اتفاق مهم با شلیک موشک‌های ایران به پایگاه دیگو‌ گارسیا‌ در فاصله‌ی حدوداً ۴۰۰۰ کیلومتری، بخش بزرگی از سرزمین اروپا در تیررس موشک‌های ایرانی قرار گرفت. تصویر دایره‌ی برد اهداف موشکی ایران را ملاحظه بفرمایید. @drAshiri

#تحلیل_جنگ 🔵​ به نظر می‌رسد استراتژی ایران با پیشروی جنگ، رونمایی از توانمندی‌های نظامی هرچه خیره‌کننده‌تر است. ✍آرنو برتران ​آن‌ها به تازگی موشک‌های بالستیک دوربرد خود را به سمت «دیگو گارسیا» شلیک کردند؛ یکی از استراتژیک‌ترین پایگاه‌های نظامی آمریکا در جهان (میزبان بمب‌افکن‌های B-52، زیردریایی‌های هسته‌ای و غیره) که در فاصله نزدیک به ۵۰۰۰ کیلومتری آن‌ها و در قلب اقیانوس هند قرار دارد. ​دیگو گارسیا در طول ۵ دهه حیات خود هرگز در هیچ جنگی هدف قرار نگرفته بود و هیچ‌کس نمی‌دانست ایران چنین توانمندی‌هایی دارد (خود ایرانی‌ها پیش از این گفته بودند برد موشک‌های بالستیک‌شان محدود به ۲۰۰۰ کیلومتر است). ​دو روز پیش، آن‌ها همچنین یک جنگنده نسل پنجم F-35 «شکست‌ناپذیر» را سرنگون کردند؛ اتفاقی که پیش از این هرگز رخ نداده بود. ​آن‌ها همچنین موفق شده‌اند کنترل استراتژیک‌ترین گلوگاه نفتی جهان را به دست بگیرند و ثابت کرده‌اند که می‌توانند به هر هدف استراتژیک در منطقه خاورمیانه، حتی حفاظت‌شده‌ترین آن‌ها (مانند پالایشگاه نفت حیفا در اسرائیل) ضربه بزنند. ​در مجموع، هرچند تقریباً باورنکردنی به نظر می‌رسد، اما ظاهراً ایران به نوعی «برتری در تشدید تنش» (Escalation Dominance) واقعی در برابر ارتش ایالات متحده با بودجه تریلیون دلاری‌اش دست یافته است. ​این موضوع به شکلی کاملاً واقعی، حتی از نمونه‌های ویتنام یا افغانستان هم خیره‌کننده‌تر است: آن کشورها در برابر یک ابرقدرت مقاومت کردند، اما ایران به نظر می‌رسد که در حال رقابت با یک ابرقدرت است. ​این مسئله همچنین این سوال را به ذهن می‌آورد که: گام بعدی چیست؟ و این دقیقاً همان معنای «برتری در تشدید تنش» است: بالا بردن مداوم ریسک تا زمانی که طرف مقابل عقب‌نشینی کند. این یعنی وادار کردن ترامپ به این فکر که: «صبر کن، من فکر کردم دارم با یک بچه لاغرمردنی دعوا می‌کنم، اما معلوم شد او بروس لی است.» https://x.com/i/status/2035237669031362907 🔻خبر مرتبط: فوری: طبق گزارش وال‌استریت ژورنال، ایران دو موشک بالستیک به سمت پایگاه مشترک آمریکا و انگلیس در «دیگو گارسیا» در اقیانوس هند شلیک کرد. https://x.com/i/status/2035156353099108696 پیوند به این فرسته در X: https://x.com/i/status/2035312366708027670

