@ebteda_ir 🔺سپر انسانی برای پروژه‌های غیرکارشناسی! مدتی‌ست با پدیدهٔ عجیب و حیرت‌انگیزی مدیریت شهری تبریز روبروییم. شهرداری، وارد برخی پروژه‌های پرهزینه می‌شود. پروژه‌هایی که بدلیل هزینه‌های زیاد و تبعات مختلف، ضرورتاً باید مطالعات کامل و محاسبات دقیق داشته باشند. اغلب این پروژه‌ها از این حیث، می‌لنگند. ما مستندات و توضیحات اقناع‌کننده می‌خواهیم و بدیهی‌ست که بخواهیم و اگر نخواهیم، مدیون مردم خواهیم بود. همچنان‌که اگر در گذشته، نسبت به برخی پروژه‌های نمایشی، وسواس نشان داده می‌شد و با سهل‌انگاری و رفیق‌بازی از وظیفهٔ نظارتی عدول نمی‌شد، شهرداری جرأت نمی‌کرد منابع شهر را در پروژه‌های ناقص و بیهوده دود کند. پدیده این است که پاسخِ پرسش‌های کارشناسی و فنی و رسمی ما (به عنوان عضو شورا)، با «سپر انسانی» داده می‌شود! و هربار با صحنه‌آرایی ناشیانه، گروهی از همشهریان محترم را با اسم رمزِ «مخالفت بعضی اعضای شورا با فلان پروژهٔ مهم و اثرگذار» در مقابلِ اعضای پرسشگر شورا قرار می‌دهند! و با این جملهٔ تکراری و سفارشی که «شهردار می‌خواهد با فلان پروژه، شهر را نجات دهد و توسعه بخشد، اما برخی اعضای شورا مخالفت می‌کنند» هیاهو راه‌ می‌اندازند و ننه‌من‌غریبم‌بازی درمی‌آورند. بی‌آنکه جرأت کنند و دیدگاه مخالفان آن پروژه را بشنوند و بازتاب دهند. همواره به صورت یک‌طرفه، بر طبلِ ناجی‌گری شهردار و مخالفت برخی اعضای شورا می‌کوبند. اصلاً هم از خود نمی‌پرسند که «چرا باید فلان عضو شورا با یک پروژهٔ مفید و درست، مخالفت کند؟» چرا نمی‌پرسند؟ چون اگر بپرسند، پاسخ و حرف مستند و مستدل خواهند شنید، آن‌وقت بهانه برای رپورتاژهای رنگارنگ را از دست خواهند داد. جدیدترین شعبده‌بازی‌شان، فضاسازی در مورد پروژه‌های سه‌راهی اهر است؛ بازهم با اسم رمزِ تکراری و نخ‌نماشدهٔ «...علیرغم مخالفت برخی اعضای شورا» و سوءاستفاده از نیاز تاریخیِ مردمان ارجمندِ «قاراداغ»! در فضای قاراشمیش، با اشباع فضای رسانه‌ها از روایت نادرستِ خود، چندتا کامنتِ فحش‌آلود از برخی مخاطبان می‌گیرند و نثار ما می‌کنند و ارضا می‌شوند. اما زمان بزودی ثابت می‌کند که واقعیت چه بود. همچنان‌که در مورد «نواقص ورزشگاه یادگار امام» ثابت کرد! ما در فضای کارشناسی و بی‌هیاهو، مسائل را پیگیری می‌کنیم ولی اگر قرار باشد وقتی قافیه تنگ آمد، به جفنگ آیند و پیگیری‌های فنی و رسمی و قانونی ما را با نمایش‌های شبه‌رسانه‌ای، مبتذل و بی‌ارزش کنند و به‌جای پاسخگویی خودشان، گروه‌هایی از مردم را رودرروی برخی اعضای شورا قرار دهند، قطعاً لازم می‌شود شیوهٔ تصمیم‌گیری و تعریف پروژه در این نقطه و سایر نقاط را با جزئیات در فضای عمومی شرح دهیم. و این کار را خواهیم کرد. ما نمی‌توانیم سر در برف کنیم و بر نواقص و کاستی‌های اساسیِ پروژه‌های خوشرنگ، چشم ببندیم تا مبادا چهار نفر به اشارهٔ اتاق فرمان، فحشمان ندهند.

