پاییز غم انگیز و دلگیر دوباره داره از راه میرسه

کاش متولد نمی‌شدیم تا در صف‌های بی‌پایان انتظار برای چیزی که هرگز نمی‌رسد نایستیم با چشمانی خسته از امیدهای پوسیده کاش متولد نمی‌شدیم تا در آغوش شب‌های بی‌ستاره دنبال نوری نگردیم که از آغاز قرار نبود بتابد کاش متولد نمی‌شدیم تا نام خود را فراموش نکنیم در میان فریادهایی که هیچ‌کس نمی‌شنود کاش متولد نمی‌شدیم تا در بازی بی‌قاعده بودن نقشی نگیریم که نه آغاز دارد نه پایان فقط تکرار خستگی‌ست کاش متولد نمی‌شدیم تا با لبخندهای مصنوعی زخم‌های کهنه را پنهان نکنیم زیر نقاب خوبم کاش متولد نمی‌شدیم تا در جستجوی معنا در باتلاق بی‌معنایی فرو نرویم و هر واژه طعنه‌ای نباشد به سکوت درون کاش متولد نمی‌شدیم تا مجبور نباشیم هر روز با دستان خالی به در بسته فردا بکوبیم کاش متولد نمی‌شدیم تا این شعر نیازی به نوشتن نداشت #شعر

صرفا لحظاتی فارغ و آسوده و شاد ولی دائما در رنج و درد و غم

دلم میخواد جفت پا برم تو دهن کسی که از امید حرف میزنه

جو خونواده همینجوری قابل تحمل نیست اکثرا وای به حال اینکه یه نفر مریض بشه

یه هفته باید بری بیرون بعد بیای خونه

سوالی که باید از والدینم بپرسم اینه که بچه سوم رو میخواستین چیکار؟منو میخواستین چیکار؟همون دوتا کافی نبود؟

کاری نمی کنم و چالشی ندارم فعلا در باتلاق انتخاب های گذشتم فرور رفتم

احساس خفگی دارم همه جا می‌خوام هیچ جا نباشم

چرا باید دوستی که قهر کرده رو رفت دنبالش؟ول کن بابا به درک که قهر کرده می‌خوام صد سال سیاه آشتی نکنه

فقط خواب بقیه چرت و پرته