@ebteda_ir 🔺 دشمن، دیوانه‌‌وارتر از همیشه با ما درگیر شده؛ وحشی‌تر و خون‌آشام‌تر از قبل. برآوردهایش نشان می‌دهد اگر ایران، بیش از این با همین هویت، دوام بیاورد، ابدی می‌شود. دیگر نمی‌شود شکستش. پس، تمام مکنت و ثروت و قدرتش را به میدان آورده تا مگر ما را بشکند و کار را یک‌سره کند. این، همان جنگ وجودی‌ست که تا پیش از این جدی نمی‌گرفتیم‌ اما اکنون آشکارتر و نزدیک‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهد. آیا می‌شود دشمن را همچنان ناکام گذاشت؟ قطعاً می‌شود. لوازمی دارد. لوازمی که چند دهه است یادآوری می‌شود. و گوش‌ها برای شنیدنش سنگین است! و بعضی گوش‌ها البته خود را به سنگینی می‌زنند. چون ماموریتشان چیز دیگری است. برای ناکام گذاشتنِ دشمن، دو نیرو لازم است. یکی نیروی نظامی و دفاعی، که هر آن باید گوش به زنگ باشد و دست از ماشه برندارد. و دیگری نیروی اجتماعی، که ماموریتش تجهیز فکری و عملی اجتماع است. تجهیز اجتماع، چگونه اتفاق می‌افتد؟ با دفع فساد و فقر و رفع تبعیض. با بسط عدالت. اجتماع، جز با عدالت، انسجام نمی‌یابد و تجهیز نمی‌شود. جامعهٔ نابرابر، میدانِ تاخت‌وتازِ دشمن است. چیزی که سال‌هاست پشت گوش انداخته‌ایم. و شوخی گرفته‌ایمش. اگر برای عدالت بجنگیم، سدی می‌سازیم برابرِ دشمن. او هر چه بزند، به درِ بسته خواهد خورد. بیراه نیست که وقتی طرح فروپاشی ایران را ریختند، محاصرهٔ اقتصادی و تنگنای معیشتی را پیش انداختند. چرا که نابرابری و تبعیض، در سفره‌ها سریع‌تر و عریان‌تر از هرجا خودنمایی می‌کند. مردم، به حکم مرامِ انقلابی، اصل را بر تحمل تنگنا و کمبود می‌گذارند. اما به محض اینکه تبعیض ببینند، تحمل را به‌درستی، عملی ضدانقلابی می‌دانند. پس اعتراض می‌کنند. آیا عدالت‌ورزی و رفع فساد و فقر، در کوتاه‌مدت می‌تواند دفع شر دشمن کند؟ بازهم قطعاً بله. چرا که جامعهٔ امروز ایران، در سطح بالایی از آگاهی و تجربه قرار دارد. یعنی زیرساخت‌های فکری لازم برای دفع شر دشمن را در حد قابل قبولی دارد. آنچه می‌تواند مانع از فعال‌شدن این زیرساخت‌ها شود، دلسردی و ناامیدی ناشی از بی‌عملی ست. اگر حتی اندکی ـ صادقانه و مومنانه ـ در جهت عدالت و فسادستیزی حرکت شود، بلافاصله ایمان تاریخی و خودآگاهی ملی، می‌جوشد و موج می‌آفریند و سد می‌سازد و شر برمی‌گرداند. ما راهی جز عدالت‌گستری نداریم. راهی جز دفع فساد و فاسدان نداریم. اگر می‌خواهیم‌ در جنگ وجودی، مغلوب نشویم و مدیون تاریخ و آیندگان نباشیم، باید برای عدالت بجنگیم. ▪️روح‌الله رشیدی

