کی باورش می‌شه یه سال از شهادتِ آرمانِ ایران تو کوچه‌های تهران و خیابون‌های وطن گذشت؟ کی باورش می‌شه یه شبی تو کوچه‌های همین شهر خودمون یه حسینِ دیگه زیر دست و پا رفت؟

با این که اون موقع درد وحشتناکی رو تجربه می‌کردم، ولی حس جالبی بود. جسارت، شجاعت، تلاش، قوی بودن، شکستن و دوباره ساختن، جوونه زدن، رُشد، استمرار و مداومت، همه اینا چیزی بود که اون درد برام داشت.

برام دغدغه‌ست که چرا ایران مستقیم و علنی وارد نمیشه. هر کسی هم با کلی دلیل و برهان جواب می‌داد، رضایت می‌دادم ولی قانع نمی‌شدم. تا این که دیشب خانم زمانی (ادمین کانال شطحیات تلگرام) گفت قدرت‌های بزرگ تو سایه بازی می‌کنن و ایران همین الانم تو بازیه. و قانع شدم :)

قلبم سنگینه.

جداً این ضعف و ناکارآمدی عصبی‌م می‌کنه.

من حتی قلمم نمی‌چرخه از این حجم ظلم و مظلومیت بنویسم.

حس و حالم روضه حضرت رقیه‌ست امشب...

بذار چشمات با قلبت صادق باشه.

کاش واقعی‌تر بودی.

وقتی شروع می‌کنی درس خوندن، درس:

یه زمانی، یه انسان بودم با مقداری دلتنگی. خیلی هم دور نیست اون زمانی. ولی دوباره، یه عالمه دلتنگی هستم، با مقداری انسان. مثل گذشته‌های نزدیک.

آدمی‌زادُ نمی‌دونم ولی من پوست و گوشت و خون‌م با دلتنگی عجینه، انگار که اسم‌م از ازل دلتنگی بوده باشه، انگار دست تو دست دلتنگی منُ فرستاده باشن به دنیا، انگار نون و آب‌م دلتنگی بوده و هست. در عین حال که دارم تموم می‌شم از دلتنگی، دوست‌ش دارم، احساس عمیق و دوست‌داشتنی‌ایه. مثل معشوقی که با خنجر قلب‌تُ شرحه شرحه می‌کنه ولی باز هم دوست‌ش داری و به آغوش می‌کشی‌ش.