دلتنگی خرخره‌ام را چسبیده، حسابی می‌فشارد. نبرد تن به تن سختی‌ست. می‌خواهم بخوابم اما سونامیِ افکار، بی‌رحمانه پس از مدت‌ها مغز خسته‌ام را ویران کرده‌. جانی برای بازسازیِ این خرابه ندارم. نه توان جنگ دارم و نه قوای پیروزی. مغلوب مفلوکی بیش نیستم در دستِ این هجوم بی‌رحمانه.

هر دفعه فیلم‌هایی که توشون خندیدم نگاه می‌کنم، بیشتر از خودم بدم میاد.

. گذشته . صاف . ترک کنم .شیاطین . ترک کردن رو به فراموش کردن ترجیح میدم . هری پاتر . دختر . هردوتاش باهممممم . خوراااااکی . اوممم نمیدونم، خانواده الانمو خیلی دوست دارم ولی خب متاسفانه من شیفته‌ی تجربه‌های جدید درباره این چیزام.

حالا این چالش‌ها هیچی.

یادم رفت چی می‌خواستم بگم.

یادم اومد.

بچه‌ها، در معرض دید نامحرم نبودن و حفظ چشم‌ها از نگاه به نامحرم روح‌تون رو ناخودآگاه رقیق می‌کنه، لطیف می‌شید. مراقب چشم‌هاتون باشید.

هیئت خلوته، مثل هیئت‌های خصوصیِ قبلی... مثل اون دوره‌ی پُر از آرامش و غم.

وقتی هیئت، هیئتِ جووناست، نذریِ شبِ موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام (که شب مخصوصِ کنار گذاشته‌شده‌ی هیئته انگار، طبق یه قاعده‌ی نانوشته) بایدم این باشه.

دلم می‌خواد خیلی از آدم‌های زندگی‌م رو خط بزنم. دایره‌ی محدودی از انسان‌های امنِ زندگی‌م نگه دارم و مطلقا بقیه حذف بشن از زندگی‌م. فکر می‌کنم شاید اینطوری فکر آروم‌تری داشته باشم.

اما حیف که ما محکومیم به ارتباط با آدم‌ها.