آن‌گونه که روزهای دوازدهم می‌گذرد.

اصولا چایی‌خور نیستم، ابداً حتی اگه بمیرم. ولی دو فنجون چایِ ماه‌پیشونی، امروز، خیلی به جونم چسبید :) حتی بدونِ قند هم، تلخ نیومد زیر زبونم چایی‌ت دختر جون. مثلِ خودت...

خاطراتِ مشهد؟ لاپوتا، گرمای کوپه و پنجره‌ِ خراب، کوله پشتی و چمدونا، ناگت ستاره‌ای، نماز لیلة الرغائب، خواب آلودگی در حد مرگ، چای روضه تو کوپه، عکاسی ۷ صبح، کیکِ تیتاپ و شمعای چوب‌شوریِ روش، سرمای شب اول، غذای حضرتی، لواشک متری، کیک تولد، چفیه، روایتِ پیامبر فرمودن...:)))))) پیرهن آبی چهارخونه:))) پسر بچه‌ِ تو صحن انقلاب:)))

صحن جمهوری، صحن پیامبر اعظم، سلامِ هم‌زمان با حرفِ کربلا پای ستونِ ۱۳، نماز صبح‌های خواب مونده و به زور بیدار شدن تو هتل، غذاهای هتل، آسانسورش، اون آقاهه که جارو کشیدنی مداحی می‌کرد، نگهبانِ هتل که جلوی منو گرفت، راننده تاکسی، بازار رضا، دنبال انگشتر گشتنا، بازار سرشور، غذاهایی که برامون کنار میذاشتن با پارتی بازی، بازیِ تو قطار، شلوارِ زرد جوجه‌ای :)))) لالالالای لالالالای :))))))) بچه‌های دهم :)))) محمد صادق که سرشو می‌نداخت پایین میومد تو صاف می‌رفت پیش مامانش، بعدم سرشو می‌نداخت پایین صاف می‌رفت بیرون :)))))

دوباره همه‌چیز خیلی غریب به نظر می‌رسه.

راننده اسنپِ داش مشتی.

آسمانی یا زمینی، کاش عاشق می‌شدیم گرچه این دل‌بستگی‌های زمینی خوب نیست.

کتاب "بدان، ایدک الله!" رو دارم می‌خونم. از حضرت آقاست. و این‌طوری‌م که، یه گنجینه پُر جواهر رسیده دستم گویا. خط به خط‌ش جوابِ درگیری‌‌های ذهنی‌مه.

از این اتفاقات براتون آرزو می‌کنم.

حالا درسته که قدم زدن تو بین‌الحرمین سهمِ من نبود امسال، ولی آقای سیدالکریم حسابی هوایِ جامونده‌ها رو داره :)

جدیداً هرکی صدام می‌کنه نمی‌شنوم یا اصلا متوجه نمی‌شم با منه. حواسم کجاست؟ خدا می‌دونه. حتی خودمم نمی‌دونم.

یه دقیقه وایسین.