@rctabriz 🔺رونمایی از تازه‌ترین آثار مرکز پژوهش‌های شورای اسلامی شهر تبریز در هفتۀ «پژوهش و فناوری» هم‌زمان با هفتۀ «پژوهش و فناوری» مجموعه‌ای از تازه‌ترین کتاب‌های انتشارات مرکز پژوهش‌های شورای اسلامی شهر تبریز، روز سه‌شنبه ۲۵ آذرماه، ساعت ۱۵:۳۰ در کتابخانه مرکزی تبریز رونمایی می‌شود. این آثار که با رویکردی پژوهشی و میان‌رشته‌ای به مسائل شهری، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی می‌پردازند، حاصل پژوهش‌های علمی در حوزۀ مدیریت و زیست شهری تبریز هستند و می‌توانند منبعی ارزشمند برای مدیران شهری، پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان مطالعات شهری باشند. عناوین کتاب‌هایی که رونمایی می‌شوند، عبارت‌اند از: ▫️داده‌پردازی شهری؛ مدیریت شهر در عصر کلان‌داده‌ها ▫️اقتصاد وانتی و ساختارهای جبرانی ▫️سنجش وضعیت مصرف فرهنگی شهروندان تبریزی ▫️مالیۀ شهری به مثابۀ سیستم ▫️زیستن در سایه‌ها ▫️حیات در مسکن ▫️معماری و برساخت سوژگی #مرکز_پژوهشهای_شورای_شهر #شورای_شهر_تبریز #هفته_پژوهش_و_فناوری #کتاب

@ebteda_ir 🔺 برای اینکه غرور ایدئولوژیکشان نشکند و از خر شیطان پایین نیایند و تن ندهند به عدالت و سیاست‌های ضدتبعیض و ضدنابرابری، هزار جور بهانه می‌تراشند و ننه‌من‌غریبم‌بازی درمی‌آورند و کرور کرور هزینه می‌گذارند روی دست مردم و جامعه و نظام. هر بار اسمش را می‌گذارند «جراحی» و می‌گویند بدیهی‌ست که جراحی درد و خون دارد. باید تحملش کرد! تجویزکنندگانِ جراحی‌های مستمر و بی‌ثمر، همواره در هر دولتی، ریش و قیچی و چاقو دستشان است. در هر دولتی؛ اصولی و اصلاحی و اعتدالی. حاضرند با کلی درد و هزینه، مدام جراحت بزنند و زخم‌ها را عمیق‌تر کنند، اما تن ندهند به ابتدایی‌ترین لوازمِ عدالت؛ که حتی در سرمایه‌سالارترین جوامع هم ـ لااقل برای بقای دولت‌هایشان ـ این لوازم را به رسمیت شناخته‌اند. حدی از برابری و عدالت‌ورزی را ـ شما فرض کنید برای باج دادن به مردمشان ـ جا انداخته‌اند. اینجا اما یک دوجین نظریه‌پردازِ طرفدارِ شوک و جراحی، تصمیم‌گیران ما را چنان مرعوب کرده‌اند که همه‌شان طوطی‌وار تکرار می‌کنند «راهی جز آزادسازی نرخ‌ها نداریم... چاره‌ای جز جراحی بزرگ نیست...» و از این قبیل شعارهای پوچ و پرهزینه. چطور می‌توان به چنین چاقوبه‌دستانی خوش‌بین بود؟ زخم‌هایی که اینها بر تن جامعه به یادگار گذاشته‌اند ـ از دههٔ هفتاد تا امروز ـ چه جای خوش‌بینی می‌گذارد؟

