امروز برنامه‌م فقط خواب بود چون اندرونی فروپاشی روانی بودم صبح زود ساعت ۶ ک داداش عزیزم بیدارم کرده ی بار. ده بار هم با صدای مامانم که داداشمو صدا میزد و باهاش صحبت میکرد بعدش بیدار شدم. این وسط میومد منو هم صدا میزد. چرا؟ چون مادرم تصمیم گرفته خونه تکونی کنه 😐

شبشم‌ خوابم نمی‌برد و ساعت ۵ تازه خوابیدم. از اونور هم نهایت تا ۱۰ تونستم بخوابم 🦦 هرچی هم اومدم بخوابم گفتم نخوابم شب مثل آدم بخوابم. بعد اذان مغرب مثل‌ چی‌ خوابم گرفته بود و سر درد داشتم. به مامانم میگم من میخوام بخوابم میگه الان زوده بیا بریم مراسم اومدی بخواب. منم ک بعدش خواب از سرم پریده بود اینقدر هم کسل بودم ک نشد هیچ کمکی‌ بهش کنم. (هرچند اوج خونه تکونیش‌ همون موقع بود ک من خواب بودم و بعدشم خودش خیلی کاری نکرد😐)

الانم خوابم نمیبره هرکاری میکنم و صبح ساعت ۷ باید بیدار شم🦦

الهی توکل به نام اعظمت🍃

البته ک بنده از ۸ اینجام🥰

امروز هوا خنک و خوب بود الحمدلله و من خوشحالم بابتش😃

دعا لطفا ❤️

غم میون دو تا چشمون قشنگم لونه کرده

من معتقدم آدم‌ها به یک علاقه و استعداد خلاصه نمیشن. زمانی صد در صد به این باور رسیدم ک خودم دچارش شدم. من عاشق رشته تحصیلی الانم هستم، عاشق مسیری هستم که دارم طی میکنم. چه تو بحث کاری، تجربه، متاهلی، تحصیلی و ... چون جدای از علاقه، من این رشته رو با عقل هم انتخاب کردم. یعنی ترکیبی هست از عقل و عشق واسم. ولی بازم یه گوشه دلم، برای کادر درمان بودن میتپه. برای شیفت داشتن. برای درس های قشنگ و در عین حال سخخخت‌ اون رشته ها...

من سالی که پشت کنکور موندم، تصمیم گرفتم رشته‌مو عوض کنم. چون از یک سری موارد که ماهیت کادردرمان بودن بود، دلسرد شده بودم و حس میکردم آینده‌م رو سخت‌تر میکنه. هنوزم همین اعتقاد رو دارم. اما دله دیگه...😅

همزمانی این توییت متعجبم کرد🤣😐 پ.ن: البته من حسرتشو‌ ندارم. اما بدمم نمیومد زندگیش‌ کنم🦦

_🔥