🎯 طبیعی‌سازی اغتشاش؛ آستانه ورود به فاجعه امنیتی اعتراض در شرایط گرانی و کمبود نیازهای معیشتی و نارضایتی از حوزه عمومی کشور، امری طبیعی و قابل فهم است. حتی در بسیاری موارد، «حس امنیت» از خودِ امنیت عینی و واقعی مهم‌تر است؛ زیرا اگر مردم احساس ناامنی کنند، امنیت واقعی نیز کارکرد خود را از دست می‌دهد. اما در این میان باید به یک خطر جدی اشاره کرد: نگرش و تحلیل مسئولان و متولیان حفظ امنیت. اگر ناآرامی و اغتشاش به‌عنوان یک وضعیت «طبیعی» و «ادامه‌دار» تلقی شود، این رویکرد یک فاجعه امنیتی به شمار می‌آید. این وضعیت شبیه پزشکی است که به‌جای درمان عفونت و خارج‌کردن آن از بدن بیمار، به اطرافیان می‌گوید این عفونت طبیعی است و در بلندمدت برطرف می‌شود؛ نتیجه چنین نگاهی، چیزی جز تهدید جدی جان بیمار نخواهد بود. رهبر معظم انقلاب تکلیف مردم معترض را به‌صراحت روشن کرده‌اند؛ اعتراضِ مردم به رسمیت شناخته شده و حقی مشروع دانسته شده است. در مقابل، تکلیف اغتشاش‌گر نیز مشخص است؛ کسی که سلاح به دست می‌گیرد و به بهانه مطالبات معیشتی، امنیت کشور و جان مردم را تهدید می‌کند، در دایره اعتراض قرار نمی‌گیرد. مماشات با اغتشاش‌گر مسلح، به هر بهانه‌ای— حتی اگر با برچسب معیشت و اقتصاد صورت گیرد —خیانت به امنیت مردم است. بدون تردید و تزلزل، این رفتار چه از سر نادانی و حماقت باشد و چه از سر فریب و خیانت، عملی خائنانه است و هرگز «تدبیر» نامیده نمی‌شود. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۱۴ دی ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

