گفته بودم از برگ جدید زندگی‌م.

تازه، اصلاًشم خود امام رضا منُ چایی‌خور کرد.

من مقدار زیادی کوچکم برای جا دادنِ آسمان در چشمانم.

ماه‌پیشونی حواسش به یه چیزایی از من هست، که فقط خودم حواسم هست و نگه‌شون داشتم برای یه آدمِ خاص. ولی خب قبلِ اون که توقع دارم دقت کنه، ماه‌پیشونی دقت کرده :)

اگه یه ویژگیِ مثبت داشته باشم که ازش راضی باشم تو خودم، اینه که سعی می‌کنم احساسات‌مُ با عقلم هماهنگ کنم.

نه عقلمُ با احساسات‌م.

زندگی کردن چِش بود که چسبیدیم به این مرگِ تدریجی؟

تکنولوژی داره به سرعت پیشرفت می‌کنه، ولی متعلق به انسان‌ها و زندگیِ واقعی نیست. دو حالت داره، یه عده از مردم برده‌ی تکنولوژی و رسانه می‌شن و با این روند به مرگ تدریجی ادامه می‌دن، یه عده‌ای دیگه یه جا می‌بُرن و خسته می‌شن و نمی‌تونن و می‌ذارنش کنار. یه دسته‌ی سوم هم که نمی‌دونم تا کجا می‌تونه دووم بیاره و به دسته اول یا دوم نپیونده، مردمی هستن که در حداقلی‌ترین حالت ممکن و بدونِ این که ذهن‌شون درگیر دغدغه‌های پوچ بشه، استفاده‌ی لازم در حد نیازشون رو از فضای مجازی می‌برن.

تکنولوژی و پیشرفت خوبه. ولی متاسفم، من زندگی کردن بدون اینا رو خیلی بیشتر دوست دارم.

امتحان‌های خدا هم ولمون کنن، امتحان‌های مدرسه ول نمی‌کنن.

جالب می‌شد اگر اسمم واقعا زینب سادات می‌بود.

معلم زبانم هنوزم از دهم تا حالا زینب صدام می‌کنه. وقتی داشت باهام حرف می‌زد، می‌گفت دیگه زینبِ من نیستی :) حتی پیش مامانم هم بهم می‌گفت زینب.