید
بیش از احتیاج و حد کفاف
حر رسد با هزار همراهش
میهمان است اگر چه نا خوانده
گر چه نامهربان ولیکن هست
تشنه ی راه و خسته و مانده
مهربان گفت آبشان بدهید
تا نمایید اسبشان سیراب
آب بر یال و پایشان بزنید
برده گرما ز طفلکیها تاب
گفت شخصی از آخرین افراد
مانده بودم در آن میان مغفول
تا به دادم رسید آن خوشرو
شد به سیراب کردنم مشغول
گفت تا من شتر بخوابانم
من حجازی ولی نفهمیدم
تا عراقی به من خودش فهماند
بعد مشغول آب گردیدم
تشنگی تاب برده بود از من
آب بر روی صورتم پاشید
گفت بفشارمش نفهمیدم
دهن مشک را خودش چسبید
ظهر شد بر موذنش فرمود
که اذان و اقامه کن جاری
گفت با حر که همرهی باما؟
یا نمازی جدا تو بگزاری
گفت در پاسخ سوال حسین
با شماییم من و یارانم
در صفوف شما و یارانت
ابن حیدر نماز می خوانم
داد بر سیف تکیه بعد نماز
جامه ای ساده نیز بر تن داشت
گفت حجت تمام شد که حسین
امر دادار را زمین نگذاشت
من نگشتم به سویتان راهی
مگر از بعد خواهش بسیار
آن همه پیک و نامه ی دعوت
که نباشد اماممان ای یار
گر وفادار عهد و پیمانید
بنمایید عهدتان تجدید
راضی ار نیستید از آمدنم
باز گردم اگر که بگذارید
بله این حرف حق جواب نداشت
آنکه را هست عزم خبط و خطا
غرق بود آن سپه به بحر سکوت
سنگ آمد ز ننگشان به صدا
#سید_عسکر_رئیس_السادات
۲۸ شهریور۹۷
#از_مدینه_تا_کربلا
#قسمت_۳۱
#خطبه_ها_و_نامه_ها
#امام_حسین