#تحلیل_جنگ 🔵 شکست خیره‌کننده بازدارندگی ایران و چرا این موضوع نویدبخش جهانی خطرناک‌تر است ✍️نیکول گراژوسکی و آنکیت پاندا 🔻 ۱۹ مارس ۲۰۲۶ ▪️فارین افیرز(Foreign Affairs) اگرچه ایالات متحده و اسرائیل بودند که در ۲۸ فوریه حملات علیه ایران را آغاز کردند، اما رهبران تهران نیز به دلیل ناتوانی در بازدارندگی موثر دشمنان خود، سزاوار بخشی از ملامت هستند. همان‌طور که فرمانده متوفی نیروی هوافضای سپاه پاسداران، امیرعلی حاجی‌زاده، زمانی گفته بود، حفظ بازدارندگی مانند دوچرخه‌سواری است: «باید مدام رکاب بزنی، وگرنه دوچرخه سقوط می‌کند.» طی سه سال گذشته، تعادل ایران به هم خورد و اکنون این دوچرخه واژگون شده است. در دهه‌های اخیر، تهران سیستمی را توسعه داد که معتقد بود یک بازدارندگی لایه‌بندی شده است. ایران روی نیروهای متعارف و پدافند هوایی سرمایه‌گذاری کرد تا از برنامه هسته‌ای خود محافظت کند و علیه اسرائیل و پایگاه‌های آمریکایی در سراسر منطقه دست به تلافی بزند. از طریق شبکه گسترده‌ای از شرکا که به نام «محور مقاومت» شناخته می‌شوند — حزب‌الله در لبنان، حماس در غزه، نیروهای حوثی در یمن و شبه‌نظامیان شیعه در عراق — ایران وعده داد که هرگونه حمله به خاک خود را به یک موضوع منطقه‌ای تبدیل کند. و برنامه هسته‌ای ایران قرار بود به عنوان پشتیبان نهایی عمل کند. تهران امیدوار بود که صرفِ توسعه یک برنامه هسته‌ای غیرنظامی پیشرفته — و نه لزوماً یک سلاح واقعی — کشور را به قدری خطرناک کند که دشمنان نتوانند آن را نادیده بگیرند، در حالی که ابهام در این برنامه، توجیه حمله را برای آن‌ها دشوار می‌کرد. در صورت لزوم، برنامه هسته‌ای غیرنظامی ایران می‌توانست به سرعت برای اهداف نظامی تغییر کاربری دهد. استراتژی ایران برای مدتی کار کرد. اما در چند سال گذشته، تهران مرتکب مجموعه‌ای از اشتباهات شد که مرگبار از آب درآمدند. این کشور محدودیت‌های نیروی موشکی خود را آشکار کرد و برای حفاظت، بیش از حد به شبکه نیروهای نیابتی خود وابسته شد. ایران جاه‌طلبی‌های هسته‌ای خود را در زمانی مهار کرد که در بازنگری کنونی، نامناسب‌ترین لحظه به نظر می‌رسد: زمانی که ایران به اندازه کافی به ساخت بمب نزدیک بود که باعث حمله پیشگیرانه شود، اما نه آن‌قدر نزدیک که بازدارندگی ایجاد کند. همچنین، ایران به جای پنهان کردن برگ‌های برنده خود، پیشرفت‌هایش را در فناوری‌های مرتبط با ساخت سلاح‌های هسته‌ای علنی کرد. هر یک از این اشتباهات، دیگری را تشدید کرد. این‌ها در کنار هم به فاجعه‌ای منجر شد که اکنون در حال وقوع است. برای رهبران ایران، درس‌ها روشن است: بازدارندگی را نمی‌توان به نیروهای نیابتی برون‌سپاری کرد؛ تهدیدها اگر معتبر نباشند، خطر دعوت به تلافی را به همراه دارند؛ و یک برنامه هسته‌ای بالقوه، هرگز جایگزین داشتنِ واقعی بمب نیست. ورود به فاز بالستیک زرادخانه موشک‌های بالستیک ایران برای مدتی معتبرترین رکن بازدارندگی آن بود. طی دو دهه گذشته، تهران بزرگترین نیروی موشکی خاورمیانه را ساخت که شامل هزاران موشک بالستیک کوتاه‌برد و میان‌برد طراحی شده برای ضربه زدن به اسرائیل، پایگاه‌های آمریکا و زیرساخت‌های خلیج [فارس] بود. نیروی هوافضای ایران امیدوار بود با شلیک‌های انبوه، پدافند هوایی اسرائیل و آمریکا را اشباع کند. اما به محض اینکه ایران موشک‌های خود را به کار گرفت، محدودیت‌های زرادخانه‌اش آشکار شد. در آوریل ۲۰۲۴، در پاسخ به حمله اسرائیل به کنسولگری ایران در سوریه، ایران برای اولین بار به سمت اسرائیل موشک پرتاب کرد. این کار را دوباره در اکتبر ۲۰۲۴ تکرار کرد. در هر دو مورد، اسرائیل تقریباً تمام موشک‌ها را رهگیری کرد و طراحان دفاعی آمریکا و اسرائیل درباره توانمندی‌ها و تاکتیک‌های ایران، بیش از آنچه از طریق ماهواره یا شنود اطلاعاتی می‌توانستند، آموختند. ایران در واقع در حال انجام تمرین‌های آموزشی با مهمات واقعی به نفع دشمنانش بود. 🔻به جهت‌ ادامه مطالعه ترجمه فارسی متن‌ کامل نوشته لطفا بر دکمه Instant View در زیر فشار دهید. 🔻درباره نویسندگان: 🔸نیکول گراژوسکی استادیار دانشگاه «Sciences Po» و پژوهشگر غیرمقیم در برنامه سیاست هسته‌ای در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی است. او نویسنده کتاب روسیه و ایران: شرکای سرکش از سوریه تا اوکراین است. 🔸آنکیت پاندا پژوهشگر ارشد «استنتون» در برنامه سیاست هسته‌ای در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی و نویسنده کتاب * عصر جدید هسته‌ای: در آستانه آرماگدون* است. https://telegra.ph/The-Stunning-Failure-of-Iranian-Deterrence-And-Why-It-Augurs-a-More-Dangerous-World-03-21 🔻پیوند به اصل مقاله: https://www.foreignaffairs.com/iran/stunning-failure-iranian-deterrence 🔻پیوند در :X https://x.com/FGhoddoussi/status/2035324500879843816?s=20

