وای اینجا چه خوبه

کاش آدما بیشتر به حرفایی که میزنن توجه کنن

کاش قرص هایی که اون شب خوردم اثر میکردن

کاش معده ام پسشون نمیزد

کاش انقد زندگی ترسناک نبود.. انقد پشت هم بد نمیاوردم

بیچاره آدمی! و چقدر من "بیچاره آدمی!"

کاش میشد بهش بگم ازش متنفرم

وای سقای آب و ادب رو میتونم تا هشتاد سالگی روزی دوبار بخونم و ازش سیر نشم

کاش می‌توانستم زمان را متوقف کنم..

آدمای اینجا جالبن! شاید یکی یا دوتا یا شایدم یکی در دوتا یا...چمی‌دانم آقا؛ خسته‌ به نظر می‌رسن. یکی از زمان، یکی از دلتنگی، یکی وابستگی، یکی نفرت، یکی بیچارگی، یکی خشم، یکی گرسنگی، یکی سیاهیِ افکارش، یکی منظم بودنِ جهانش. یکی از بی‌شوهری، یکی از اعصابِ نداشته‌ش، یکی از نبودِ ادب. یکی از عشق، از مرگ، از زندگی، از زنده بودن، از آدما. اما خب. می‌‌شه همزمان از همه‌ی اینا خسته بود. نه؟

میشه مثلا من خودم ازش خسته ام