@ebteda_ir 🔺 اوضاع زمانی خراب شد که بچه‌مسلمانِ شیعهٔ علی‌بن‌ابیطالب(ع)، از ترس اینکه مبادا برچسبِ «چپ» و «سوسیالیست» و «مارکسیست» و «کمونیست» و... بخورد، مطالبهٔ عدالت و برابری و نبرد با نابرابری و فقر را بوسید و گذاشت کنار و رفت دنبالِ کارِ به‌اصطلاح فرهنگی‌اش. و مستضعفان و فرودستان و پابرهنگان را در برابرِ بولدوزرِ زبان‌نفهمِ بازارگراها، یالقوز رها کرد. یالقوزِ یالقوز. عدالت‌خواهی را با اخبار مثلاً موثقِ محفلی و داستان‌سرایی‌های ابلاغی و افسانه‌‌پردازی‌های بولتنی و تحلیل‌های تخدیری، مایهٔ شرمساری و اسباب ننگ و بازی در زمین دشمن دانست. و ندانست که کتمان نابرابری و انکارِِ فقر، هیچ تاثیری در واقعیت و پیامدهای آن ندارد. بله‌‌... بچه‌مسلمانِ شیعهٔ علی(ع) را استحاله کردند و به تماشای دردهای مردم نشاندند. تماشا و تماشا و تماشا. و حتی دیگر، احساسش هم برانگیخته نشد و اندوهناک هم نشد و حتی دیگر برایشان دعا هم نکرد؛ چه رسد به اینکه وارد «جنگ فقر و غنا» شود و به نفع فقرا بجنگد.

@ebteda_ir 🔺 دشمن، دیوانه‌‌وارتر از همیشه با ما درگیر شده؛ وحشی‌تر و خون‌آشام‌تر از قبل. برآوردهایش نشان می‌دهد اگر ایران، بیش از این با همین هویت، دوام بیاورد، ابدی می‌شود. دیگر نمی‌شود شکستش. پس، تمام مکنت و ثروت و قدرتش را به میدان آورده تا مگر ما را بشکند و کار را یک‌سره کند. این، همان جنگ وجودی‌ست که تا پیش از این جدی نمی‌گرفتیم‌ اما اکنون آشکارتر و نزدیک‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهد. آیا می‌شود دشمن را همچنان ناکام گذاشت؟ قطعاً می‌شود. لوازمی دارد. لوازمی که چند دهه است یادآوری می‌شود. و گوش‌ها برای شنیدنش سنگین است! و بعضی گوش‌ها البته خود را به سنگینی می‌زنند. چون ماموریتشان چیز دیگری است. برای ناکام گذاشتنِ دشمن، دو نیرو لازم است. یکی نیروی نظامی و دفاعی، که هر آن باید گوش به زنگ باشد و دست از ماشه برندارد. و دیگری نیروی اجتماعی، که ماموریتش تجهیز فکری و عملی اجتماع است. تجهیز اجتماع، چگونه اتفاق می‌افتد؟ با دفع فساد و فقر و رفع تبعیض. با بسط عدالت. اجتماع، جز با عدالت، انسجام نمی‌یابد و تجهیز نمی‌شود. جامعهٔ نابرابر، میدانِ تاخت‌وتازِ دشمن است. چیزی که سال‌هاست پشت گوش انداخته‌ایم. و شوخی گرفته‌ایمش. اگر برای عدالت بجنگیم، سدی می‌سازیم برابرِ دشمن. او هر چه بزند، به درِ بسته خواهد خورد. بیراه نیست که وقتی طرح فروپاشی ایران را ریختند، محاصرهٔ اقتصادی و تنگنای معیشتی را پیش انداختند. چرا که نابرابری و تبعیض، در سفره‌ها سریع‌تر و عریان‌تر از هرجا خودنمایی می‌کند. مردم، به حکم مرامِ انقلابی، اصل را بر تحمل تنگنا و کمبود می‌گذارند. اما به محض اینکه تبعیض ببینند، تحمل را به‌درستی، عملی ضدانقلابی می‌دانند. پس اعتراض می‌کنند. آیا عدالت‌ورزی و رفع فساد و فقر، در کوتاه‌مدت می‌تواند دفع شر دشمن کند؟ بازهم قطعاً بله. چرا که جامعهٔ امروز ایران، در سطح بالایی از آگاهی و تجربه قرار دارد. یعنی زیرساخت‌های فکری لازم برای دفع شر دشمن را در حد قابل قبولی دارد. آنچه می‌تواند مانع از فعال‌شدن این زیرساخت‌ها شود، دلسردی و ناامیدی ناشی از بی‌عملی ست. اگر حتی اندکی ـ صادقانه و مومنانه ـ در جهت عدالت و فسادستیزی حرکت شود، بلافاصله ایمان تاریخی و خودآگاهی ملی، می‌جوشد و موج می‌آفریند و سد می‌سازد و شر برمی‌گرداند. ما راهی جز عدالت‌گستری نداریم. راهی جز دفع فساد و فاسدان نداریم. اگر می‌خواهیم‌ در جنگ وجودی، مغلوب نشویم و مدیون تاریخ و آیندگان نباشیم، باید برای عدالت بجنگیم. ▪️روح‌الله رشیدی