آیا ایران در مسیر ونزوئلا شدن است؟ در ایرانِ امروز، این پرسش بیش از گذشته در اذهان عمومی و نخبگانی پررنگ شده است: آیا ایران در مسیر تکرار سناریوی ونزوئلا قرار دارد؟ پاسخ کوتاه این است: سناریوی ونزوئلا به‌صورت کلاسیک، خطی و ناگهانی در ایران قابل تکرار نیست؛ اما برخی مؤلفه‌های فرساینده‌ی آن می‌تواند به شکلی بومی‌شده در ایران بازتولید شود. در تحلیل سیاسی و امنیتی، هیچ کشوری کپی کشور دیگر نمی‌شود. هر بحران، امضای تاریخی، ژئوپلیتیکی و فرهنگی خاص خود را دارد. ونزوئلا حاصل تلاقی سه عامل مشخص بود: اقتصاد کاملاً تک‌محصولی نفت، فروپاشی نهاد دولت، و بسیج توده‌ای پوپولیستی بدون مهار نهادی. این سه عامل، هم‌زمان و هم‌افزا عمل کردند و یک فروپاشی انفجاری رقم زدند. اما ایران در زمین دیگری بازی می‌کند. ایران، برخلاف ونزوئلا، دارای «دولت عمیق تاریخی» است. شبکه‌های نهادی، امنیتی، بوروکراتیک و فرهنگی در این کشور ریشه‌دارند و اجازه نمی‌دهند شوک‌های اقتصادی مستقیماً به فروپاشی امنیتی و سیاسی تبدیل شوند. در ونزوئلا، با سقوط درآمدهای نفتی، دولت عملاً از کار افتاد؛ اما در ایران، دولت می‌لنگد، فرسوده می‌شود، اما فرو نمی‌ریزد. همین تفاوت، یک خط قرمز نامرئی ایجاد می‌کند که مانع «سقوط آزاد» می‌شود. از منظر ژئوپلیتیکی نیز ایران، ونزوئلا نیست. ایران در قلب یکی از پرتنش‌ترین مناطق جهان قرار دارد و هم‌زمان محل تلاقی تهدید و فرصت است. قدرت‌های جهانی ممکن است ایران را مهار یا تضعیف کنند، اما فروپاشی کامل آن را پرهزینه و بی‌ثبات‌کننده می‌دانند. ونزوئلا کشوری حاشیه‌ای بود؛ ایران یک گره‌گاه ژئوپلیتیکی است. اما این بدان معنا نیست که خطر منتفی است. اگر ونزوئلا فروپاشی ناگهانی و انفجاری را تجربه کرد، ایران در معرض یک فرسایش مزمن و طولانی‌مدت قرار دارد. تورم بالا، کاهش قدرت خرید، افول طبقه متوسط، بی‌ثباتی انتظارات و گسست اعتماد عمومی می‌تواند شباهت‌هایی واقعی با مسیر ونزوئلا ایجاد کند؛ نه در قالب سقوط، بلکه در قالب «خستگی جمعی» و تهی‌شدن تدریجی ظرفیت‌ها. از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، تفاوت حتی عمیق‌تر می‌شود. مردم ونزوئلا به رهبری کاریزماتیک و وعده‌های توزیعی دل بستند؛ اما جامعه ایران امروز جامعه‌ای بدبین، تجربه‌زده و کم‌باور است. این جامعه پوپولیست‌پذیر نیست. در فرهنگ سیاسی ایران، اولویت تاریخی همواره «بقای ایران» بوده، نه آرمان‌های پرشور کوتاه‌مدت. چنین جامعه‌ای لزوماً منفجر نمی‌شود؛ بلکه آهسته عقب می‌نشیند. بر خلاف کلیشه‌های رایج، فرهنگ سیاسی ایرانی فرهنگ شورش دائمی نیست؛ بلکه فرهنگ تحمل، سازگاری، دور زدن و انتظار است. این ویژگی، هم مانع فروپاشی ونزوئلایی می‌شود و هم خطرناک است؛ زیرا اجازه می‌دهد بحران‌ها سال‌ها ادامه یابد، بدون آنکه اصلاحی ساختاری رخ دهد. از نگاه رئال‌پلتیک، بنابراین پرسش اصلی این نیست که آیا ایران ونزوئلا می‌شود یا نه. پرسش بنیادین این است: آیا ایران به‌جای سقوط ناگهانی، وارد یک باتلاق فرسایشی طولانی می‌شود؟ اگر اصلاحات اقتصادی واقعی، بازسازی اعتماد اجتماعی و عقلانیت ژئوپلیتیکی رخ ندهد، ایران ونزوئلا نخواهد شد؛ اما ممکن است به وضعیتی خطرناک‌تر دچار شود: کشوری ایستاده، اما خسته؛ پابرجا، اما فرسوده؛ زنده، اما بی‌افق. و این، از منظر امنیت ملی و جغرافیای استراتژیک، یکی از پرهزینه‌ترین و کم‌صداترین سناریوهای ممکن است. است و هرگز «تدبیر» نامیده نمی‌شود. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۱۶ دی ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