منتخبی از مقاله: گزینه هسته‌ای شاید تعیین‌کننده‌ترین اشتباه ایران، رویکردش به سلاح‌های هسته‌ای بود. سال‌ها تهران استراتژی موسوم به «آستانه» را دنبال کرد: دستیابی به دانش فنی و زیرساخت‌های ساخت سلاح هسته‌ای بدون ساخت واقعی آن، تا حدی با هدف وادار کردن دیپلماتیک ایالات متحده به لغو تحریم‌ها. در طول دهه ۲۰۱۰، اسرائیل تلاش کرد برنامه ایران را از طریق خرابکاری و ترور به تأخیر بیندازد. ایالات متحده در دوره اوباما از دیپلماسی استفاده کرد. در سال ۲۰۱۵، ایران برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) را امضا کرد که در آن محدودیت‌های برنامه هسته‌ای خود را با لغو تحریم‌ها معامله کرد. برجام، در کمال نقیض‌گویی (پارادوکس)، آغاز نابودی ایران بود. این توافق بر زیرساخت‌های هسته‌ای ایران نور تابانید. طبق شرایط توافق، ایران موافقت کرد که بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر برنامه‌اش نظارت کنند که منجر به گزارش‌های منظمی شد که جزئیات تعداد سانتریفیوژها، سطوح دقیق غنی‌سازی و مقادیر ذخایر را در هر مرکز اعلام شده نشان می‌داد. اما این شفافیت در سال ۲۰۱۸، زمانی که دولت ترامپ به طور یک‌جانبه توافق را لغو و تحریم‌ها را بازگرداند، به مشکلی برای تهران تبدیل شد. ایران اطلاعات ارزشمندی را درباره خود داده بود و در مقابل چیز کمی دریافت می‌کرد. تهران در نهایت از توافق خارج شد و فعالیت‌های ممنوعه را از سر گرفت و خود را به تدریج به آستانه سلاح هسته‌ای نزدیک کرد. تهران پیشرفت‌های هسته‌ای خود را علنی کرد، به این امید که از آن به عنوان اهرم فشاری علیه واشینگتن استفاده کند. تا اوایل سال ۲۰۲۵، ایران در موقعیتی بود که به لحاظ تئوریک می‌توانست در کمتر از یک هفته اورانیوم لازم برای یک سلاح هسته‌ای را تولید کند. بدون شک، ایران نزدیک‌ترین کشور غیرهسته‌ای به بمب بود. اما با با خبر کردن همگان از پیشرفت تدریجی خود، ایران خود را در برابر حمله آسیب‌پذیرتر کرد. دو راه برای محافظت از کشوری که در آستانه داشتن سلاح هسته‌ای است وجود دارد. اولی «ابهام» است: پنهان کردن برنامه به طوری که دشمنان نتوانند با اطمینان ارزیابی کنند که آیا حمله برنامه را از کار می‌اندازد یا خیر. دومی، ساخت سریع و مخفیانه سلاح هسته‌ای است، به طوری که وقتی دشمنان متوجه تهدید شوند، دیگر برای حمله پیشگیرانه دیر شده باشد (مانند الگوی کره شمالی). هر دو مسیر نیازمند «تاریکی» (عدم شفافیت) هستند که تهران با پذیرش برجام و سپس جار زدنِ پیشرفت‌هایش پس از خروج آمریکا از توافق، آن را از دست داده بود. ایالات متحده و اسرائیل تا حدی به این دلیل اعتماد به نفس حمله به برنامه هسته‌ای ایران در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ را داشتند که دقیقاً می‌دانستند با چه چیزی روبرو هستند. اشتباه ایران نزدیک شدن به بمب نبود؛ اشتباهش فاش کردن بیش از حدِ توانمندی‌هایش در این مسیر بود.

