🔺آیا دربارهٔ نقش مردم در جنگ، بزرگنمایی می‌شود؟ احتمالاً شما هم تعبیرِ «عاملیت‌سازی کاذب از خیابان» را در برخی تحلیل‌های این‌‌روزها دیده‌اید؛ یعنی «بزرگنمایی نقش خیابان در تصمیمات سیاسی»! می‌گویند آنچه در عرصهٔ دیپلماسی و نظامی می‌گذرد، همه‌اش #ازپیش‌طراحی‌شده است و با مطالبهٔ خیابان (مردم) تغییر نمی‌کند. مثال عینی‌اش را هم «باز و بسته شدن تنگهٔ هرمز» در روزهای اخیر می‌دانند. جایی‌که ابتدا از سوی وزیر خارجه اعلام شد «تنگه باز می‌شود» و چند ساعت بعد، قرارگاه خاتم خبر از «انسداد مجدد تنگه» داد. معتقدند هر دو اقدام، طبق برنامه بوده و اینکه عده‌ای مطالبهٔ مردم را موجب اصلاح تصمیم قبلی و انسداد مجدد تنگه معرفی می‌کنند، نادرست و مصداق «عاملیت‌سازی کاذب و هیجانی برای مردم» است. می‌گویند اینطوری‌ها هم نیست. هم باز کردن چندساعتهٔ تنگه طراحی‌شده بود، هم انسدادش‌! 🔸بله؛ نیروهای سیاسی و نظامی ما برای جنگیدن، طرح دارند. اما خود این نیروها هم چنین قاطعانه از وجود طرح‌های ازپیش‌آماده (در حد جزئیات و ساعتِ باز و بسته شدن تنگه) حرف نمی‌زنند. اصولاً امکان چنین طراحی جزءنگرانه‌ای هم در میدان پیچیده و متغیر جنگ وجود ندارد. آنچه هست، آمادگی لازم برای قرار گرفتن در موقعیت‌های پیش‌بینی‌نشده است، که نیروهای ما دارند. 🔸در ثانی، ممکن است همین‌طور باشد که می‌گویند و واقعاً نیروهای سیاسی و نظامی ما حتی برای جزئیات میدان هم برنامه داشته باشند؛ لیکن از آنجا که مردمِ خیابان، از چنین برنامه‌هایی ـ آن‌هم در حد روز و ساعت بسته و باز شدن تنگه ـ بی‌اطلاع هستند و لزومی هم ندارد اطلاع داشته باشند، لذا کار خودشان را می‌کنند و محاسباتشان مبتنی بر درک کلی از مصالح و منافع ملی است و این درک خود را فریاد می‌زنند؛ و جالب اینکه تا امروز، درک مردم از معادلات کلان جنگ، غالباً درست و در مسیر منافع ملی بوده و ای‌بسا، در برخی مقاطع، حتی خود نیروهای سیاسی و نظامی را هم از انسداد رها کرده. 🔸بیراه نیست که در پنجاه روز گذشته، سیاسی‌ها و نظامی‌ها، بارها و بارها از مردم خواهش کرده‌اند در خیابان باشند. آیا مرادشان حضور در خیابان برای #تماشا و تشویق است یا «کمک» در نبرد سیاسی و نظامی با دشمنِ بی‌مبالات؟ کمک که می‌گوییم، تعبیر حداقلی است؛ فراتر از کمک، مردم شأنِ #هدایت دارند امروز. دشمن چنین شأنی را برای مردم به رسمیت شناخته، آن‌وقت ما تردید کنیم در آن؟ @ebteda_ir

👆 اهمیت زنده نگه داشتنِ #تجمعات_شبانه را با توجه به شرایط خاص و سرنوشت‌سازِ جنگ، مجدداً مرور می‌کنیم. دستکاری تجمعات مردمی و تلاش برای استانداردسازی این آیین‌ها، دستمان را در شرایطِ پیشِ رو خالی می‌کند. فرازوفرودهای ایام پس از آتش‌بس نشان داده که نباید وضعیت را عادی‌سازی و خیابان را از میدان تصمیم، منقطع کرد. هر اتفاقی در ساعات آینده رخ دهد (مذاکره، تمدید آتش‌بس، آغاز درگیری نظامی) راهی جز تکیه بر مردم برای مدیریت وضعِ آتی نداریم. @ebteda_ir

