فنون خوندن به من نیومده.

به خدا من می‌شینم بخونم، ولی با این شاعرها دعوام می‌شه، یا خیلی باهاشون حال می‌کنم، میشینم به نوشتن و بله، سرمُ که میارم بالا می‌بینم یک ساعت و نیم گذشته و دو صفحه هم نخوندم. به جاش پنج بیت اراجیف نوشتم و کتاب سیاه کردم.

ماه اونقد خوشگله که نمیتونم.

اونقد خوشگله که وقتی نگاش می‌کنم به هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونم فکر کنم.

و از این مسخره بازی‌ها که تو از ماه خوشگل‌تری و این حرفا هم نداریم.

چهارراه بدونِ چراغ قرمز مصداق جهان بی‌معنویت و بی‌دینه.

تو تقدیمی هستم. بذارید این کتابی که دستمه بخونم تموم که شد یه کتاب دیگه بر میدارم که از اون تقدیمی بدم بهتون.

*آثار خستگی و مشکلِ همیشگی من منظورم فکر تقدیمی بود

واقعا از ته دلم آرزو می‌کنم خاله‌هام برام تولد نگیرن. معذب‌ترین حالتِ ممکن رو دارم و واقعا امسال ترجیح می‌دم و می‌خوام که تنها یا اقلا با چند تا آدمِ انتخاب شده توسط خودم با شوکِ هیجده سالگی کنار بیام.

یادتونه؟ تغییر کردنم حتی تو خواسته‌م برای چطوری گذشتنِ روز تولدم هم مشخصه. #شات

عربی خوندن اونقد ترسناکه که نمیدونم چطوری باید بخونمش. یعنی تنهایی از پسش بر نمیام و مطمئنم تا آخر سال هر بار که بازش می‌کنم قراره یه راند گریه کنم.

اینکه یهو به خودت بیای و ببینی صاحب داری، واقعا حسِ خوب و عجیبش وصف نشدنیه.