در حالی که همه ایران شب ۱۹۵ حضور را تجربه می کنند ما اراکی ها شب ۱۹۶ هستیم . عمل به موقع چنین جای افتخار دارد

فرهنگ؛ مظلومِ همیشه حاضرِ جلسات ✍سیدمحمد الحسینی من معلم دانشگاه هستم و سال‌هاست در جلسات و شوراهای استان مرکزی شرکت می‌کنم. هر بار بحث به فرهنگ می‌رسد، حس می‌کنم این مقوله در جمع ما غریب و مظلوم است. بسیاری از مسئولان، فرهنگ را نه یک زیرساخت جدی، بلکه چیزی تزئینی و ذهنی می‌بینند. وقتی از فرهنگ حرف می‌زنیم، سریع برچسب «ذهنی بودن» و «آرمانی حرف زدن» می‌خورد؛ در حالی که فرهنگ همان چیزی است که تصمیم‌ها را در عمل می‌سازد یا خراب می‌کند. بدتر از آن، در جلسات درباره فرهنگ با تسلط کم و گاه نادرست صحبت می‌شود، اما کسی نقد نمی‌کند؛ چون رئیس جلسه است. نتیجه‌اش تصمیم‌های نادرست، برنامه‌های بی‌اثر و در نهایت بدنامی برای همه ماست. دغدغه من ساده است: فرهنگ را جدی بگیریم، پیش از تصمیم درباره‌اش آن را بشناسیم و اجازه بدهیم صدای تخصص، حتی در حضور رئیس، شنیده شود. وگرنه هزینه‌اش را نه فقط فرهنگ، که کل جامعه می‌دهد. @dohhol

اراک؛ شهری با چند روایت و یک سردرگمی ✍سیدمحمد الحسینی شهر فقط آسفالت و جدول و پروژه نیست. شهر یک «میدان روایت» است. امروز در اراک، ظاهراً هر گوشه میدان یک روایت ایستاده: یکی می‌گوید ۸ رأی از ۱۱ رأی؛ یکی می‌گوید نامه وزارت کشور؛ یکی می‌گوید استانداری؛ یکی می‌گوید قانون؛ یکی هم می‌گوید شأن. رهگذر اراکی می‌ماند که به کدام گوش میدان نگاه کند. واقعیت این است: ۸ عضو شورای شهر، به عنوان نمایندگان مردم، به این جمع‌بندی رسیده‌اند که آقای محمودی را دیگر شهردار اراک نمی‌خواهند. این رأی، چه موافق باشیم چه مخالف، یک واقعیت سیاسی و مدیریتی است. نمایندگی فقط یک امضای حقوقی نیست؛ یک بار اجتماعی هم دارد. اما اعتبار حقوقی فرآیند استیضاح هم بحث دیگری است. اینجاست که ماجرا بغرنج می‌شود: فرمانداری پیش از جلسه هشدار داده بود؛ وزارت کشور مسیر هماهنگی را مشخص کرده بود؛ بعد از جلسه، معاون استاندار گفته از نظر دستگاه اجرایی استان، محمودی همچنان شهردار اراک است. نتیجه؟ دو روایت، دو مدیریت، یک شهر. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، اراک عزیز ما به شهری با «۱۱ شهردار ذهنی و صفر شهردار عملی» تبدیل می‌شود. و هزینه‌اش را نه شورا می‌دهد، نه شهردار، نه وزارت؛ مردم اراک می‌دهند. راه‌حل؟ به گمان من، همان نامه وزارت کشور مثل چراغ‌راهنمای چهارراهی است که چراغش را شکسته‌اند. اگر شورا بر تغییر شهردار اصرار دارد، باید دلایل و مستنداتش را از همان مسیر رسمی ارائه کند. اگر تغییر تأیید شد، شهردار جدید هم باید از مسیر قانونی انتخاب و مستقر شود. تا آن لحظه، نمی‌توان بر مبنای یک فرآیند مورد اختلاف، مدیریت جدیدی را تحمیل کرد. اراک بیش از این به دعوای «چه کسی حق دارد» و «چه کسی امضا کند» نیاز ندارد. اراک به یک مدیریت واحد، قانونی، پاسخگو و قابل دفاع در برابر شهروندان نیاز دارد. شهر را از میدان روایت‌های متفرقه به میز گفت‌وگوی نهادی برگردانیم. قبل از آنکه شهروندان از میدان خسته شوند و بگویند: «شما بگویید، ما دیگر گوش نمی‌دهیم.» #اراک #شهرداری_اراک #شورای_شهر_اراک #جامعه_شناسی_شهری #سرمایه_اجتماعی #مدیریت_شهری @dohhol

آنچه در پی می آید معطوف به شخص نیست درباره فلاکت نظام اداری است! مدیر کتابخانه های عمومی استان به ناگهان و برخلاف یک رسم شرافتمندانه تعویض شد. قبل از هر چیز بگویم او از جمله معدود مدیران فرهنگی استان مرکزی بود که فرهنگی عمل کرد و به زعم من فرهنگی رفت! این تغییر شرافتمندانه نبود چرا؟ چون چیزی به افتتاح کتابخانه مرکزی استان نمانده است و او نباید از حلاوت این افتتاح باشکوه بی نصیب می ماند . این ناجوانمردی در نظام اداری سیاسی کشور به وفور دیده می شود. مربی تیم ملی که تیم را به جام جهانی رسانده است برکنار می شود تا یک مربی تکراری امتحان پس داده جایش بنشیند . اصلا یکی بگوید کدام رییس جمهور بعد از جنگ هشت ساله آبرومندانه رفت و عاقبت به خیر شد؟ نظام اداری سیاسی کثیف است فرقه ای است و بر نظام قبیله ای تکیه دارد. بعضی بالا دستی ها چشم توفیق زیر دست را ندارند و آنقدر فرومایه اند که آن بخش چرب و چیلی کیک را برای خودشان می خواهند! دلیل این فلاکت تنها یک چیز است توسعه نیافتگی انسانی . یکی از راههای حل مشکلات حکمرانی در کشور تناسب شخصیت مدیر با شاخص های توسعه انسانی و مدیریت است. کلام را کش ندهم نظام اداری سیاسی در جامعه ما تهوع آور است!