اولویت توی رابطه سالم اولویته.

دیگر نمی‌توانستم ادامه دهم. همه‌چیز آن‌قدر در هم تنیده شده بود که حتی رمقی برای روبه‌رو شدن با خودم هم نداشتم.نه حوصله، نه توان، نه صدا. خسته‌ام. خسته از این‌همه تلاش بی‌وقفه، از این‌همه خون دل، از سردرگمی‌هایی که راه را تار کرده‌اند و ناامیدی‌هایی که نفس را تنگ. از خستگی انباشته، از فشاری که بی‌صدا اما مداوم، خردم می‌کند. نمی‌فهمم؛ چطور برای شما این‌همه درد عادی شده؟ چطور می‌شود این آشوب را عادی نشان داد،انگار نه انگار چیزی دارد از درون فرو می‌ریزد.

هر بار که می‌خواهم از تو بنویسم، کلماتم میان نفرت و دوست‌داشتن سرگردان می‌شوند. انگار دلم هنوز نمی‌داند باید از تو عبور کند یا در تو بماند. دستم روی کاغذ می‌لرزد و نوشتن، درست جایی که باید صادقانه ترین حرف‌ها را بگویم، نیمه‌راه رهایم می‌کند؛ مثل خودم که هنوز وسط این احساس معلق مانده‌ام. احساسی که به تو سپرده بودم، بی‌دفاع بود. آن‌قدر ساده که نمی‌دانستم باید از آن محافظت کنم یا به امن‌بودنش اعتماد کنم. هنوز نمی‌دانم اشتباه از باورم بود یا از تو. همه‌چیز واقعی بود، آن‌قدر که جایی برای شک باقی نمی‌گذاشت. و درست به همین دلیل، تمام‌شدنش این‌قدر ناباورانه است. هیچ‌چیز آرام بسته نشد؛ فقط ناگهان قطع شد و من ماندم و علامت سؤال‌هایی که ته دلم ته‌نشین شدند. حالا میان خاطره‌هایی که هنوز از آن‌ها گرما می‌ریزد و فاصله‌ای که بی‌صدا سرد شد، گیر افتاده‌ام. نه آن‌قدر دور که فراموش شوم، نه آن‌قدر نزدیک که بمانم. فقط می‌خواستم بدانم چه شد که "ما" این‌طور ناتمام ماند؟

بمیرم برای ایرانم؛)

دریا را میبینی ؟ آنها همچون افکار من هستند ، در ظاهر زیبا و آبی و در اعماقش سیاهی و خفگی .

my heart written in your starry eyes

Cause you were cruel and I'm a fool

You lose your interest in me,like the sky loses its stars at dawn quietly, without warning,leaving only the shadow of what once shone. I reach for you in the silence,but your warmth has drifted away,and all that remains is the echo of your absence.

هنوزم منتظر روزای خوبیم

خیلی وقته البته

دیگه هیچ کدوم از ستاره های آسمون برای من نیست.