🎯 درباره خطای تمرکز صرف بر میدان و ضرورت بازفهمی امنیت در ناآرامی‌های شبکه‌ای ناآرامی‌های معاصر را نمی‌توان با منطق کلاسیک «برهم‌زدن نظم» توضیح داد. آنچه امروز در خیابان و فضای عمومی دیده می‌شود، غالباً محصول انباشت تدریجی احساساتی است که پیش‌تر در لایه‌های پنهان جامعه شکل گرفته‌اند؛ احساساتی که نه ناگهانی‌اند و نه الزاماً سازمان‌یافته، اما به‌محض اتصال به یکدیگر، قدرت سیاسی پیدا می‌کنند. مسئله اصلی، صرفِ تجمع یا خشونت پراکنده نیست؛ مسئله لحظه‌ای است که خشم فردی، شبکه‌ای می‌شود و از دل آن امید جمعی زاده می‌شود. در این نقطه، ترس فرو می‌ریزد و کنش اعتراضی وارد مرحله‌ای می‌شود که مهار آن صرفاً با ابزار فیزیکی نه‌تنها دشوار، بلکه پرهزینه خواهد بود. در چنین شرایطی، هر کنش سخت، اگر فاقد منطق ارتباطی و اخلاقی باشد، می‌تواند ناخواسته به تولید معنا کمک کند؛ معنایی که از نگاه معترض «تحقیر»، «نادیده‌گرفتن» یا «بی‌عدالتی مضاعف» تعبیر می‌شود. این معنا، خود به گره‌ای در شبکه تبدیل شده و به‌سرعت بازتولید می‌شود؛ بی‌آنکه نیازی به سازمان، رهبر یا برنامه مشخص داشته باشد. خطای راهبردی آنجاست که کل پدیده، یکدست دیده شود. واقعیت این است که آنچه در صحنه مشاهده می‌شود، ترکیبی ناهمگون از مطالبه‌گران اجتماعی، افراد خشمگینِ هیجانی، کنشگران هویت‌محور و اقلیتی از عناصر خشونت‌طلب است. یکسان‌سازی این طیف، عملاً به نفع رادیکال‌ترین لایه تمام می‌شود؛ زیرا خشم اخلاقیِ اکثریت خاموش را به سرمایه همبستگی بدل می‌کند. امنیت پایدار، در چنین بستری، بیش از آنکه به نمایش قدرت وابسته باشد، به مدیریت معنا وابسته است. کنشی که بتواند همزمان قانون‌مندی، خویشتن‌داری و عقلانیت را بازنمایی کند، از تولید «قهرمان»، «نماد» و «روایت مظلومیت» جلوگیری می‌کند. برعکس، هر رفتار تحقیرآمیز یا نمایشی، حتی اگر از نظر میدانی موفق تلقی شود، در سطح ذهنی شکست به‌حساب می‌آید. نکته اساسی آن است که ناآرامی‌های شبکه‌ای الزاماً با هدف براندازی آغاز نمی‌شوند؛ اما می‌توانند در اثر خطای مواجهه، به‌سمت رادیکالیسم سوق داده شوند. بسیاری از این جنبش‌ها نه به‌دلیل ضعف، بلکه به‌دلیل فقدان مسیر امید عقلانی فروکش می‌کنند. اگر این مسیر به‌جای تخلیه، مسدود شود، چرخه خشم در زمانی دیگر و با شدتی بیشتر بازمی‌گردد. از این منظر، موفقیت در مدیریت ناآرامی، نه در خاموش‌کردن صداها، بلکه در جلوگیری از تبدیل خشم پراکنده به امید جمعیِ تقابلی است. امنیتی که این تمایز را نادیده بگیرد، ممکن است در کوتاه‌مدت آرامش تولید کند، اما در بلندمدت، ذخیره‌ای از نارضایتی انباشته خواهد ساخت که هزینه مواجهه با آن به‌مراتب سنگین‌تر است. در نهایت، امنیت زمانی پایدار است که قدرت، خود را نه فقط مقتدر، بلکه قابل فهم، قابل پیش‌بینی و منصف نشان دهد. در غیر این صورت، میدان هرچقدر هم کنترل شود، ذهن‌ها از کنترل خارج خواهند شد. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۱۸ دی ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

🚨 بهای بی‌تصمیمی و ضعف مدیریتی، خون بسیجی و پلیس است. هیچ جای دنیا، حتی آمریکا، به حمله مسلحانه علیه نیروهای امنیتی رحم نمی‌کند. اقتدار، شرط اول امنیت است. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۱۸ دی ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

بسم الله الرحمن الرحیم ملّت عظیم الشأن ایران! امروز کاربزرگی انجام دادید و روزی تاریخی آفریدید. این اجتماعات عظیم و سرشار از عزم راسخ، نقشه ی دشمنان خارجی را که قرار بود به دست مزدوران داخلی پیاده شود، باطل کرد. ملّت بزرگ ایران، خود را و همّت و هویت خود را به رخ دشمنان کشید. این هشداری به سیاستمداران آمریکا بود که فریبکاری خود را متوقف کنند و به مزدوران خائن تکیه نکنند. ملّت ایران، قوی و مقتدر است، آگاه و دشمن شناس است، و در همه حال در صحنه حضور دارد. خداوند رحمت خود را بر همه ی شما نازل کند. سیّد علی خامنه ای 22 دی ماه 1404

🔰 دستگیری عوامل تروریستی یک گام مهم است، اما ریشه رخدادها در درک صحیح و پیش‌بینی‌پذیر کردن امنیت است.ناآرامی‌های شبکه‌ای از انباشت احساسات و فقدان مسیر امید عقلانی بهره می‌برد.امنیت پایدار نیازمند حکمرانی امنیتی هوشمندانه و درک عمیق‌تر از جامعه است. #حکمرانی_امنیت https://virasty.com/DrRafieerad/1768969217309605383 📆 ۱ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

