حالا این چالش‌ها هیچی.

یادم رفت چی می‌خواستم بگم.

یادم اومد.

بچه‌ها، در معرض دید نامحرم نبودن و حفظ چشم‌ها از نگاه به نامحرم روح‌تون رو ناخودآگاه رقیق می‌کنه، لطیف می‌شید. مراقب چشم‌هاتون باشید.

هیئت خلوته، مثل هیئت‌های خصوصیِ قبلی... مثل اون دوره‌ی پُر از آرامش و غم.

وقتی هیئت، هیئتِ جووناست، نذریِ شبِ موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام (که شب مخصوصِ کنار گذاشته‌شده‌ی هیئته انگار، طبق یه قاعده‌ی نانوشته) بایدم این باشه.

دلم می‌خواد خیلی از آدم‌های زندگی‌م رو خط بزنم. دایره‌ی محدودی از انسان‌های امنِ زندگی‌م نگه دارم و مطلقا بقیه حذف بشن از زندگی‌م. فکر می‌کنم شاید اینطوری فکر آروم‌تری داشته باشم.

اما حیف که ما محکومیم به ارتباط با آدم‌ها.

یه حسیه، یه حس عجیبی، یه غمِ عمیق.

امروز ارزیابی دبیرها رو داشتیم. انصافا دست بالا نمره دادیم حاجی :))))

با اینکه از ۷ صبح تا ۸ شب سمت گوشی و فضای مجازی نرفتم، اما حالا که اومدم اونقدرام مشتاقش نبودم و دوست نداشتم سمتش بیام.