کتاب جدید فاضل نظری از شعر اولش قضاوت نکنید خیلیاش هستن که قشنگن

نه موسیقی نه رقص نه نقاشی نه نوشتن نه نمایش نه سینما نه مجسمه نه عکس نه خط هیچکدام کار از کار پیش نبرد

از تو دل کندم که تمرین شکیبایی کنم تا خودم را تشنه روزی که می‌آیی کنم آبرویی را که کم‌کم جمع کردم حاضرم روز دیدار تو یک‌جا خرج رسوایی کنم از کتاب گیسوانت صفحه‌ای را باز کن تا برایت مو به مو تفسیر زیبایی کنم می‌پذیرم عشق هم تنها دروغی بیش نیست گر در آغوش تو هم احساس تنهایی کنم صبر کن تا مثل رودی بر فراز پرتگاه مرگ را در دیده مردم تماشایی کنم فاضل نظری #شعر

روزهای غمگین آخرین سال از سال‌های آزادی از سال‌های فراغ

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو مکن آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن دیگر سراغ خاطره‌های مرا مگیر خاکستر گداخته را زیر و رو مکن در چشم دیگران منشین در کنار من ما را در این مقایسه بی آبرو مکن راز من است غنچه‌ی لب‌های سرخ تو راز مرا برای کسی بازگو مکن دیدار ما تصور یک بی‌نهایت است با یکدگر دو آینه را روبه رو مکن فاضل نظری #شعر

تلخ است که لبریز حقایق شده است زرد است که با درد موافق شده است عاشـق نشـدی وگرنه می فـهمیدی پاییز بهاری‌ست که عاشق شده است میلاد عرفان پور #شعر

در شب قدر دلم با غزلی هم دم شد بین ما فاصله‌ها واژه به واژه کم شد بیت‌هایم همه قرآن روی سر آوردند چارده مرتبه، آنگاه دلم محرم شد ابتدا حرف دلم را به نگاهم دادم بوسه می‌خواست لبم، گنبد خضرا خم شد خم شد آهسته از اسرار ازل با من گفت گفت: ایوان نجف بوسه گه عالم شد بعد هم پشت همان پنجرۀ رویایی چشم من محو ضریحی که نمی‌دیدم شد خواستم گریه کنم بلکه بر این زخم عمیق گریه مرهم بشود، خون جگر مرهم شد گریه کردم،عطش آمد به سراغم، گفتم: به فدای لب خشکت! همه جا زمزم شد آنقدر دور حرم سینه زدم تا دیدم کعبه شش گوشه شد، آنگاه دلم محرم شد روی سجادۀ خود یاد لبت افتادم تشنه‌ام بود، ولی آب برایم سم شد زنده ماندم که سلامی به سلامی برسد از محمد به محمد که میسر هم شد من مسلمان شدۀ مذهب چشمی هستم که درآن عاطفه با عشق و جنون توام شد سال‌ها پیر شدم در قفس آغوشت شکر کردم، در و دیوار قفس محکم شد کاروان دل من بس که خراسان رفته است تار و پود غزلم جادۀ ابریشم شد سال‌ها شعر غریبانه در ابیات خودش خون دل خورد که با دشمن خود همدم شد داشتم کنج حرم جامعه را می‌خواندم برگ در برگ مفاتیح پر از شبنم شد یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت یک قدم مانده به او کار جهان درهم شد بیت آخر نکند قافیه غافلگیرت آی برخیز ز جا، قافیه یا قائم شد -حمیدرضا برقعی