ولی اشک چه مانع بزرگی‌ست برای حرف زدن ...

نقلی هست که برخی بزرگان گفته‌اند، بعدازظهر های پنجشنبه بروید گلزار شهدا و شب‌هایش نه، به رسم ادب که شهدا را رها کنیم تا عیش‌شان در کربلا کور نشود به‌قولی! ولی خب، من همیشه مَن‌ام و خودم، از ادبم جلوتر می‌زند. شهدا هم عادت کرده‌اند به خودخواهی‌ام. شب‌جمعه ها هربار، یکی را از کربلا می‌کشانم تا خلدبرین یزد، سوار قالیچه‌ی پروازش می‌شوم و می‌گویم، حالا هرجا میخواهی برو :)

ولی چه مردم باادبی داریم، جز قبرهای خالی و شهدایی که رفته بودند و صدای سینه‌زنی اکو شده‌شان که از کربلا می‌آمد، هیچ خبری نبود...

به نظرم، هر انسانی در هرنوع شخصیت و سبک‌زندگی، نیاز داره به حداقل یک روز تنهایی کامل در هفته...

گاهی از عادت‌ها و روزمرگی‌هایم [بخاطر آن جمله ی توماس قدیس که مجتبی شکوری در برنامه اکنون بازگویش کرد] میترسم :

وقتی یک‌نفر می‌میرد و هیچ زخمی ندارد، فرشته ها از او می‌پرسند : هیچ فرقی نکردی؟ هیچ زخمی نداری؟ می‌گوید : نه فرشته ها می‌پرسند : یعنی هیچ‌چیز ارزش جنگیدن نداشت؟!

خیال، گستاخی علیه واقعیت است! نیچه

من سالمندم یا توان یاب؟ شاید هردو... کسی که خسته باشد و پناه اورده باشد، روحش سالمند شده و جسمش توان می‌یابد😁

تو فقط زمانی میتوانی بگویی من ایمان دارم، که آزاد باشی برای انتخاب ایمان نداشتن!

این رهبر شجاع و صریح‌مان را خدایا، هرکجا هست به سلامت‌دارش!