#رتوریک_جنگ ایرانی به‌مثابه‌ی بَربر، وحشی! سعید اشیری ۱ فروردین ۱۴۰۵ یک. سخنرانی بنیامین نتانیاهو نتانیاهو در یک کنفرانس مطبوعاتی در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۲۶ (۲۹ اسفند ۱۴۰۴)، ضمن دفاع از عملیات نظامی علیه ایران، جملات زیر را به کار برد: ▫️تشبیه مسیح و چنگیزخان: او با نقل‌قول از «ویل دورانت»، مورخ آمریکایی، گفت: «تاریخ ثابت کرده که متأسفانه عیسی مسیح هیچ مزیتی بر چنگیزخان ندارد؛ زیرا اگر به اندازه کافی قوی و بی‌رحم باشید، شر بر نیکی غلبه خواهد کرد.» او بعداً توضیح داد که منظورش ضرورت قدرت دفاعی برای تمدن‌های اخلاقی بوده است. ▫️استفاده از واژه «وحشی‌ها»: او تأکید کرد که «ما باید از بربرها/وحشی‌ها (barbarians) قدرتمندتر باشیم، وگرنه آنها دروازه‌های ما را می‌شکنند و جوامع ما را نابود می‌کنند.» او این جنگ را تلاشی برای «حفاظت از تمدن» توصیف کرد. منبع: https://www.timesofisrael.com/netanyahu-transcript-we-have-to-be-more-powerful-than-the-barbarians-or-they-will-crash-our-gates-destroy-our-societies/ دو. اظهارات پیت هگست (وزیر جنگ آمریکا) ▫️پیت هگست (که در دولت جدید آمریکا عنوان «وزیر جنگ» برای او به کار می‌رود) نیز در نشست خبری ۱۰ مارس ۲۰۲۶ (۱۹ اسفند ۱۴۰۴) در پنتاگون، ضمن تشریح اهداف «عملیات خشم حماسی» (Operation Epic Fury)، مقامات ایران را «وحشی‌های بربر» (barbaric savages) خطاب کرد و آن‌ها را مسئول کشته شدن سربازان آمریکایی در دهه‌های گذشته دانست. منبع: https://www.war.gov/News/Transcripts/Transcript/Article/4429953/secretary-of-war-pete-hegseth-and-chairman-of-the-joint-chiefs-of-staff-gen-dan/ 🖋️پی‌نوشت: گفتن ندارد اما حقیر برای این یادداشت‌ها، وقت میگذارم و تلاش میکنم بهترین و کوتاه‌ترین متنِ مستند را آماده و منتشر کنم؛ سپاسگزارم از اینکه این قبیل متون را بازنشر خواهید کرد __ حتی بدون منبع. با احترام @drAshiri

📷 ابراهیم رضایی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس: عضویت دائم ایران در شورای امنیت سازمان ملل (با حق وتو) باید به عنوان یکی از شروط پایان جنگ لحاظ شود. 🔻به مکشوفات بپیوندید https://eitaa.com/makshufatEita

تریتا پارسی: ایران سال‌ها تلاش کرد تا از طریق دیپلماسی تحریم‌اش برداشته شود. شکست خورد. سه هفته بعد از شروع جنگ، آمریکا بدون اینکه ایران درخواست کند تحریم نفتی ایران را برداشت.

سردار سیدمجید موسوی، فرمانده هوافضا: از این لحظه تسلط موشکی ایران بر آسمان سرزمین‌های اشغالی را اعلام می‌کنم. #نفَس_کِش

