کاش با یک ولش کن همه چیز درست می‌شد

پیاله‌ی چاوت پر له خین بکه

چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی؟ چه کرده‌ام که به هجران تو سزاوارم؟ -سعدی

زندگی درس‌های خوبی بهم میده و فکر می‌کنم جدیدترینش که امروز بود و از همه‌ی درس‌هایی که تا امروز گرفتم قشنگ‌تر بود این بود که هیچوقت خودمو نگیرم و فکر نکنم چیزی هستم. اگر به جایی هم احیانا توی این مدت رسیدم کار خودم نبود و خدا بود.

فقط اونجایی که نمیدونم از حالم چی بگم:)

تا مدت‌ها پیش غم، خشم، سرخوردگی و درماندگی برایم معنایی نداشت و تجربه‌شان نمی‌کردم. چرا که هیچ چیزی تا چنین مرزی آزارم نمی‌داد. اما امروز...

حتی همین الآن هم نمیدونم چی بگم و چطور توصیفش کنم که ناله نباشه و از طرفی هم دوباره ذهنم را بهم نریزد. این روزها نالان زیاد است و ایده‌آلم تا پیش از این دوری از چنین حالتی بود

ولی خب انگار نالیدن هم اینجا اجتناب ناپذیره چرا که انسان در بسیاری از دردهای زندگیش تنهاست و به تنهایی باید بار درد را به دوش بکشد