امشب خیلی حسش حس شب جمعه‌ست.

بغض.

دل تنگی .

حال و هوای امشب و غمِ فلسطینِ عزیز .

نمیدونم قلبم چقد گنجایش شنیدن این خبرها رو داره.

نمیدونم چقد می‌تونم مقاومت کنم در قبال نشستن و زار زار گریه کردن. چقدر باید صبر کرد و مقاومت؟

ما تو حادثه شاه‌چراغ یک آرتین داشتیم و یک آرشام، امروز غزه هزاران آرتین و آرشام داره.

- #شات

خشمِ ما تا کجا قراره تو وجودمون بجوشه و کاری ازمون بر نیاد؟

اشتباه کردم برگشتم خونه. یه اشتباه بزرگ.

مریضی خودم اهمیتی داره؟ نه. معلومه که نه... تنها چیزی که الان برام مهمه اینه که بتونم خودمو برسونم مدرسه وگرنه تو خونه دق می‌کنم. و بعدش با بچه‌ها بریم برای تجمع. فقط همین مهمه.

وقتی تو دنبال اینی که مردم فلسطین شیعه‌ن یا اهل سنت، من به این فکر می‌کنم که اُمت رسول الله‌ن، مسلمون‌ن، مظلوم‌ن، انسان‌ن. مگه نه این که امام زمان پدرِ همه انسان‌هاست، منجی همه انسان‌هاست، همه انسان‌های آزاده و مظلوم دنیا... پس به این فکر می‌کنم که حتما غمِ قلبِ مولا از غم و استیصال قلبِ منِ کوچیک بیشتره. آقا دو تا غصه می‌خوره، غصه‌ی این که چرا اُمت پیامبر از ولایتِ مولا علی غافل‌ن و این که مظلوم کُشته می‌شن، به شهادت می‌رسن و خونِ اون بچه‌ها در معصومانه‌ترین حالتِ ممکن ریخته می‌شه. برای بچه‌های اوکراین جامه می‌دَری ولی به مسلمین جهانِ اسلام که می‌رسه لال‌مونی می‌گیری بی‌شرف.