(تشنه‌ام تشنه ز هر جامی که قلبم را گوارای خودت سازد پیچش پیچنده پیچک‌های پیچیده میان تار موهایت چه بلوایی به پا کرده... خدا بخشد وجودم را و افکار خروشان درونم را کنون جای تعلل نیست به فریاد خموشم ناظری اما مرا در وادی حیرت رها کردی بگو من را چرا تنها رها کردی؟ چرا من را رها کردی؟) به رود چشم‌های خیره بر ساحل که در آن صورت خسته به خود داری مسیحا مادرت ما را نظارت می‌کند برخیز مسیحا خواهرت در سرخ‌هامونی به خونت مانده تنها و رها برخیز قبل از آنکه خون هامون را به خون چشمهایش درهم آمیزد مرا دائم صدایی می‌رسد از او: (بگو آیا تویی بر من برادر؟ ای برادر جان؟ وصیت بود مادر را که بعد از او ببوسم آن گلویی را که روزی بوسه‌گاه جد و مادر بود.) مسیحی دیگر آمد بار دیگر بر صلیب دیگری تنهاتر از پیشین فرود آمد. بار دیگر ابن آدم جسم خود را زیر بارانی ز خون حق شستشو دادند.

میخوام حرفی بزنم ولی ممکن نیست چون ذهنم جهت گرفته و سخنانم در جهتی که ذهنم به خود گرفته پیش میره و ممکنه با واقعیت مغایرت داشته باشه. کلا بیان گزاره‌های درست کار سختیه، برای همین نمیشه همیشه به درستی گزاره‌ای را بیان کرد

نکته‌ای بگویم و بگذریم تامل و دیدگاه‌های سخت موجب مشکلات و شکست های سخت می‌شود چرا که انديشه‌ی سخت معمولا تحت تاثیر احساسات شکل می‌گیرد و به طور معمول احساست از منطق به دور هستند. سخت فکر نکنیم سختی، عقل انسان را سخت می‌کند و این موجب سختی زندگی می‌شود.

و نیز گاهی سکوت است که موجب اندیشیدن نرم می‌شود

میگن اقرار به ضعف نکن چون کار عاقلانه‌ای نیست. اما متاسفامه باید بگم هیچوقت‌ انقدر تنها نبودم

ای اشک، آهسته بریز که غم زیاد است ای شمع ، آهسته بسوز که شب دراز است امروز کسی محرم اسرار کسی نیست ما تجربه کردیم، کسی یار کسی نیست . هر مرد شتر دار اویس قرنی نیست هر شیشه ی گلرنگ عقیق یمنی نیست هر سنگ و گلی گوهر نایاب نگردد هر احمد و محمود رسول مدنی نیست بر مرده دلان پند مده خویش نیازار زیرا که ابوجهل مسلمان شدنی نیست با مرد خدا پنجه میفکن چو نمرود این جسم خلیل است که آتش زدنی نیست خشنود نشو دشمن اگر کرد محبت خندیدن جلاد ز شیرین سخنی نیست جایی که برادر به برادر نکند رحم بیگانه برای تو برادر شدنی نیست صد بار اگر دایه به طفل تو دهد شیر غافل مشو ای دوست که مادر شدنی نیست شاعر؟

با دیدن این عکس تمام غم های عالم فروریخت در دلم

آخرین زخم که بر پیکر روحم مانده زخم ناسور عمیقی ز وفاداری بود