سرانجام، تو که عزیزِ جانم بودی، رفتی.
و دنیا یکبار دیگر وفاداریِ دروغینش را به رخم کشید.
اما این حرف که «چهل روز است» نیستی را باور ندارم؛
چون من قایق وجودم را حدود هشتاد روز پیش از شهادت تو،
در دریای امید رها کرده بودم
دریایی که در نهایت، جانم را در خود خفه کرد.
روزهایی که هر یک، مانند قرنی به درازا کشید.
و اکنون... صد و هفده روز گذشته است.
از آن روز که سونامی آمد.
از آن شنبهٔ بیپاسخ،
که هر چه فریاد زدم، تلفن تو پیوندی بینمان برقرار نکرد.
سیویکم خرداد
روز هلاکتِ روح من بود.
قرار بود بروی و بازگردی،
و شام در کنار هم باشیم.
و من، تا همین الان،
در گوشهای از زمان ایستادهام
منتظر زنگ تو،
منتظر که بپرسم:
«امشب میل به چه غذایی داری؟»
تا با اشتیاق تمام ،برایت بپزم.
ولی...
آرزوی من،
در مرزهای رویا محبوس ماند،
و من اسیرِ کابوسی شدم
که حتی سیلیهای دنیا هم از آن بیدارم نمیکند.
من و دنیا،
دو دشمن دیرینهایم با هدفی یکسان:
نابودیِ من.
اما دنیا همیشه پیروز میدان بوده است:
مرا میفشرد،
زیرِ تک تک ذراتش له میکند،
و آنقدر آرام و بیصدا سرم را با پنبه میبُرد
که بیهیچ دریافتی،
توان از کف میدهم
و دنیا آنگاه،
چون پهلوانی پست،
با چشمانی مشتعل از نفرت،
به نظاره میایستد.
حقیقت این است: تو رفتی.
هرچند دلِ من هنوز باور ندارد.
شاید دیگر هیچگاه
گرمیِ دستهایت را در دستانم احساس نکنم.
من چنان شکستم که گویی از ماهیّت خود تهی شدم،
و تو چنان جاودانه شدی که در هر ذره از این جهان نفس میکشی.
اما این چه رازی است؟
که با این همه دویدن،
هنوز به تو نرسیدهام...
برایم دعا میکنی؟
قرار بود همیشه آمینگوی دعاهایم باشی.
اما اگر به آستان مولایمان علی (ع) رسیدی،
بگو از احوال فاطمهات :
«بگو که دخترتان پیامی دارد
میگوید: دخترتان فراق را به تمامی دریافته،
اما طاقت شمردن روزهایش را ندارد.
او دخترِ زهراست،
و پس از محمدِ زندگیاش،
دنیا برایش زهرِ محض شده.
پا در میانی کن...
بگو چهلمت برای او،
مبارزه ای از مرگ و زندگی بود.
بگو از من
شاید.......»
https://eitaa.com/deltir
