بشینید این روزها رو برای خودتون بنویسید.

/ زندگی جریان دارد.

دوست داشتم این روزها رو از اول بنویسم. کی می‌دونه چقدر این اوضاع قراره طول بکشه؟ همین فردا صبح بیدار می‌شیم و اخبار اعلام می‌کنه که «شنوندگان عزیز، توجه فرمایید. فلسطین اشغالی، قدس شریف، آزاد شد.» یا این جملات رو چند روز دیگه می‌شنویم، یا چند هفته دیگه، یا چند ماه دیگه... مهم اینه که بالاخره می‌شنویم. ولی کی می‌دونه کِی؟ نهایتا اون چیزی که از این روزها باقی می‌مونه، خرابی‌ها و کلماته. خرابی‌هایی که احساس درد و اندوه و رنج و خون رو برامون به یادگار می‌گذارن و بعد هم، عین زخم‌هایی که باید مرهم گذاشتن بشن، درمان می‌شن. و کلماتی که می‌تونن هم‌دلی، عشق، محبت، وطن، خونه، امنیت، آرامش، دوست‌هامون، خانواده، پناه، رشادت و دلاوری، شجاعت، فداکاری، حماسه و درخشیدن در درست‌ترین لحظه‌ی زندگی رو به یادگار بگذارن. کلمات، می‌تونن از این لحظات بهترین سکانس‌ها رو جاودان کنن. بهترین سکانسِ دردناک، بهترین سکانس غم‌انگیز، بهترین سکانس همدلی، بهترین سکانس حماسی، بهترین سکانس عاشقانه، بهترین سکانس خانوادگی، بهترین سکانس جریانِ زندگی. در پس همه‌ی کلماتِ باقی از این روزها، باید جریانِ زندگی باقی بمونه. این که ما پای خونه می‌مونیم، پای وطن می‌مونیم. کلمات باید این روزها رو ثبت کنن. کلمات باید تاریخ رو، همون‌طور که هست جاودان کنن، نه اون‌طور که دشمن می‌خواد. حتی اگر کلماتِ من و تو، در حد روایتِ روزهای پراحساس جنگ باشه. در حد روایت روزمرگیِ آغشته به بوی باروتِ موشک‌هامون.

هنوز از عواقب تصمیمی که این‌قدر مصرانه پایش ایستاده‌ام، مطمئن نیستم. اما یک چیز را خوب می‌دانم. من می‌خواهم در خانه باشم. در چهار دیواری‌ای که حتی اگر از شدت صدای پدافند و موشک، خواب در آن به چشمم نیاید، باز خانه است. دوست دارم در خانه باشم، در خانه بمانم و در خانه بمیرم. هنوز نمی‌دانم که آیا باز هم مثل اولین شب‌ها، با هر صدای انفجار قلبم شبیه تنگ بلوری که سنگ خورده، می‌ریزد یا نه؟ هنوز نمی‌دانم وقتی بعد از نماز صبح چشم بر هم می‌گذارم، با صدای پدافندها بی‌اختیار دست کسی را که کنارم دراز کشیده می‌گیرم و می‌فشارم یا نه... اما این را می‌دانم که خانه، تنها جایی‌ست که دوست دارم در این روزها، آن‌جا باشم.

امروز همین که خونه‌م و پیش مامانم و ریحانه‌م، خودش نجات‌دهنده‌ی اصلیه.

شاید تا صبح که هنوز به خونه نرسیده بودم، مطمئن نبودم. اما حالا که خونه‌م، مطمئنم که درست‌ترین کار برگشتن بود. درست‌ترین کار اینجا بودن بود. اگر به خاطر هیچ‌چیز هم نه، فقط به خاطر قوی شدنِ خودم. باید خودم رو جمع و جور کنم.

خاموش کردن گوشیاتونو جدی بگیرید و اپ‌هایی که گفتن پاک کنید. احتیاط شرط عقله. اگرم که نوکیا دکمه‌ای دارید تو خونه، از مجازی بِکَنید، سیم‌کارتتون رو بندازید تو نوکیا و حداقل‌ترین کاری که برای سالم بودن خودتون و خانواده‌تون می‌تونید انجام بدید رو بکنید.

رژیم دیگه واسه مامانم پز نیست، سبک زندگیه!

زندگی را با قوت ادامه بدهید! آیت‌الله خامنه‌ای(حفظه‌الله) ۲۸ خرداد ۱۴۰۴

جیگرم آتیش گرفته واسه اون مادر باردار و بچه‌ی هفت‌ماهه‌ش...

بچه‌ها ممنون میشم برای حالِ پدربزرگم دعا کنید.

امشب موشکای خوشگل‌بلا داریم. ظاهرشون این‌همه قشنگه، باطن‌شون چی می‌تونه باشه😚🚀