@ebteda_ir 🔺 شوک‌درمانی؛ سیاستی بی‌نتیجه و پرهزینه، که همواره از سوی گروهی از مدیران اقتصادی، یگانه راه نجات اقتصاد ایران خوانده شده! حتی تبعات آشکارِ آن نیز باعث نشده از آن چشم‌پوسی شود. 👇 بخشی از خاطرات مسعود روغنی زنجانی را در کتاب «اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی» می‌خوانید: من در مجلس، این استدلال را کردم که اگر شما دنبال اجرای یک سیاست مشخص هستید باید منتظر یک‌سری عواقب اجتماعی-سیاسی [و] قادر به پرداخت هزینه‌های تصمیم خود نیز باشید. مثلاً دولت کره سیاست‌های خود را به صورت علنی اعلام می‌کند و به شدت نیز آن را پیگیری می‌کند. وقتی هم با واکنش‌های کارگران و دانشجویان روبرو می‌شود، پلیس را برای سرکوب آنها به خیابان‌ها می‌فرستد.

@ebteda_ir 🔺سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند! بالا برویم یا پایین بیاییم، وقتی در جامعه‌های اسلامی از دور نگاه کردند و جهاد و تلاش پیگیر و هوشیارانه و مدبرانه در راه اقامه عدل و حق نیافتند، دیگر سراغ اسلام نمی‌روند. وقتی در پرتو اسلام کوششی و جنبشی در راه اقامهٔ حق و عدل تحقق نیافت، نه‌تنها آن‌ها سراغ ما و اسلام ما نمی‌آیند، بلکه مردم خود ما هم سراغ جایی می‌روند که می‌تواند ادعا کند در راه اقامهٔ عدل قدم‌های تحقق‌یافتهٔ مؤثرِ مثمرِ ثمر برداشته است. بی‌خود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوانانمان منحرف نشوند. شهید بهشتی، در مکتب قرآن، ج۴، ص۳۲۵

@ebteda_ir 🔺طرح دشمن و طرح ما دشمن، پس از سال‌ها انتظار و طراحی و تجهیز، چنگکِ خود را انداخته و محاسباتش می‌گوید که این چنگک به جایی در جامعهٔ ایران گیر کرده و دارد خون می‌ریزد. خب؛ طبیعی ست که آن را رها نکند تا خون زیادی از ایران برود تا کارش تمام شود! البته اینطور نیست که محاسباتش همواره درست از آب دربیاید؛ اما خیلی سخت ناامید می‌شود. چون برای طرح شومی که ریخته، راهی جز این ندارد. مرحله‌ای که در آن قرار دارد، برایش مرحلهٔ مرگ و زندگی محسوب می‌شود. برای همین نمی‌خواهد کوتاه بیاید یا جوری عمل کند که مقصود اصلی‌اش حاصل نشود. اما مقاومت، حتی به‌صورت نسبی، برایش کشنده است. پس می‌کوشد مقاومت را ـ حتی در حد نسبی ـ بی‌ارزش کند و بشکند. آن‌وقت است که احساس پیروزی خواهد کرد. هر میزان مقاومت، ساختار طراحی دشمن را به هم می‌ریزد. نیروهای اجتماعی فکر نکنند کاری ازشان برنمی‌آید. زنجیرهٔ بزرگ و گستردهٔ مردمی، نباید بیکار بنشیند و وقت خود را برای شکستن فیلتر اینترنت و تماشای تهاجم دشمن تلف کند. میدان، همان‌جایی‌ست که ما آنجا هستیم. شبکه‌های رسانه‌ای دشمن، در میدان دیگری نیستند که ما زور بزنیم و بخواهیم واردش شویم. آنها می‌خواهند همین میدانی را دست بگیرند که ما در آن هستیم اما درکی از آن نداریم. شیوهٔ عمل نیروهای اجتماعی مانند جنگ دوازده روزه نباشد که صبح تا شب و شب تا صبح، دنبال رصد رد موشک‌ها بودند. تلخی‌ها و سختی‌های مواجهه با واقعیت را باید به جان خرید و در میدان بود.