من الان تا جوونم کلی میتونم ایده‌پردازی و خلاقیت داشته باشم. تا جوونم حوصله کار کردن دارم، وقتشُ دارم، انرژی‌شُ دارم. تا جوونم می‌تونم با جامعه هدفم ارتباط بگیرم. الان بهترین وقته برای کار کردن.

برای کار کردن روی خودم، روی اطرافیانم، روی بقیه، روی بچه‌ها، روی دنیا.

دنیا نه لزوما یه کار در سطح جهانی!

کار کردن روی دنیا، میتونه کار کردن روی چند تا بچه باشه که آینده سازن، روی خانواده‌ت باشه، روی خواهر یا برادر کوچیک‌ترت باشه که آدم تاثیرگذاریه تو آینده، می‌تونه کار کردن به عنوان یه مربی، یه دوست برای بچه‌های مسجد و بسیج باشه. میتونه کار کردن روی بچه‌های مدرسه باشه، روی بچه‌های پارک، روی رفیقات. از همین جاهای کوچیک شروع می‌شه.

ما باید در سطح جهانی فکر کنیم و ایده بدیم، و ایده‌ی جهانی رو تو سطح منطقه عملی کنیم. اینطوریه که میتونیم نتیجه بگیریم، خروجی قوی بگیریم.

(ولی متاسفانه دوستان دارن در سطح ساختمون خودشون فکر می‌کنن و در سطح جهان عمل می‌کنن (= )

هنوز دانشجو نیستی، هنوز دانش‌آموزی، هنوز اونقدری بزرگ نشدی که خیلی از کارا رو بتونی انجام بدی، ولی ازت بر میاد یه حلقه‌ی کوچیک با بچه‌ها توی بسیج برداری به جای خیلی از تربیت‌های اشتباه، یه نسل رو درست تربیت کنی! ازت بر میاد که توی ساختمون خودت، کار فرهنگی کنی، در حد چسبوندن هفته‌ای یه جمله، یه پاراگراف مفید. ازت بر میاد هر هفته یه روز مشخصی بری توی پارک و برای بچه‌ها یه کار فرهنگی انجام بدی، نه پیکسل دادن و شکلات و یه حدیث، میتونی براشون یه موضوع تربیتی دینی رو آماده کنی و در حد ۱۵ دقیقه باهاشون حرف بزنی و بازی کنی و بهشون خوراکی یا یه هدیه بدی. ازت بر میاد با رفیقات هیئت هفتگی، نه اصلا، ماهیانه داشته باشید و توش یه مطلبی یاد بگیرید، یه کتابی بخونید و درباره‌ش حرف بزنید، هوای همُ تو راه رشد داشته باشید. و خیلی کارای دیگه به خلاقیت تو بستگی داره عزیز من.

برای تو، دختری که مخاطب قرار دادمت این حرفا رو زدم.

ولی آقای محترم، برادر بزرگوار، انصافا شما که دستت باز تره، بچه‌های بسیجُ بردار، با هم برین کوه، برین سینما، ولی یه چیزی بهشون یاد بده. تربیت‌شون کن!

تو مسیر ورزش بندازشون! باهاشون قرار هفتگی بذار گلزار شهدا و براشون از شهدا بگو، و هر هفته قرار بذارید یه ویژگی اون شهید رو توی خودتون پرورش بدید، اونی که موفق بود براش جایزه بگیر و اونی که نه، کمکش کن.

بابا بچه‌ها، وقت نداریم، وقتمون خیلی کمه، دیگه فرصت نیست، ما اون نسلی نیستیم که بگیم: منتظرم بزرگ‌تر بشم، دانشجو بشم که کار انجام بدم! ما وقتمون خیلی کمتر از این حرفاست. نسل‌های قبل ما هر کاری کردن، به خودشون مربوطه، ولی عملکرد قوی‌ای نداشتن، من و تویی که می‌دونیم، من و تویی که انتقاد داریم به تربیت اشتباه، به کار فرهنگی اشتباه، به سبک اشتباه قبلی‌ها، باید دست به کار بشیم. اگر بشینیم منتظر که یکی بیاد برامون درستش کنه، به درد هیچکی نمی‌خوریم. مثل یه تیکه آشغال که باید انداختش دور. آدمایی که فقط توقع دارن ولی هیچکاری نمی‌کنن خودشونن همینن.

آقا، خانم، اصلا نمی‌تونی هیچ‌کدوم از این کارا رو بکنی؟ (که امکان نداره) رو خودت کار کن. یکم با نفست مبارزه کن، خودتُ قوی کن، اطلاعاتتُ ببر بالا، استدلال و منطق و فلسفه‌تُ قوی کن، مهم نیست رشته‌ت ریاضی یا تجربیه، باید بلد باشی عزیز من. رو نماز اول وقتت کار کن، رو ولایت پذیریت، رو تاریخ دونستنت، رو اخلاقت، رو خلاقیتت. کار کن رو خودت، که به محض این که موقعیت رو شناسایی کردی (موقعیت‌شناسی‌تُ قوی کن) دست به کار بشی. نه این که تازه معطل بشی که عه؟ الان باید چیکار کنم؟