🎯 خطای تمرکز صرف بر میدان؛ امنیت، پیش از آنکه فیزیکی باشد، معنایی و شبکه‌ای است ناآرامی‌های امروز را نمی‌توان صرفاً با منطق کلاسیک «برهم‌زدن نظم» فهم کرد. آنچه در خیابان دیده می‌شود، اغلب محصول انباشت تدریجی نارضایتی‌هایی است که در فضای مجازی شبکه‌ای شده و در لحظه‌ای خاص، به کنش جمعی تبدیل می‌شوند. لحظه‌ی خطرناک، نه صرف تجمع یا خشونت پراکنده، بلکه زمانی است که خشم فردی در بستر پلتفرم‌ها به «امید جمعیِ تقابلی» تبدیل می‌شود. در این معادله، فضای مجازی صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نیست، بلکه میدان اصلی تولید معنا، هویت و همبستگی است. وقتی مدیریت امنیت همچنان صرفاً میدان فیزیکی را می‌بیند، عملاً میدان اصلی بحران را واگذار کرده است. هر کنش سختِ فاقد منطق حقوقی و ارتباطی، در شبکه‌ها بازتولید شده و به روایت «بی‌عدالتی» و «تحقیر» تبدیل می‌شود؛ روایتی که بدون نیاز به رهبر، خود را تکثیر می‌کند. نکته‌ی مهم آن است که هیچ بحران امنیتی بدون فروپاشی معنا در سطح نخبگانی تثبیت نمی‌شود. شکست، زمانی واقعی می‌شود که بخشی از خواص، ذهنی یا رفتاری، آن را بپذیرند؛ حتی اگر هنوز میدان کنترل شده باشد. این پذیرش اغلب غیرکلامی است و در نشانه‌هایی مانند کناره‌گیری، تعلیق تصمیم و کاهش امید به آینده‌ی قابل پیش‌بینی بروز می‌یابد. در این میان، لایه‌ی سخت‌افزاری اینترنت اهمیتی راهبردی دارد. مدیریت گیت‌وی اینترنت کشور، زیرساخت‌های ترافیک داده و مفهوم اینترنت ملی، صرفاً موضوعات فنی نیستند؛ بلکه ابزارهای حکمرانی معنا هستند. رهاشدگی یا تصمیم‌های دیرهنگام در این حوزه، باعث می‌شود جریان تولید معنا، روایت و هماهنگی میدانی، عملاً در اختیار شبکه‌های بیرونی و بازیگران فراملی قرار گیرد. در مقابل، اختلال کور و فاقد منطق ارتباطی نیز می‌تواند خود به عامل تشدید خشم و بی‌اعتمادی تبدیل شود. از سوی دیگر، ضعف اشراف اطلاعاتی و سوءتدبیر مدیریتی، به‌ویژه زمانی که نیروهای امنیتی بدون تجهیزات و پشتیبانی متناسب به مواجهه با تهدیدهای پرخطر فرستاده می‌شوند، نه نشانه‌ی اقتدار، بلکه علامت فرسایش در زنجیره‌ی تصمیم‌گیری است؛ فرسایشی که سرمایه‌ی انسانی امنیت را تضعیف می‌کند. امنیت پایدار، نه با رهاسازی فضای مجازی به دست شبکه‌های معارض حاصل می‌شود و نه با قطع بی‌قاعده‌ی آن. امنیت زمانی ماندگار است که میدان فیزیکی، فضای مجازی و زیرساخت اینترنت به‌صورت یکپارچه و هوشمند مدیریت شوند؛ به‌گونه‌ای که قدرت هم قاطع باشد، هم قابل فهم و هم قابل اعتماد. در غیر این صورت، ممکن است خیابان آرام شود، اما شبکه‌ها همچنان در حال تولید بحران باقی بمانند. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۲ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

داغی کف خیابان‌ها اغلب از پشت درهای بسته ادارات آغاز می‌شود؛ جایی که بی‌عدالتی، تبعیض و فرسایش حقوق شهروندی، اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند. اصلاح رویه‌های اداری و مقابله با ظلم ساختاری، شرط اساسی ترمیم حکمرانی و امنیت پایدار است. #دانشگاه_فرهنگیان #وزارت_آموزش_و_پرورش #هیئت_رسیدگی_به_تخلفات_اداری https://virasty.com/DrRafieerad/1769192700032675350 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

