راستش من دلم برای اون همه عشقی که توی خودم داشتم تنگ شده. عشقی که به هنر، به زیستن، به کار کردن، به بوها، طبیعت، کتاب، بارون، به ثبت، به خلق، به قدم زدن، به رنگ‌ و بافت‌، به آشپزی، به رقص، به طراحی، به موسیقی، به آدم‌ها. به اینکه خودم رو اول از همه آدم عاشقی می‌دونستم. هنوزم هم هست‌ها، هنوز هم سر جاشه، ولی بین ناامیدی، اخبار، تاریکی و صرف تلاش برای شروع کردن روزهام داره دست و پا می‌زنه. هنوز هم خودم رو بلند می‌کنم و انجامشون می‌دم، ولی یه چیزی کمه، اونم ذوقی که تا قبل از این میزان مبهم شدن آینده، می‌تونست کل وجودم رو روشن کنه.

اینطوری نمیشه جدی

چجوری ریاضیم میتونه انقد افتضاح باشه

الان جدی اییی؟

حس احمق بودن میکنم

چجوری انقد بده

یه ریاضیه سادههه🤏

لئو، کپریکورن کنارت شادترینه.

:)