جهان اسلام در انتظار طلوع آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای ✍️ عبدالوهاب فراتی جهان اسلام امروز در نقطه عطفی کم‌سابقه از تاریخ معاصر خود ایستاده است. در فاصله‌ای کوتاه، ستون‌های اصلی شبکه رهبری فرامنطقه‌ای مقاومت – از سید حسن نصرالله و رهبران حماس تا آیت‌الله خامنه‌ای – یکی پس از دیگری از صحنه خارج شدند. اما این رویداد دردناک، برخلاف بسیاری از تحلیل‌های سطحی، نه پایان یک جریان که بسته شدن پرونده یک نسل رهبری و آغاز عصر نیاز به نسلی دیگر است. آنچه امروز در جهان اسلام احساس می‌شود، صرفاً خلأ در فرماندهی نیست؛ بلکه خلأ در چشم‌انداز، ایده مشترک و زبانی تازه است که بتواند با نسلی که در جنگ شناختی، هوش مصنوعی و محاصره اقتصادی زیسته است، سخن بگوید. بی‌تردید، دشمنان اسلام نیز از این خلأ آگاه‌اند و با تمام توان در تلاشند تا گفتمان مقاومت را به «تاریخ مصرف‌شده» متهم کنند. روایت‌سازی رسانه‌ای غرب و اسرائیل، محور مقاومت را بدون رهبران کاریزماتیک، موجودیتی بی‌روح و رو به زوال معرفی می‌کند. در این میان، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای چهره‌ای است که هم متن بحران را زیسته و هم پاسخ آن را در قالب یک نظریه تمدنی روشن ارائه می‌دهد. او بی‌تردید اندیشه و سازه‌ای مشخص برای عبور جهان اسلام و جبهه مقاومت از این بحران تاریخی دارد؛ سازه او نه یک درمان موقت، که یک نقشه راه است که در افق آن تمدنی ساخته می شود. او امتداد راه امامین انقلاب است؛ اما نه از طریق تکرار صِرف، که از طریق بسط، بازاندیشی و ارائه سازه‌ای مستقل متناسب با شرایط جدید جهان اسلام. او اندیشه و سازه‌ای ویژه دارد که در آن، مقاومت از یک واکنش تدافعی به یک پروژه تمدنی فعال تبدیل می‌شود، امت از وضعیت انتظار و تألم به سازندگی و الگوسازی گام می‌گذارد، و مرزها نه مرزهای جغرافیایی که مرزهای اراده و کرامت می‌شوند. سید مجتبی خامنه‌ای دقیقاً در همین نقطه وارد معادله می‌شود. بی تردید او نه یک شخصیت موقت برای عبور از بحران، که معمار یک دوره جدید است . واقعیت آن است که جهان اسلام امروز دیگر تحمل بلاتکلیفی راهبردی را ندارد. آنچه لازم است، رهبری است که هم ریشه در عمیق‌ترین سنت‌های فکری مقاومت داشته باشد و هم جرأت نوآوری و استقلال رأی را در شرایط جدید از خود نشان دهد. تمام این ویژگی‌ها در سید مجتبی خامنه‌ای جمع است؛ نه به دلیل کمال‌گرایی، که به دلیل سال‌ها تمرین سکوت، مشاهده، یادگیری و دوری از قدرت‌طلبی – و در عین حال، تربیت‌یافتگی در مکتبی که جمع میان «اصالت» و «استقلال» را ممکن می‌سازد. بنابراین، آنچه امروز جهان اسلام در انتظار آن نفس‌ها را حبس کرده، یک تحول ارگانیک و تدریجی نیست که در پیچیدگی‌های بوروکراسی فرسوده شود؛ بلکه یک اراده جمعی برای تولد دوباره است. تولدی که سخت‌ترین شکست‌های تاکتیکی را پشت سر می‌گذارد و از دل آنها نه یأس، که چشم‌اندازی نو بیرون می‌کشد. سید مجتبی خامنه‌ای می‌تواند آن صدایی باشد که از متن بحران برخاسته و وامانده از آینده نباشد. این صدا تنها به فرقه یا جغرافیای خاصی تعلق ندارد. همه نیروهای مقاومت – اعم از سنی، مسیحی، شیعی و حتی غیرمؤمنانی که در مسیر عدالت گام برمی‌دارند، از استانبول تا صنعا، از کربلا تا غزه، از کشمیر تا تهران – سال‌هاست که در انتظار افقی تازه نفس می‌کشند؛ انتظاری نه از سر ناچاری، که از سر آگاهی به ضرورت یک حلقه تازه می باشد، حلقه ای که میان اصالت امامین و اجتهاد متناسب با زمانه اتصال بر قرار می سازد. و اینک، امت اسلامی با زخم‌های عمیق بر تن، اما چشمانی پر از نور به افق دوخته است. نه به دنبال قهرمانی که بیاید و به جای آنها تصمیم بگیرد، که به دنبال رهبری که ابزار ساختن را به دستشان بدهد و سپس با آنها راه بیفتد. طلوع، نزدیک است. نه به این دلیل که ما آن را می‌خواهیم، بلکه به این دلیل که تاریخ پس از هر بحران، نیازمند بازسازی بر دوش کسانی است که در بحران ماندند و مقاومت کردند. سال‌های انتظار به پایان می‌رسد. و این همان سید مجتبی خامنه‌ای است؛ هم امتداد امامین انقلاب، و هم صاحب اندیشه و سازه‌ای مستقل برای معماری دوره جدید و عبور جبهه مقاومت از پیچ تاریخی کنونی. @hamshenasi

