یادم میوفته دلم برای کربلا و امام حسین -ع- تنگ شده و وسطِ حالِ صورتی یاسیِ خوشحالم، غصه‌ی عالم آوار می‌شه روی سرم. روی سرِ قلبم.

لطفا دمپایی پوشیدن تو تابستون رو عادی‌سازی و فرهنگ‌سازی کنید. دیگه کفش نمی‌تونم.

پدر و مادری نیست که برای سه پسر خود عزاداری کنند ، این خانواده همگی با هم به شهادت رسیدند … @BisimchiMedia

خدایا، اشک ریختم و نهایتا، ازت خواهش می‌کنم پایان زندگیم این شکلی باشه. دقیقا همین شکلی... با همه‌ی غصه و اشک‌هام، ما رأیت الا جمیلا...

یادتونه وقتی این فیلم پخش شد چقدر همه خون گریه کردیم؟ بفرمایید خدمت شما

منتظرم یکیتون بیاد و بگه یادشه این فیلم یکی از اولین پست‌های نخل و نارنجِ اول بود. سال ۱۴۰۰. و این اواخر داشتم خیلی به پیدا کردنش فکر می‌کردم. می‌روم گریه کنم.

روز پنجم -

ساعت ۲ و نیم نصف شب، وسایل پاستا رو چیدم روی اپن و شروع کردم شام (در واقع سحری) درست کردن. نشستیم سر سفره درحالی که تلویزیون برنامه‌ی مصاحبه با حاج محمود رو پخش می‌کرد. حاج محمود داشت از خاطراتِ سفرش به میناب و بعدش خاطراتش با آقا می‌گفت. فکر می‌کردم دیگه بعیده با یه تقی به شیشه قلبم خوردن، اشکم در بیاد. تا اینکه یهو مجری گفت آقای محمود کریمی، اون حسینیه دیگه نیست. اون ساختمون‌ها، اتاق روضه، هیچ‌کدوم نیستن دیگه. دیدمِ شوکِ چشم‌های حاج محمود رو. دیدم شوکِ قلب ضعیف و طفلکی خودم رو. درحالی که داشتم قاشق پاستا رو می‌ذاشتم تو دهنم بغضم ترکید و غذا و اشکم باهم قاطی شدن. من خیلی دلم برات تنگ شده آقا.

روز ششم -

بهم اعتماد کن. یه قدم، فقط یه قدم به سمت خدا بردار. غافلگیرت می‌کنه :))))

روز هشتم -