یل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینین پرچمی

قصه بگیم؟

می آید از سمت غربت اسبی که تنهای تنهاست تصویر مردی که رفته ست در چشم هایش هویداست یالش که همزاد موج است دارد فراز و فرودی اما فرازی که بشکوه اما فرودی که زیباست در عمق یادش نهفته ست خشمی که پایان ندارد در زیر خاکستر او گل های آتش شکوفاست در جان او ریشه کرده ست عشقی که زخمی ترین است زخمی که از جنس گودال اما به ژرفای دریاست در چشم او می سراید مردی که شعر رسایش با آنکه کوتاه و ژرف است اما در اوج بلنداست داغی که از جنس لاله ست در چشم اشکش شکفته ست یا سرکشی های آتش در آب و آیینه پیداست؟ هم زین او واژگون است هم یال او غرق خون است جایی که باید بیفتد از پای زینب همین جاست دارد زبان نگاهش با خود سلام و پیامی گویی سلامش به زینب اما پیامش به دنیاست از پا سوار من افتاد تا آنکه مردی بتازد در صحنه هایی که امروز در عرصه هایی که فرداست این اسب بی صاحب انگار در انتظار سواری ست تا کاروان را براند در امتدادی که پیداست -محمد علی مجاهدی

نه تنها در وداع تو جدا شد جان از من که می‌آمد صدای ناله‌های پنج تن از من از آنجایی که وابسته‌ست، جان من به جان تو جدا کردند سر از تو، جدا کردند تن از من میان آن همه هم زخم هم جانباختن از تو میان خیمه‌ها هم سوختن هم ساختن از من تو زیر خنجرش بودی و مبهوت تماشا من گلوی زیر خنجر از تو دست و پا زدن از من دلم خوش بود با پیراهنت آن هم به غارت رفت پس از تو رخت بر بسته‌ست شوق زیستن از من ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟ کسی نشنید جز توصیف زیبایی سخن از من از آن بتخانه‌ها چیزی نماند آنجا که بر میخواست طنین تیشه‌ی پیغمبران بت‌شکن از من منم حسن ختام داستان باشکوه تو پس از این اسوه می‌سازند اساطیر کهن از من -سید حمیدرضا برقعی

گودال قتلگاه پر از بوی سیب بود تنهاتر از مسیح کسی بر صلیب بود...

یذره صحبت کنیم...