پزشکیان: سر خم نخواهیم کرد 🔹 وزرا و کارشناسان ما شبانه روز سرکارند، بدون حتی یک روز تعطیلی 🔹 رئیس‌جمهور در همایش راویان ایران : برای عزت و سربلندی ایران حاضریم تا جای ممکن فداکاری کنیم و باکی از شهادت نداریم.

پیرمرد با غیرت طوفان ۱۰۸ کیلومتری بیرجند چه صحنه باشکوهی...🇮🇷 @hamshenasi

:: رندال شوئلر در تئوری روابط بین‌الملل تبیین می‌کند که ظهور یک قدرت نوظهور جهانی زمانی اثبات می‌شود که هژمون‌های سنّتی در جهان مجبور شوند برای مهار آن، ائتلاف‌های چندملیتی تشکیل دهند، اما باز هم در تغییر رفتار آن ناکام بمانند. شاهد روز: در جنگ تحمیلی اخیر، ایران در برابر ائتلاف هم‌زمان آمریکا و اسرائیل و حمایت پنهان و آشکار بسیاری از کشورها (از جمله کشورهای حاشیه‌ی خلیج فارس)، نه تنها ساختار نظامی خود را حفظ کرد بلکه با سیطره بر تنگه‌ی هرمز و تشکیل «سازمان مدیریت تنگه‌ی هرمز» و مشروط کردن خطوط انرژی و فیبر نوری، عملاً قواعد بازی جهانی را تغییر داد. این دقیقاً همان نشانه‌ی هضم تهدید و تثبیت به عنوان یک قطب جدید است؛ آنچنان که رهبر عزیز، امام خامنه‌ای (حفظه‌الله) فرموده است. 🌐@drAshiri

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: 🔰 مذاکره، صحنه دیگری از کارزار #میدان_نبرد است که نیازمند استمرار حضور مقتدرانه و پرشور در خیابان و پشتیبانی از افسران عرصه #دیپلماسی تا کسب پیروزی نهایی است و این "وعده صادق"، بزرگ‌ترین سپر دفاعی کشور عزیزمان ایران است. @tabyinehagh

