دخترِ دلشکسته در گوشهای نشسته است و به لبخندت میاندیشد.
جهان در خندهات خلاصه میشد و من، چون بافندهای ماهر،
زمین و زمان را به هم میتافتم تا تو بخندی؛
تا غم به سراغت نیاید.
و تو میخندیدی و دنیا آبی میشد و ستارهباران.
این روزها، غم فراقت صد و چهار روز است
که مرا در آتشی سرد اسیر کرده.
اما دل شادم به شادی تو.
و چه نیکو سرنوشتی یافتی، رفیق صمیمی من!
روزهای بودنت را به یاد بیاور،
وقتی که به تو میگفتم:
"تو شوهرمی، تو رفیقمی، تو همهکسمی"،
و تو از لفظ "رفیق" چنان مسرور میشدی
که گویی دنیا را به کف آوردهای.
راستش هم همینطور بود؛
بیش از هر چیزی، برای هم رفیق روزهای سخت و طاقتفرسا بودیم.
روزهایی که وجود سهنفرهمان، شیرینی محضش میشد.
به یاد بیاور روزهایی را که ترس نبودنت را داشتم
و تو میگفتی: "فقط مرگ میتواند مرا از تو جدا کند."
اکنون که در زمرهٔ شاهدان نشستهای و شربت شیرین شهادت گوارای وجودت شد و زهر مرگ را نچشیدی،
عشق در ما جاودان شد.
و حالا من به پرندهای میمانم با بالی شکسته؛
نه میتواند پرواز کند و نه به کام مرگ برود.
بیا...
بیا و درمانم کن، یا شاید معجزه،
که پرواز نکردن برایم درد دارد.
از پرنده نفسش را بگیر، پرواز را نه.
و تو...
بدان که میآیم.
آمدنی به شتاب رعد و به روشنی برق.
اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي لِقَاءَ رَفِيقِي الشَّهِيدِ
https://eitaa.com/deltir
