سعدی: حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست یکی تمام بود مطلع بر اسرارم حافظ: حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد

سعدی: زین سبب خلق جهانند مرید سخنم که ریاضت کش محراب دو ابروی توام حافظ: در صومعه‌ی زاهد و در خلوت صوفی جز گوشه‌ی ابروی تو محراب دعا نیست

یعنی واقعا دل کندن از بعضی چیزها انقدر سخته؟

کاش با یک ولش کن همه چیز درست می‌شد

پیاله‌ی چاوت پر له خین بکه

چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی؟ چه کرده‌ام که به هجران تو سزاوارم؟ -سعدی

زندگی درس‌های خوبی بهم میده و فکر می‌کنم جدیدترینش که امروز بود و از همه‌ی درس‌هایی که تا امروز گرفتم قشنگ‌تر بود این بود که هیچوقت خودمو نگیرم و فکر نکنم چیزی هستم. اگر به جایی هم احیانا توی این مدت رسیدم کار خودم نبود و خدا بود.

فقط اونجایی که نمیدونم از حالم چی بگم:)