@ebteda_ir 🔺 شوک‌درمانی؛ سیاستی بی‌نتیجه و پرهزینه، که همواره از سوی گروهی از مدیران اقتصادی، یگانه راه نجات اقتصاد ایران خوانده شده! حتی تبعات آشکارِ آن نیز باعث نشده از آن چشم‌پوسی شود. 👇 بخشی از خاطرات مسعود روغنی زنجانی را در کتاب «اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی» می‌خوانید: من در مجلس، این استدلال را کردم که اگر شما دنبال اجرای یک سیاست مشخص هستید باید منتظر یک‌سری عواقب اجتماعی-سیاسی [و] قادر به پرداخت هزینه‌های تصمیم خود نیز باشید. مثلاً دولت کره سیاست‌های خود را به صورت علنی اعلام می‌کند و به شدت نیز آن را پیگیری می‌کند. وقتی هم با واکنش‌های کارگران و دانشجویان روبرو می‌شود، پلیس را برای سرکوب آنها به خیابان‌ها می‌فرستد.

@ebteda_ir 🔺سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند! بالا برویم یا پایین بیاییم، وقتی در جامعه‌های اسلامی از دور نگاه کردند و جهاد و تلاش پیگیر و هوشیارانه و مدبرانه در راه اقامه عدل و حق نیافتند، دیگر سراغ اسلام نمی‌روند. وقتی در پرتو اسلام کوششی و جنبشی در راه اقامهٔ حق و عدل تحقق نیافت، نه‌تنها آن‌ها سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند، بلکه مردم خود ما هم سراغ جایی می‌روند که می‌تواند ادعا کند در راه اقامهٔ عدل قدم‌های تحقق‌یافتهٔ مؤثرِ مثمرِ ثمر برداشته است. بی‌خود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوانانمان منحرف نشوند. شهید بهشتی، در مکتب قرآن، ج۴، ص۳۲۵

@ebteda_ir 🔺طرح دشمن و طرح ما دشمن، پس از سال‌ها انتظار و طراحی و تجهیز، چنگکِ خود را انداخته و محاسباتش می‌گوید که این چنگک به جایی در جامعهٔ ایران گیر کرده و دارد خون می‌ریزد. خب؛ طبیعی ست که آن را رها نکند تا خون زیادی از ایران برود تا کارش تمام شود! البته اینطور نیست که محاسباتش همواره درست از آب دربیاید؛ اما خیلی سخت ناامید می‌شود. چون برای طرح شومی که ریخته، راهی جز این ندارد. مرحله‌ای که در آن قرار دارد، برایش مرحلهٔ مرگ و زندگی محسوب می‌شود. برای همین نمی‌خواهد کوتاه بیاید یا جوری عمل کند که مقصود اصلی‌اش حاصل نشود. اما مقاومت، حتی به‌صورت نسبی، برایش کشنده است. پس می‌کوشد مقاومت را ـ حتی در حد نسبی ـ بی‌ارزش کند و بشکند. آن‌وقت است که احساس پیروزی خواهد کرد. هر میزان مقاومت، ساختار طراحی دشمن را به هم می‌ریزد. نیروهای اجتماعی فکر نکنند کاری ازشان برنمی‌آید. زنجیرهٔ بزرگ و گستردهٔ مردمی، نباید بیکار بنشیند و وقت خود را برای شکستن فیلتر اینترنت و تماشای تهاجم دشمن تلف کند. میدان، همان‌جایی‌ست که ما آنجا هستیم. شبکه‌های رسانه‌ای دشمن، در میدان دیگری نیستند که ما زور بزنیم و بخواهیم واردش شویم. آنها می‌خواهند همین میدانی را دست بگیرند که ما در آن هستیم اما درکی از آن نداریم. شیوهٔ عمل نیروهای اجتماعی مانند جنگ دوازده روزه نباشد که صبح تا شب و شب تا صبح، دنبال رصد رد موشک‌ها بودند. تلخی‌ها و سختی‌های مواجهه با واقعیت را باید به جان خرید و در میدان بود.