بین ۲۲۶ میلیون کلمه فارسی حتی یک دونشونم تواناییِ توصیفِ زیبایی تورو ندارن.

برای آرزوهای محال خویش می‌گریم اگر اشکی نمانَد،در خیال خویش می‌گریم شب دل کندنت می پرسم آیا باز می‌گردی؟ جوابت هرچه باشد،بر سوال خویش می‌گریم نمی دانم چرا اما به قدری دوستت دارم که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم اگر جنگیده بودم،دستِ‌کم حسرت نمی خوردم ولی من بر شکست بی جدال خویش می‌گریم به گِردم حلقه می بندند یاران و نمی دانند که من چون شمع هرشب بر زوال خویش می‌گریم نمی‌گریم برای عمر از کف رفته‌ام،اما به حال آرزوهای محال خویش می‌ گریم -فاضل نظری🫠

ما شعله‌های سرکشِ اندوه بودیم آدم به آدم می‌رسد، ما کوه بودیم 🥲

شاید روزی🥲💌

با وجود تمام رنج‌ها ، ترس‌ها و اضطراب‌هایی که تجربه کرده‌ام . با وجود تمام اندوه و یأسی که بارها گریبانم را گرفته‌ . با وجود تمام شکست‌ها ، سقوط‌ها و استیصالی که دچارش شده‌ام ؛ هنوز تسلیم نشده‌ام ، هنوز دوام آورده‌ام ، هنوز ایستاده‌ام . . .

عاشق شده ام حال و هوایم خوب است درد است ولی درد برایم خوب است

درگیر تو بودم که نمازم به قضا رفت در من غزلی درد کشید و سرِ زا رفت سجاده گشودم که بخوانم غزلم را سمتی که تویی عقربه قبله نما رفت

آرزو...🫠

++++

چه انسان‌هایی که گمان داشتیم پناهِ‌مان‌اند، اما پرتگاهی بیش نبودند...