هنوزم‌ در مورد تو اون امید واهی رو دارم.

آریس ، درباره‌ش حرف بزن.

واقعا نه چون صحبت های تکراری برا همه خسته کنندست‌ و بی نتیجست.

و خب کیه که گوش بده بدون قضاوت؟

عاشق پیاده رویم (به خصوص با آدم مورد علاقه).

بچه ها من وقتی اول سلام میدم بعد یکی دیگه سلام میده بعد باز سلام میدم خب چه لالم

‌☆

هنوز هم بخشی از قلبم که متعلق به تو بود ، خالیه.نه کسی جاتو پر کرده نه خودت سر جای خودتی.مثل یک اتاقِ تاریکِ سردِ پر از تار عنکبوت، پر از احساست‌ سرکوب شده‌ی قدیمی،پر از حرف های نگفته .بعضی اوقات با نسیم ملایمی ، کمی از خاک روی اون احساسات‌ کنار میره ولی انگار دیگه رنگشونم‌ خاکستری شده. دوست دارم این بخش قلبمو بِکَنَم.دوست دارم هیچ آثاری از تو دیگه تو قلبم، مغزم،حرفام،زندگیم نباشه.

یادته یه زمانی تو رو انقدر دوست داشتم که مثل اقیانوس‌ بی‌انتها توصیفت میکردم؟

یادته آغوشت ، خونه‌ی امن من بود؟

کاش هنوز هم متعلق به من بودی.