🎯 جنگی که دیده نمی‌شود | فروپاشی از ذهن آغاز می‌شود 🔻 برای شکست یک کشور، همیشه توپ و تانک لازم نیست؛ گاهی کافی‌ست ذهن مردم از درون فروبپاشد. 🔻 جنگ امروز، جنگ روان‌هاست — آرام و بی‌صدا، اما دقیق و هدف‌دار. دشمن برای رسیدن به این هدف، سه مرحله طراحی کرده است: خشم، غم، و ترس. ابتدا جامعه را خشمگین می‌کند تا تصمیم‌های عجول و پرخطر بگیرد. سپس فضای غم و یأس را گسترش می‌دهد تا انرژی جمعی از بین برود. در نهایت، با ایجاد ترس، اراده را فلج می‌سازد. در این نقطه، جامعه نه تحلیل می‌کند، نه حرکت؛ تنها تماشا می‌کند. شناخت این فرآیند، نخستین گام برای خنثی‌سازی آن است. آگاهی یعنی بازگشت کنترل. در صحنه سیاسی نیز منطق همین است: یا پذیرش فشار، یا ورود به مسیر بحران. آمریکا و متحدانش می‌کوشند با «فشار هوشمند» و بدون هزینه مستقیم، نتیجه حداکثری بگیرند — بدون تلفات انسانی، با کمترین آسیب به تجهیزات، و با تکیه بر قدرت اطلاعات و عملیات روانی. پشت این ظاهر محاسبه‌گر، فلسفه‌ای نهفته است: پیروزی از راه فلج کردن اراده‌ی حریف، پیش از شروع هر درگیری واقعی. در برابر این وضعیت، طرف مقابل نیز در حال تکمیل آمادگی دفاعی و حفظ ابهام راهبردی است؛ ابهامی که خود نوعی بازدارندگی محسوب می‌شود. با این همه، نقطه سرنوشت نه در میدان نبرد، بلکه در درون جامعه رقم می‌خورد: در اعتماد، انسجام و توان روایت. اگر جامعه وارد چرخه خشم، غم و ترس شود، هیچ سلاحی لازم نیست؛ فروپاشی از درون آغاز می‌شود. اما اگر حقیقت این الگو شناخته شود، یعنی نخستین خط دفاعی فعال شده است. جنگ واقعی، پیش از هر درگیری نظامی، در ذهن‌ها آغاز می‌شود. و همان‌جا هم می‌تواند متوقف شود — با آگاهی، آرامش و امید جمعی. 📌 اگر این نوشتار را مفید یافتید، بازنشرش کنید؛ آگاهی، ارزان‌ترین و مؤثرترین دفاع است. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۴ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

🔻 شهید دکتر بهشتی(ره): تا حق و عدالت محقق نشود سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند! بی‌خود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوان‌مان منحرف نشوند. 🔹وقتی به جامعه‌ اسلامی از دور نگاه کردند و جهاد و تلاش پیگیر و هوشیارانه و مدبرانه در راه اقامه عدل و حق نیافتند، دیگر سراغ اسلام نمی‌روند. وقتی در پرتو اسلام کوششی و جنبشی در راه اقامه حق و عدل تحقق نیافت، نه‌تنها آن‌ها سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند، بلکه مردم خود ما هم سراغ جایی می‌روند که می‌تواند ادعا کند در راه اقامه عدل قدم‌های تحقق‌یافته مؤثرِ مثمرِ ثمر برداشته است.بی‌خود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوان‌مان منحرف نشوند. 📚 کتاب در مکتب قرآن، جلد۴، صفحه ۳۲۵ 📆 ۵ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

برای نام‌گذاری عملیات تروریستی–توطئه‌آمیز ۱۸ و ۱۹ دی، که با کشته‌سازی مردم، خیانت داخلی و طراحی خارجی انجام شد، سه عنوان ماندگار پیشنهاد می‌شود: «غاراتِ دی‌ماه»؛ یادآور ترور مردم برای تضعیف حاکمیت. «لیلةُ الغدرِ دی»؛ شب خیانت هم‌زمانِ دشمن و نفوذ. «حادثهٔ إفکِ خونین»؛ تهمت‌سازی با ابزار خون #غاراتِ_دی‌ماه #لیلةُ_الغدرِ_دی #حادثهٔ_إفکِ_خونین https://virasty.com/DrRafieerad/1769402546385316648 📆 ۶ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad

https://virasty.com/DrRafieerad/1769449721006042632 ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 📆 ۶ بهمن ۱۴۰۴ 💠 با ما همراه باشید ... •┈••✾•🌿🌷🌿•✾••┈• 🆔️ https://eitaa.com/DrRafieerad