دفترچه خاطراتِ من!
امید دادن یه نوجوون به یه نوجوون دیگه خیلی تاثیر بیشتری داره تآ اینکه یه بزرگتر یا پدر و مادر بهش بِ
البته حالا که فکر میکنم میبینم نه هر کسی
میدونید توی دوران نوجوانی شخصیت هرکسی شروع به کامل شدن میکنه(نظر منه) و این باعث میشه وقتی میخوایم بریم تو جامعه، با قیافههای مختلف و اخلاق و رفتارهای مختلف مواجه بشیم. که این تفاوت بین ما و بقیه، در این سن به مراتب بیشتر از کودکیه.
برای همین با نوجوونی همنشین بشیم که:
۱.امید واهی نده
۲.بدونه چجوری باید امید بده
۳.هدفهامون تقریبا شبیه هم باشه(چون باید هدف ما رو درک کنه)
پ.ن: اگر موارد رو بخواید به ترتیب بخونید باید از پایین به بالا بخونید به نظرم😅