خیلی شیک و مجلسی، نصف ایران تو زمان قاجار به تاراج رفته.

من سکوت، من نگاه، من غصه، من خشم، من نفرت.

یکی از دلایلی که تاریخ قاجار رو خوب یادم می‌مونه، همین خشم و نفرته. همین عصبانیت و احساس انزجار از شاه‌های قاجار.

مسئله فقط از دست دادن خاک و وطن نبوده. مسئله انسان‌های مسلمانی بودن که توی اون خاک زندگی می‌کردن و وقتی تحت سلطه‌ی روس قرار می‌‌گرفتن آزار می‌دیدن. مسئله اسلامه... مسلمانِ ایرانی.

نسبت به کاپیتولاسیون یه خشم و حساسیتِ وحشتناکی دارم اصلا.

این خیلی بهش نمیاد اهل انگلیس باشه. اسمش ترکیه انگار /:

خدااااایااااااا :))))))))))))))))))))))))))))))))

می‌تونین تصور کنین به همون میزان که عاشق تاریخم، حرص می‌خورم. حرص می‌خورممممممممممم.

آقا من توانِ یه حادثه‌ی دیگه ندارم :))))

دعا کنید ...

نمیدونم، احساساتِ مبهمی دارم. مخلوطی از ناباوری و غم و دلتنگی و نگرانی و بُهت و بغض و ترس. حاجی، کجایی ببینی چطوری داغ روی داغ و زخم روی زخم، سهمِ ما از جهانه؟ داغِ عزیز مگه خاموش می‌شه؟ ما هنوز قلب‌هامون از غصه‌ی نبودنِ تو داره تو شعله دلتنگی می‌سوزه که دوباره و دوباره، بعد تهران و شاهچراغ، آرمان و روح الله و آرتین، این بار کرمان، چهل و اندی شهید و تا حالا شش‌تا کودک خونِ‌شون پیوسته به جریانِ منتهی به دریای ظهور و آزادی قدس... حاجی، من عاجزم. دستمُ بگیر.

دنیا رو خون مظلوم داره میبره