🔰 #خبر | تدابیر رهبر انقلاب در پاسخ به نامه ترامپ چه بود؟ سرلشگر باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح: 🔹 #ترامپ به تازگی نامه‌ای برای رهبر انقلاب نوشت و پاسخ درخور خودش را هم با لحاظ تدابیر و اوامر ایشان دریافت کرد. 🔹 تدابیر رهبر انقلاب بر این مبنا بود که ما آغازگر #جنگ نیستیم، اما هرگونه تهدید را با تمام قوا پاسخ خواهیم داد. به دنبال سلاح هسته‌ای نیستیم و نیازهای ملت خودمان را در هسته‌ای دنبال می‌کنیم. مذاکره مستقیم نخواهیم کرد، اما #مذاکره_غیرمستقیم ایرادی ندارد؛ شما بدقول‌ترین و بدعهدترین طرف در مذاکرات گذشته بودید و لذا هیچ اعتمادی به شما وجود ندارد. #ایران راه را نمی‌بندد و راه مذاکره غیرمستقیم را باز می‌گذارد تا اگر صادقانه حرکت کنید، بشود مذاکره کرد. @rahbari_plus

🎯 هدف: «ایران هرچه قوی‌تر» 🔻هفت توصیه کلیدی حضرت آیت الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای به ملت ایران ۱- استمرار حضور در خیابانها در دوران مذاکره با دشمن ۲- تلاش بی‌وقفه برای رسیدن به ایران قوی ۳- مراقبت از قلب و مغز در مقابل رسانه‌های همسوی دشمن ۴- وحدت بین اقشار مختلف جامعه ۵- خیرخواهی برای یکدیگر و مواسات ۶- حفظ عزم قاطع بر انتقام خون رهبر عظیم‌الشأن و همه شهدا ۷- مراعات یکدیگر در کمبودهای طبیعی جنگ ✍🏼 پیام به مناسبت چهلمین روز شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب (قدّس الله نفسه الزکیه) ۲۰/فروردین/۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

#مذاکره مذاکره، صحنه‌ی دیگری از کارزار میدان نبرد است. 🎙 اپیزود اول: مذاکره یعنی چه؟ (چالش بزرگ و چالش کوچک) مذاکره فقط یک گفت‌وگوی سیاسی نیست؛ صحنه‌ای دیگر از نبرد است. اما مشکل اینجاست که در جامعه‌ی ما، همه درباره‌ی «مذاکره» حرف می‌زنند از سران نظام تا سران احزاب و سیاسیون و از مداح و منبری تا مردم «کف خیابون» ولی بسیارند کسانی که معنای متفاوتی از مذاکره را در ذهن دارد. به‌طور کلی و با قدری تسامح، دو نوع اختلاف‌نظر درباره‌ی «مذاکره» وجود دارد: - چالش بزرگ (کبروی): عده‌ای اساساً هر نوع مذاکره‌ای را مساوی با سازش و عقب‌نشینی می‌دانند. - چالش کوچک (صغروی): کسانی که با اصل مذاکره مشکلی ندارند اما درباره‌ی جزئیات — مثل اینکه پیروزی چیست، شکست کجاست و شرایط چه باید باشد — نظرات متفاوتی دارند. نتیجه‌ی اول: ما حتی در تعریف مذاکره با هم توافق نداریم؛ پس باید تلاش کنیم به یک اجماع عمومی درباره‌ی آن برسیم. 🎙 اپیزود دوم: موفقیت در مذاکره یعنی چه؟ حتی اگر بپذیریم مذاکره لازم است، سؤال بعدی این است: چه وقت می‌توانیم بگوییم مذاکره موفق بوده؟ پاسخ بنده: تجربه‌ی برجام نشان داد روش کار این‌گونه است: - شروطی مشخص تعیین می‌شود (در برجام حدود ۲۸ شرط)؛ - این شروط، خطوط قرمز و مرزهای توافق را روشن و تعیین می‌کند؛ - سپس وارد فضای پیچیده‌ی چانه‌زنی، جنگ روانی، ترفندهای حقوقی و بازی‌های سیاسی و عملیات گسترده‌ی مذاکره می‌شویم. نتیجه‌ی دوم: ما الان دقیقاً در همین مرحله‌ی پیچیده و پرتنش و بسیار گسترده قرار داریم، یک جنگ تمام‌عیار روانی و خبری و سیاسی. 🎙 اپیزود سوم: انعطاف یا تسلیم؟ اینجاست که دعوا بالا می‌گیرد سؤال داغ این روزها: اگر مذاکرات شکست بخورد، مقصر کیست؟ عده‌ای می‌گویند باید انعطاف نشان دهیم، یعنی: - تعلیق کامل برنامه‌ی هسته‌ای را بپذیریم؛ - مواد غنی‌شده‌ی ۶۰ درصد را تحویل بدهیم؛ - و امتیازات دیگر درباره‌ی تنگه‌ی هرمز و...؛ موافقان می‌گویند: این امتیازات در مقایسه با خطر جنگ، به نفع ماست؛ مخالفان اما به تجربه‌ی لیبی اشاره می‌کنند: کشوری که همه‌چیزش را داد و در نهایت سقوط کرد. اینکه هسته‌ای «سپر» ماست و تنگه‌ی هرمز «شمشیر» ماست. وقتی این بحث داغ می‌شود، آن گفتمان و چالش بزرگ مخالف مذاکره دوباره قوت می‌گیرد و فریاد می‌زند: «مردم! هوشیار باشید! می‌خواهند همه چیز را واگذار کنند! میخواهند هسته‌ای را بدهند! تنگه را بدهند!» 🎙 اپیزود چهارم: همه یک نام دارند، اما یک حرف نمی‌زنند تصویر نهایی این است: ما گویی چندین ایستگاه رادیویی داریم که همه نام خود را گذاشته‌اند «رادیو مذاکره» اما هرکدام برنامه‌ی کاملاً متفاوتی پخش می‌کنند و موج‌های‌شان با هم تداخل دارد. از ظریف و روحانی تا سپاه، از سران کشور تا سران احزاب مختلف — اکثراً با اصل مذاکره موافقند — ولی گفتمان، شروط، خطوط قرمز و تعریف موفقیت هرکدام، کاملاً متفاوت است. نتیجه‌ی نهایی: چالش و مسئله‌ی اصلی ما نه خود مذاکره بلکه نبود زبان مشترک داخلی درباره‌ی مذاکره است. راه حل، در دلِ مسئله است. 🌐@drAshiri

