اصلا کسی تو تقدیرِ من هست که بتونه منِ دیوونه رو بیدار کنه و دنیا رو روی سرمون بذاریم؟ خیابونها و کوچهپسکوچهها رو با پای پیاده زیر بارون بُدوییم و بخندیم و شعر بخونیم؟ تو حیاطِ خونه والیبال بازی کنیم؟ داستان تعریف کردنی تو خونه راه بریم و به جای این که بگه آروم بشین و تعریف کن چی شد، با من راه بیاد و به حرفام گوش بده و گیر نده؟ این منِ دیوونه که صدای خندههاش تو گوشِ ماه میپیچه و سوارِ باد میشه و ردِ پاش روی نقطه نقطهی زمین هست، این منِ منتظر که گوشهی وجودم نشسته و هنوز با هیچکس دوست نشده، کسی رو پیدا میکنه که دستشُ بگیره و بینِ سیارهها و ستارههای کهکشان بُدوئن؟
کسی قراره تو زندگیِ من وجود داشته باشه که هم بشینیم کنارِ بخاری و کتاب بخونیم و شیر کاکائو بخوریم، درباره فلسفه و جامعه شناسی و ادبیات و تاریخ حرف بزنیم و گربهها رو ناز کنیم، هم، هم، هم زیر بارون بُدوییم و فلافل کثیف بخوریم رو جدولِ پارک و کوه بریم و کنار دریا بلند بلند آهنگ بخونیم و لِیلِی و گرگم به هوا و قایم باشک بازی کنیم؟
تصورِ نیومدن و نبودنِ این آدم، باعث میشه اون منِ منتظر که قراره فقط برای همین آدم باشه غمگین بشه و بترسه از آینده.
شاید همه اینا فانتزیهای هیجده سالگی و اولِ جوونی باشه، ولی مهم اینه که یکی باشه حتی یه زمانِ کوتاهی پا به پای این من، بیاد و باشه و تا بزرگ بشم و رُشد کنم. شایدم قبلِ اومدنش نظرم عوض شد. همه چیز عجیب و مبهم به نظر میرسه و غیر قابلِ پیشبینی.
#دفترچه |
#درون | علیا ۱۸ آبانِ صفر دو
