"آزادی فقط یه خوابه"

ولی ما هنوز امیدواریم، مگه نه؟

Won't you come back to me? The rain falls heavier now, drowning my pleas; each drop is a reminder of tears that we never shared. Empty chairs whisper accusations in the dim light,mocking the promises that crumbled to dust. My hands reach for phantoms in the midnight chill,fingers tracing outlines of what we lost forever. Won't you come back? But the silence screams no,leaving me shattered, adrift in sorrow's endless sea.

میدونید ، آریس گذشته رو زیاد جدی نمیگیره. گذشته یکبار برای اون اتفاق افتاده و تموم شده. فقط اگه یه جایی اشتباه کرده باشه ( که خیلی ضایع بوده ) اون رو یادش میمونه که دیگه تکرار نکنه. همین. زیاد تو گذشته نمیمونه ( ولی نمیتونه آدم‌های گذشته رو رها کنه )

چی میشه پس چپ سینمون؟

آریس ، تا ابد نمیتونی به این احساسات عجیب و نصفه‌نیمه ادامه بدی. یا تمومش کن یا واضح.

-

فکر نکن منم مثل تو تنهایی رو بلدم.

تو همیشه اون خاکستری هستی که روی قلبم نشسته، با هر تپش، این خاکستر فریاد خاموشی می‌کشه و روحم رو آهسته می‌سوزونه. شب‌ها، سایه‌ات مثل مه غلیظی دور خاطراتم می‌پیچه و می‌مونه، حس دلتنگی مثل خنجری تو سینه‌ام فرو می‌ره، هر لحظه عمیق‌تر، خاطرات خنده‌هات رو زنده می‌کنه، بوی حضورت رو می‌آره تو باد، و نفس کشیدن رو سخت‌تر از همیشه می‌کنه. انگار دنیایِ من بدون تو خالیه.