کاش توانایی رها کردنِ گذشته رو داشتم.

«أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا [و اُجُورَكُمْ] بِمُصَابِنَا بِالْحُسَینِ [عَلَیهِ السَّلَامْ] وَ جَعَلَنَا وَ إِیاكُمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ [عَلَیهِ الصَّلَاةُ وَ عَلَیهِ السَّلَامْ]».

بسم رب النور ، نور پیرهن سیاه ، نور شال عزا ..

یه شب این فضا رو امتحان کنین بچه‌ها .. امسال هیئت برنامه‌های خوشگلی داره .

وقتی تو مداحی‌های چای‌خونه که بعد هیئت تو محوطه پخش میشه، گوش‌ت تیز می‌شه و یکی از مداحی‌های مورد علاقه‌ی پلی‌لیستِ گوشیتُ می‌شنوی! :) -

رایة العباس ، شب سوم ، بارون .

آقا به جون مادرت ، شب سوم جونمُ بگیر ، به جون خودت زنده بیرون اومدن ، از روضه‌ی رقیه خاتون ننگه برا من ..

وقتی استادم گفت ماهایی که تو زندگی‌هامون مشکلات حاد خانوادگی یا جسمی و مسائل شدید بیرونی نداریم و به قولی زندگی نسبتا خوبی داریم، برای خودمون مشکل‌سازی می‌کنیم تو ذهنمون، یکم سخت می‌تونستم بپذیرمش یا برام قابل درک نبود. ولی حالا بهتر متوجه می‌شم. خیلی وقتا خودم خیلی چیزا رو سخت می‌کنم برای خودم. خیلی وقتاش هم دست خودم نیستا، کنترلی روش ندارم...

جدیداً فهمیدم هیچ مداحی‌ای مثل مدح نمی‌شه. در وصفش عاجزم و علیکم به نوازش کردن گوش‌هاتون با مدحِ اهل بیت.

حدوداً ۱۰ ساله بودم که عبدالله بن حسن علیه السلامُ شناختم. اون موقع خیلی باهاش احساسِ نزدیکی می‌کردم و قلبم تو غمِ این آقازاده می‌سوخت. بچه بودم ولی با تمامِ وجود احساس‌ش رو درک می‌کردم و تحسین‌ش می‌کردم. هنوز هم قلبم در اختیار آقازاده‌ی حضرت کریمه و دست ادب به سینه می‌گذارم و تعظیم می‌کنم در قبال دلاوریِ وارثِ شیرِ جمل...

با بچه‌ها مهربان باشید. بچه‌ها روضه مصورند...

ببخش اگر فقط به قدر یک نفس برای تو سپر شدم