🔺ایندیپندنت: ترامپ اکنون در جنگی گرفتار شده که نمی‌تواند از آن شانه خالی کند؛ او دیگر نمی‌تواند تا ایران به عملیاتش ادامه می‌دهد، اعلام پیروزی کند. 🔹ترامپ برای پایان جنگ به‌زودی مجبور خواهد شد که محترمانه از ایرانی‌ها بپرسد چه امتیازاتی می‌خواهند 🔹«عملیات خشم حماسی» با کندی و فرسایش جلو می‌رود و ترامپ می‌بیند که گزینه‌هایش دارد ته می‌کشد و کار سخت‌تر می‌شود. 🔹ترامپ اکنون در این موقعیت مضحک قرار گرفته که برای خروج از این جنگ، به اراده ایرانی‌ها وابسته است. او نیاز دارد که ایران حمله به اسرائیل را متوقف کند، از شلیک موشک به سمت قطر، کویت، امارات و عربستان سعودی دست بردارد و مهم‌تر از همه، تنگه هرمز را به روی کشتیرانی دریایی باز کند. 🔹ترامپ به‌زودی مجبور خواهد شد محترمانه از آن‌ها بخواهد که پای خود را از روی گلوی اقتصاد غربی ها بردارند و در مقابل، آن‌ها نیز امتیازاتی برای خودشان مطالبه خواهند کرد. 🔹تا اینجای کار بمباران‌ها و ترورها برای فروپاشی نظام جمهوری اسلامی بی‌فایده بوده است. اکنون زمانِ معامله با ایران و فرار از این مهلکه است. @sharghdaily sharghdaily.com

سیاستمدار محبوب فرانسه و رقیب و جانشین احتمالی مکرون، ژان-لوک ملانشون، رهبر حزب «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» (LFI)، حمایت خود را از ایران اعلام کرد: ​«ایران پس از قرار گرفتن در معرض تجاوزی آشکار، در حال اعمال حق مشروع خود برای دفاع از حاکمیت، مردم و منابع خویش است.» @drAshiri

#تحلیل_جنگ ‌مهم‌ترین سورپرایز این جنگ تا اینجا، نه در شدت درگیری‌ها بلکه در گسترش ناگهانی برد عملیاتی ایران نهفته است. با گزارش تلاش برای هدف‌گیری دیگو گارسیا در فاصله ۳۷۰۰ کیلومتری، با یک تغییر کیفی مواجهیم، نه صرفاً یک اقدام تاکتیکی. ‌تا پیش از این، دکترین اعلامی ایران بر سقف حدود ۲۰۰۰ کیلومتر استوار بود؛ بردی که برای بازدارندگی منطقه‌ای در برابر اسرائیل، پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس، و برخی اهداف پیرامونی کافی تلقی می‌شد. اما فاصله حدود ۳۷۰۰ تا ۳۸۰۰ کیلومتری تا دیگو گارسیا، حتی از نزدیک‌ترین نقاط جنوب‌شرقی ایران، این چارچوب را به‌طور جدی زیر سؤال می‌برد. ‌چنین تلاشی با موشک بالستیک، سه پیام روشن دارد: ‌اول، ایران یا به‌صورت اعلام‌نشده وارد حوزه موشک‌های برد متوسط پیشرفته‌تر شده است، یا توانسته برخی سامانه‌های موجود را با کاهش وزن سرجنگی به بردهای بسیار بالاتر برساند. ‌دوم، این اقدام بیش از آنکه یک حمله مؤثر نظامی باشد، یک نمایش برد است؛ یعنی ارسال سیگنال به بازیگران اصلی که عمق استراتژیک امن، دیگر آن‌قدرها هم امن نیست. ‌سوم، این تحول نشان می‌دهد که دکترین قبلی «ابهام کنترل‌شده» در حال ترک خوردن است. ایران سال‌ها تلاش کرد میان «عدم اعلام توان واقعی» و «حفظ بازدارندگی» تعادل ایجاد کند. اما چنین اقداماتی این تعادل را بر هم می‌زند و عملاً وارد مرحله‌ای می‌شود که در آن، قابلیت‌ها دیگر قابل پنهان‌سازی نیستند، بلکه باید مدیریت شوند. ‌حتی اگر این حمله ناموفق بوده باشد، اهمیت آن در اصابت یا عدم اصابت نیست؛ بلکه در این است که نشان می‌دهد میدان بازی از سطح منطقه‌ای به سطحی وسیع‌تر در حال انتقال است. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که یک جنگ محدود می‌تواند وارد فاز بازتعریف استراتژیک شود. کانال: حسین قتیب‌ https://t.me/HosseinGhatib/634

#تحلیل_جنگ این قطعه فیلم، سال‌ها به‌عنوان یک تکه‌ی کمدی دست‌به‌دست می‌شده است! البته واقعا گریه‌آور است! یک شهروند معمولی و بدون ادعای مراتب تخصص دانشگاهی و عقل حکمرانی، صحنه‌ی قدرت را خیلی ساده‌تر از افراد مؤثر حاکمیت می‌بیند و به‌راحتی به جمع‌بندی می‌رسد. کاش می‌شد این نکته را بررسی کرد که این قبیل دیدگاه‌ها دقیقا چه نسبتی با Common Sense دارند؟ @drAshiri