🔺آسیب‌دیدگان جنگ را فراموش نکنیم یکی از موضوعاتی که می‌تواند زنده بودن تجمعات شبانهٔ مردم (خیابان) را تقویت کند توجه به وضعیت آسیب‌دیدگان جنگ است؛ اعم از کسانی‌که منازلشان کم یا بیش، تخریب شده یا آسیب دیده و کسانی‌که در اثر تخریب صنایع و مراکز اقتصادی، بیکار شده‌اند یا معیشتشان به مخاطره افتاده. در تجمعات شبانه، اولاً یادشان کنیم، ثانیاً تکالیف دولت و سایر نهادها را در رسیدگی سریع به وضعیت اینها تذکر دهیم، ثالثاً امکان‌های مردمی برای کاهش گرفتاری‌های این گروه از هموطنان را به مشورت بگذاریم. مطالبهٔ حل مسائل ایشان، بخش مهمی از مأموریت و مسئولیتِ خیابان در شرایط جنگی و بعد از آن است. جوری نشود که این اقشار، تصور کنند ما جنگ را فقط در برخی سطوح به‌رسمیت می‌شناسیم‌. @ebteda_ir

🔺 پردهٔ دیگری از جنگ را شاهدیم. دشمن برگشته سراغ بازی‌های قدیمی‌اش. بازی روانی-رسانه‌ای برای ایجاد #رخنه در صف یکپارچهٔ ما. تردستی‌های رسانه‌ای را دوباره پررنگ کرده‌ است برای ایجاد #چندگانگی. استفادهٔ موذیانه از تعابیر کهنه و تاریخ‌مصرف‌گذشتهٔ #تندرو و #میانه‌رو و اسم بردن و تمجید از بعضی سیاستمداران، با هدفِ دو‌به‌هم‌زنی و ایجاد بگومگو میان مردم است. او همچنان نیم‌نگاهی به رسوبات سیاسی و جناحی دارد و تصور می‌کند در این موقعیت، می‌تواند با تحریک زمینه‌های جناحی و انتخاباتی، صف را بشکند و به هدفش برسد. هدفی که در زدوخورد نظامی به آن نرسید. ما که فکر نمی‌کنیم از این شیوهٔ شیطانی نتیجه بگیرد، اما احتیاط، شرط عقل است. آنها که ترجیحات جناحی و انتخاباتی، همچنان بر ذهن و دلشان غلبه دارد و نمی‌توانند قوارهٔ امر ملی را بفهمند، لااقل برای ناکام گذاشتنِ رئیس تروریستِ ایالات متحده، خوددار باشند و عجالتاً فتیلهٔ دعواهای جناحی را پایین بکشند. این، البته به معنای سکوت در نقد و مطالبه نیست. مطالبه کنیم؛ بی‌تعارف و پیوسته. اما نکند معیارمان در مطالبه و نقد، مبتنی بر چارچوبی باشد که ترامپ و اراذل بی‌وطن طراحی می‌کنند! @ebteda_ir

🔺 موضوع #مذاکره و کیفیت و جوانبِ آن، بدلیل حساسیت بالای مردم، می‌تواند اسباب #اختلاف شود. دشمن، روی این موضوع حساب باز کرده؛ جایی‌که از نظر مردم، تعیین‌کنندهٔ نتیجهٔ جنگ و مقاومت بی‌نظیرشان است و طبیعی‌ست که نسبت به این مرحله، بسیار حساس باشند و براحتی از آن عبور نکنند. این نکته را، مسئولان خودمان باید بیشتر و بهتر از دشمن درک کنند و برای مواجههٔ درست و اصولی با این حساسیتِ موجه، طرح داشته باشند. مردم، همچنان ملاحظات و محدودیت‌های میدان دیپلماسی را درک می‌کنند و انتظار ندارند محرمانه‌ها را بشنوند. اما این موضوع، موجب منتفی شدن هرگونه تبیین نمی‌شود. حتی می‌شود با صداقت، از محدودیت‌ها گفت یا از ضرورت‌های دورهٔ پساآتش‌بس‌ و مذاکره. همین‌که دشمن با پررویی، هر حرفی دربارهٔ مذاکره و حتی وجود اختلاف درون ساختار و مسئولان را اشاعه می‌دهد، وظیفهٔ متولیان را در همراهی با مردم متذکر می‌شود. اگر طرح درستی برای مواجهه با این حساسیت مردم وجود نداشته باشد، زمینه برای روایت‌سازی دشمن، فراهم می‌شود. صورت مسئله را پاک نکنند. توضیح برای مردم را در هیچ مرحله و سطحی، منتفی ندانند. @ebteda_ir

