چه بیست وهشت مرداد حسرت باری..

عده ای درهیئت روستای زمان اباد سینه می زنند. عده ای زیارت حضرت زهرا (س) می خوانند و اشک میریزند. عده ای مشغول گشت و گذار خودشان. عده ای مثل نویسنده ی دل نامه دقیق مشخص نیست چه می کنند و چه می نویسند، شاید هم مشخص است ولی یک شبی مثل الان مشخص نیست دارند از چه چیزی حرف می زنند...

بگذریم... بیایید به صفحه ی بیست وهشتم دل نامه برویم.تمام این حرفهای گنگ مرا به حساب صفحه ی بیست وهشتم بگذارید..

نمی دانم در این صفحه، می خواهم پای سوم شخصی که الگوی دل می شود را به ماجرا باز کنم یا ازخودِ خودِ الگوی سوم قلم تیز کنم...

میانِ استخوان های خُرد شده ایم؛ اما "امید" تقلا میکند برای روییدن🌱

_ما در هور و کمیل و علقمه و اروند به اشک مادران شهدا قسم خورده بودیم... _در طلائیه با خود واقعی این من، تنها شدیم و به آفتاب هر روزه ای که روی آن گنبد طلایی می نشست غبطه می خوردیم، ان افتاب می گفت، با نسیم های مسافری که از فکه ی آوینی و باقری می وزند، رفیق صمیمی است. _گاهی پیشانی ام، برای سجده ی آن نماز دو رکعتی روی خاک های نزدیک مقتل شهدا در طلائیه، تنگ می شود. گاهی آن قدر دلتنگ، که حسرت و شورش، بافت های سلولی روی پوست پیشانی ام،قابل کنترل نیست،چراکه سراسیمه به طبقه ی پایین رفته و به در مخزن اشک متصل به چشم هایم می تازند ومخزن بیچاره ی اشک، سرریز متلاطم پشت سد چشم هارا، به بیرون می فرستد. _ٱه.. چرا انقدر فلسفه و ادبیات فیزیکی بهم می بافم، یک کلام، در طلائیه آدم دیگری شده بودم، انگار روح تازه پالایش شده و تازه تسفیه شده ای از این من، به نبض سر پنجه های انگشتانم برگشته بود.آن روز به دست هایم نگاه کردم و گفتم، مگر تو بیست سال پیش بدنیا نیامده بودی؟ _ ان روز در غروب طلائیه یا شایدکانال کلنگ زده ی رهاشده ای در دوردست شلمچه، به ماجرای هر خطی از چین وچروک صورت مادران و پدران شهدا، فکر می کردم. به این که آیا کسی می اندیشد که، پشت هر چین و چروک چه بغضی راه گلویشان را سد کرده است؟ _نوای زخمی آهنگران،پخش شده بود. ما هرکداممان غرق در اندیشه ای، به رفت و امد زائران در آن دور دست ها چشم دوخته بودیم.

شاید سوم شخص مفردی که می خواست یک الگوی سوم باشد.... #دل_نامه

ولی حرف ارزو شد😎 بیاد اوردم یکی از ارزوهام اینه اولین محیط خدمت به جامعه برام مدرسه باشه. 🌱 نمیدونم کدوم بخش میشه ولی یه مدرسه ی شر و شوربا کلی بچه ی پیش فعال و شیطونو بدن به من❤ میخوام داوطلبانه پیر بشم 😊 خدایا من جدیدا در ارزوی دیدن این بچه ها دارم دق می کنم⚽ ترجیحا سیصد چارصد نفر. نهایتا چهارصدو پنجاه نفر بچه میسپری به من؟ 🥰 خیلی سرم درد می کنه برای چنگول فرهنگی✌ و هیئت دانش اموزی زدن و ایده های دیگه و شیطنت کردن ها و باند ساختن های علمی😎🏹🤺🌱 ولی میدونید میگن تو عروس علوم پایه ی گریگوری هستی 🥲 هیس، فیزیک خوانده ها رو چه به این کارا،زشته جایی نگو،سنگین باش،ابرومون میره😒ـ.! اتفاقا من میخوام برم که شوق علمی روهم با اتیش زدن ازمایشگاه کم امکانات اون مدرسه در بچه هام احیا کنم 🥲🔎😅 من می خوام با بچه هام جشنواره علمی داخلی بزنیم و از معدل یازده ای ها ، بفرستیم جشنواره خوارزمیمون♥ میگن بیا پایین بچه. بیا برو ارشد یه کوفتی بخون ،اصن باس بری تو پستوی ازمایشگاه های هسته ای و لیزر و مدرن و بیسار که رنکینگ علمی نوسان پیدا کنه 😅 وای چقد ارمانی و سنگین، چه توقعات بالایی.. 🪚 منم نمی پذیرم عمرا وطبیعتا.

واقعا مشخصه تو متن که از دنیای ادم بزرگها خسته شدم و نمیکشم باگ های خودخواهانه و تنبلانه و غیر تحولیشون رو؟

پویش نه به ناخونکاری اجباری رو میبریم بالا تو هیئتمون🥰

هِه. بروبچه های روح الله از سرشاخ شدن و ضربه فنی کردن چنگولای استعمار هویتی نمی ترسن.

ارزوی بعدیم دانشگاهه🥰 نمره های یه کلاس داغون دستم باشه💔 چه رویای محالی😁