اوج دردمندی و بیپناهی رو سهراب سپهری موقع سرودن این شعر مینویسه: تو میگذری، زمان میگذرد چه کنم با دلی که از تو توانِ گذشتنش نیست؟!
به غیر از خون دل خوردن چه بر می آید از دستم؟
فراموشش شدم اما
فراموشش نخواهم کرد...
ميدانم
كه میگذرد و تمام ميشود
اما نميدانم كه در پس اين گذر
از من چه باقى خواهد ماند
یکی از ویژگیهای آدم بالغ و پخته اینه که لازم نیست بهش بگی، "این حرفها بین خودمون بمونه." چون خودش میفهمه که باید بین خودمون بمونه.