#مذاکره در کمال تواضع، لازم است درباره‌ی این نکته‌ها و چالش‌ها فکر کنیم و «اقناع» طیف‌های مختلف جامعه را مأموریت خود بدانیم: (۱) آنها که هر نوعی از مذاکره با آمریکا را غلط میدانند (چالش بزرگ و کبروی)؛ (۲) معنای دقیق «موفقیت در مذاکره» و تبیین دقیق شروط رهبر گرامی انقلاب برای مذاکره؛ (۳) تعیین حدود و ثغور انعطاف‌ها و مرزها و خطوط قرمز و اعلام عمومی و شفاف نکات اصلی آنها برای مردم؛ (۴) تبیین وضعیت «پیروز» در مذاکره؛ (۵) بیان شواهد مختلف تاریخی (تاریخ ایران، تاریخ دیگر کشورها از جمله فلسطین، لیبی و...) برای تبیین هزینه‌های بزرگ سازش نسبت به مقاومت؛ (۶) ساخت و بازسازی انگاره‌ها، مضمون‌ها و اسطوره‌های متناسب با فضای مذاکراتی؛ (۷) نهضت فراگیر اقناع عمومی و جهاد تبیین با محوریت بیانات رهبر گرامی انقلاب اسلامی. 🌐@drAshiri

📷 قسم به مشت گره کرده 🔹در هیاهوی تجمعات شبانۀ میدان انقلاب، مشت های گره کرده تنها یک مشت نیست؛ آنها اراده‌ای هستند که از خون امام شهید برمی‌خیزد. در این قاب‌ها، تفاوت‌ آدم‌ها کنار رفته‌ تا تنها یک چیز بگویند؛ ایران و مقاومت. 🌐@drAshiri