خودم کم بدبختی دارم، دودکش هم ببینم بشینم واسه بهروز بدبخت گریه کنم.

دوست دارم عکس‌های خوشگل بگیرم و ازم عکس‌های خوشگل بگیرن. دوست دارم زیاد پیاده‌روی کنم. دوست دارم زیاد بین دست‌فروش‌های انقلاب بچرخم. دوست دارم جسارت و توانِ نقاشی کشیدن رو دوباره داشته باشم. دوست دارم داستان آدم‌ها رو بنویسم. دوست دارم بقیه وقتی نگام می‌کنن بگن این دختره عاشقه! دوست دارم تجربه‌های جدید داشته باشم. دوست دارم جاهای جدید برم. دوست دارم کارای جدید کنم. دوست دارم زندگی کنم. یه زندگی رنگی رنگی.

حسرت یه چیزایی احتمالا روی دلم بمونه. بازیگری و دوبله انیمیشن یقیناً از اون چیزهاست.

وقتی داشتم به این فکر می‌کردم که چه رویایی دارم، سعی کردم به خودم بقبولونم که قرار نیست رویاهای نشدنیِ کودکی هنوز هم رویات باشن. باید چیزای جدیدی پیدا کنی که بتونی بهشون برسی. اما امروز، با فکر کردن به این دو تا کار، دیدم که نه واقعا، رویا اگه واقعی باشه، اگه بعد از ده سال هنوزم تو رو به وجد بیاره و نفست رو تو سینه‌ت حبس کنه، اونوقته که رویاست. هنوز رویا داری فاطمه. هنوز رویایی داری که درسته، شاید نتونی بهش برسی، اما یه شمع همیشه روشن تو قلبته...

اولین روز دانشگاه بعد از تعطیلات.

اوضاع دنیا واقعا عجیب شده! اوضاع ایران و این همه سکوت و سکونش در مقابل غزه‌ی مظلوم عجیب‌تر...

البته هرچی که هست، کم‌کاری خود من و توی بچه حزب‌اللهی‌ئه عزیزم.

بچه‌های هیات هنر اصفهان، یه حرکت باحال زدن. دارن برندهای حامی رژیم صهیونیستی رو بررسی میکنن که چطوریه و یه بانک دارن ازشون تهیه می‌کنن اینم سایتشون که اسمشو گذاشتن قرنطینه: https://qlist.ir/

- #شات

سبزی تهران داره منُ به وجد میاره. چقد خوشگله آخه این شهرِ پر سر و صدا و عجیب!