متخصص طب اورژانس: سال ها گذشت تا فهمیدم دلیل تمام حال های بد دوری از خدا بود .

+پرسیدم تو مدرسه چطور بودی ؟ _گفت : خوب بودم ، معدلم معمولا 13-14 بود +گفتم :به نظرت معدل پایینی نبوده ؟ _گقت :با داشتنِ مادر اسکیزوفرنیک ، پدری فوت شده و سرطان هوچکینی که در زمان دبیرستان مبتلا شدم ، به نظرم معدلم خوب بود ! راست می‌گفت :«خوب بودن در پس زمینه ی رنج هایی که دیده نمیشود، تعریف می شود »

درست مثل نفس‌هایی که لابه‌لای واژه‌ها به هنگام حرف زدن می‌کشیم، آسایش زندگی در فواصل بین رنج‌هاست که عموما متوجه آنها نیستیم... _سید تقی سیدی

خیلی چیزها را نمی‌شود شعر کرد، غم‌هایی هست که هیچ‌وقت، هیچ‌کس پیش دیگری از آن‌ها حرفی نزده، واژه‌هایی هست که هنوز برای شرح احوال ما اختراع نشده‌اند، بیهوده با هم سخن می‌گوییم و انتظار فهمیده شدن داریم، آدمیزاد عمیقا تنهاست…

ولی رسانه کاری میکنه همچین نخبه هایی بی سواد خطاب شن و کسایی که تنها هنرشون لخت شدنه مغزِمتفکر...

پرسید: یا علی؛ چگونه خدا را شناختی؟! فرمود: از به هم ریختن اراده ها و شکستن تصمیم ها! _ گاهی همت به کاری میکنم ناگهان قدرتی، میان من و قصدم مانع میشود، تصمیمی میگیرم و برنامه ریزی میکنم اما دست تقدیر آن را بر هم میزند؛ از این راه پی می‌برم؛ که تدبیر به دست دیگری است. نهج‌البلاغه،حکمت۲۵۰

همیشه دنبال چیزها دویده‌ام و در حقیقت همیشه نرسیده‌ام، بنظر آدمیزاد برای رسیدن خلق نشده و فقط باید برود!

وسط کلاس دارم سوال ریاضی رو توضیح میدم میبینم یه صدایی میاد برمی‌گردم و بهش نگاه میکنم از تو خیالاتش میاد بیرون و ساکت میشه ... از اون ور دوستش میگه اجازه خانم امیرعلی داره مداحی میخونه.... و منی که نمی‌دونم اخم کنم از کارش یا ذوقمو بهش نشون بدم :)

آقا امیرالمؤمنین‌علیه‌السلام: ای انسان؛ چرا آنگونه که به دیگران رحم میکنی، به خودت رحم نمیکنی؟! | نهج‌البلاغه،خطبه۲۲۳

. بهتر است کمر همتت را ببندی و به دنبال تحقق آرزوها و به نتیجه رساندن ایده‌های خودت باشی تا اینکه به آنان پناه ببری و فکر کنند زمانت را از سر راه آورده‌ای و دوره افتاده‌ای و به دنبال پر کردن حفره‌های خالی زندگی‌ات با حضور آدم‌هایی هستی که روحشان هم خبر ندارد که تو نه تنها بی‌هدف نیستی که حتی زمان کم می‌آوری و چقدر کار برای انجام دادن داری! تو فقط تنهایی و تنهایی آدم را ضعیف می‌کند و تنهایی آدم را ناچار می‌کند به اجتماعی شدن و اجتماعی شدن گاهی آنقدر احمقانه به نظر می‌رسد که انگار آدمی از خلوتش بیرون زده و فریاد می‌زند: من دلم گرفته و احساس پوچی می‌کنم... لطفا بامن حرف بزنید! .