🔰 سیاست در آغوش صداقت
🔸یکم. متروی تهران، سرشار از انسانهای محزونیست که «پیراهن تیره» بر تن کردهاند. ظواهر نشان میدهند که با یک لایهی اجتماعی خاص روبرو نیستیم؛ بلکه تعلقخاطر به رئیسی عزیز، «عمومیت چشمگیر» داشته. حال روحی مردم، حس «اندوه عمیق» را القا میکند. و مگر جز این است که یک «عزیز»، از دست رفته؟!
🔸دوم. کسی در قطار، با صدای بلند برای رئیسی عزیز، دعا میکند و میگوید شادی روحش، الفاتحه مع الصلوت. مردم با طنین بلند و اندوهگین، صلوات میفرستند. در ایستگاه دروازه شمیران، اکثریت پیاده میشوند؛ این یعنی بسیاری به قصد «خیابان انقلاب» آمدهاند. این اکثریت دلشکسته، «انقلاب» را اراده کردهاند.
🔸سوم. جوشش موج جمعیت سوگوار، پایان ندارد؛ یک رودخانهی مردمی به جریان افتاده که شگفتانگیز است. هرچه میآیند و میروند، تمام نمیشوند. در خیابان نمیتوان قدم از قدم برداشت. «انسداد خیابان»، حاکی از «انفتاح انقلاب» است؛ انقلاب نمرده است، چون تعلق به انقلاب در دل و جان مردم، همچنان حیات دارد.
🔸چهارم. از «ناسپاسی»هایی که در حق رئیسی عزیز، روا داشتند، این بود که میگفتند برآمده از انتخاباتی است که انتخابات نبود. اما دریای بیکرانهی مردمی که امروز در تهران به مراسم تشییع آمدند، یک «انتخابات تمامعیار» بود؛ در این دریا، دلهای آنان که به وسوسهی خواص جلال، آلوده شده بود، طهارت یافت.
🔸پنجم. هرگز یک هیجان کور و حرارت ناگهانی نمیتواند انبوه مردم را برانگیزاند که اینچنین به میدان اظهار تعلق و وفاداری نسبت به یک «سیاستمدار» پا بگذارند؛ آن هم در شرایط دشوار اقتصادی و روایتی. ازاینرو، ما با جامعهای روبرو هستیم که امروز، «عمق هویتی» و «شاکلهی خویشتن»ش را آشکار کرد.
🔸ششم. «رئیسی» نشان داد که «رجائی» در دههی شصت، جا نمانده است. «مردم» نیز امروز نشان دادند که «آرمانگرایی انقلابی» در قاب دههی شصت، از جامعه زدوده نشده. شهیدان و شاهدان دههی شصت، همچنان استمرار دارند و «ایدئولوژی انقلابی»، دچار زوال اجتماعی نشده است. فرضیهی دگراندیشان، دوباره ابطال شد.
🔸هفتم. امروز مردمی را دیدم که برای یک سیاستمدار، «اشک» میریختند. چه نسبتیست میان اشک و سیاست؟ در سیاستورزی رئیسی، چه اتفاقی رخ داد که پای اشک را به سیاست گشود؟ این شیفتگی و دلبستگی به یک رئیسجمهور، چگونه پدید آمده؟! مگر سهراب سپهری نگفت «من قطاری دیدم که سیاست میبرد و چه خالی میرفت»؟!
🔸هشتم. رئیسی عزیز توانست در کارنامهی سه سالهی خویش، یک تجربهی عینی و واقعی از «دولت انقلابی» در کام مردم بیافریند. شیرینترین قطعات این تجربهی کوتاه، «تکاپوی متراکم» و «حیات مردمی» و «اخلاص مؤمنانه» بود. حضور شورانگیز و انبوه امروز مردم، پاسخ قدرشناسانهی آنها به این سه فضیلت سیاسی بود.
✍ مهدی جمشیدی
عضو هیأت علمی گروه فرهنگپژوهی
#شهید_جمهور
#فرزندآوریبرایفضیلتها
🇮🇷@davat114