﷽| آیا خدا به نماز و روزه ما نیاز دارد؟!
وقتی میگوییم «خدا»، هنوز هم فکر نارسای ما، مخصوصاً وقتی دعا را به آن ضمیمه میکنیم، از خدا تصویری رسم میکند که با خدای حقیقی و خدای اسلام جور درنمیآید. مثلا میگوییم خدا دلش میخواهد ما فقط به خدا دعا کنیم، بدش میآید دست حاجت پیش غیرخدا ببریم. کسی که واقعاً اینجور خدا را تصور کند، او را خیلی بد شناخته است. رضا و خوشآمدن خدا و بدآمدن خدا از باب تنگی قافیه است. کلمهای نداریم بگوییم. چه بگوییم؟ اما اگر مطلب را اینجور فهمیدیم، خیلی بد فهمیدهایم.
از یک طرف میگوییم «خدا»، مخصوصاً خدایی که ما در اسلام میپرستیم، خدایی صددرصد بینیاز است از هرچه فکر کنیم، حتی از عبادت ما هم بینیاز است. خوب، پس اینکه خدای بینیاز، خدایی که حتی از عبادت و نماز من هم بینیاز باشد، از نماز نخواندن ما بدش میآید، لابد معنی مخصوصی دارد. برای خودش بدش نمیآید، اگر بدش میآید، برای من بدش میآید. یعنی بدِ این نماز نخواندن دامنگیر من میشود. معلوم میشود نماز خواندن، روزه گرفتن، راست گفتن و... همه کارهایی است که سود و ضررش متوجه خود ما میشود پس «خدا خوشش میآید» معنی خاصی دارد. هرجا خدا خوشش میآید، یعنی ما سودی میبریم؛ و هرجا خدا بدش میآید، ما زیانی میکشیم. وگرنه اگر ما فکر کنیم خدا خودش خوشش و بدش میآید، مثل فلان مرد بزرگ که خوشش میآید و بدش میآید، حاشا. این یک انحراف است. مبادا اینطور فکر کنیم! هیچ اینجور نیست.
📚سیدمحمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن، جلد۶، صص۳۹-۴۰ / بیست و هفت جمله، ص۴۸
#هایلایت
#در_محضر_تو