#فکرانه ۱۳ الزاماتِ مردمی ماندنِ خیابان چگونه خیابان را زنده نگه داریم؟ ▪️دوشنبه، ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۳۰ ▫️ با ارائه روح الله رشیدی 📍 #حسینیه_هنر_تبریز

🔺مردم، متفاوتند! بله؛ ممکن است در تجمعات مردمی (خیابان)، گروهی ـ به‌زعم ما ـ شعار تند بدهند یا مطالبهٔ عجیب و غریبی داشته باشند یا موضع متفاوتی در قبال بخشی از مسائل جنگ بگیرند. خب، پاسخش چیست؟ تقبیحِ صدای متفاوت؟ برچسب‌زنی؟ منتفی‌ کردن هر پرسش و شعار دیگرگونه‌ای؟ استانداردسازی محتوای تجمعات؟ گیریم که چند نفر هم مثلاً در مورد مذاکره و شکل آن، حرف و شعار و سئوالی دارند؛ چرا این اتفاق را فرصت نمی‌بینیم و بلافاصله غوغا می‌کنیم تا عبور کنیم از آن؟! حتی همین مواضعِ متمایز و فرضاً نادرست هم فرصت است برای زنده نگه داشتن خیابان. مگر اینکه مأموریت مردم و خیابان را تمام‌شده فرض کنیم و از اینجا به بعد، مردم را صرفاً تماشاچی بدانیم! جمع‌های مردمی، کارمندان فلان سازمان نیستند که با بخشنامه و بولتن، در لحظه تنظیم شوند. داشتنِ چنین ثروت بزرگ و بی‌نظیری (مردم) زحمت‌بر هم هست. مواضع متمایز و حتی نادرست و حتی به‌اصطلاح تندروانه را فرصت بدانند آقایان. فرصت برای شرح جدی بودن میدان. فرصت برای صیانت از سقفِ انتظاراتمان از جنگ. و حتی فرصت برای مواجههٔ مطالبه‌گرانه با دشمن در نبرد دیپلماتیک. دوقطبی‌سازی، فقط با شعارهای متمایز گروهی از مردم ایجاد نمی‌شود. به تجربه دیده‌ایم که اتفاقاً طرز موضع‌گیری در قبال آن شعارهای متمایز، تشدید دوقطبی‌ها را دامن می‌زند. به‌جای پاک کردن صورت مسئله و منتفی کردن هر پرسش یا شبهه‌ای، گفتگو و ایجاد اطمینان از روندها را ترویج کنیم. 🔸پی‌نوشت: بار دیگر تکرار کنیم که شعور و بلوغ سیاسی مردم، بسیار بالاتر از آن است که دنبال افشای محرمانه‌‌ها یا راهبردهای پنهانِ کشور باشند. @ebteda_ir

🔺با خیابان روراست باشید! جنگ به بخشی از اقتصاد و صنعت ما آسیب زده. این را همهٔ مردم می‌دانند. همچنان‌که طرف‌های ما و البته سایر کشورها هم کمابیش از این آسیب‌ها در امان نمانده‌اند. ما می‌دانیم کجای صنعت ما چه میزان آسیب دیده و این میزان آسیب، چه پیامدهایی برای زندگی روزمرهٔ مردم دارد. و دشمن، خیلی واضح و آشکار، دارد برای اثربخشی فشار ناشی از این آسیب‌ها، لحظه‌شماری می‌کند. با این‌حال، هنوز تحرک و ایدهٔ مناسبی برای تبیین صحیحِ مسئله برای مردم مشاهده نمی‌شود. مردمی که در اوج انگیزه‌مندی برای مقابله با دشمن هستند، نباید حاشیه‌نشینِ این فراز از نبرد باشند. خیابانی که این‌همه در فضیلتش حرف زده‌ایم، نباید در این مرحلهٔ سرنوشت‌ساز، معلق باشد و هاج‌وواج بماند. برخلاف برخی حسابگرانِ، اتفاقاً خیابان و مردم (نه لزوماً با شمایل فعلی) در این مرحله از جنگ، اعتبار بزرگ‌تری در مقابله با دشمن دارند. آسیب‌های اقتصادی جنگ و طرح دشمن برای بهره‌برداری از این آسیب‌ها را باید شرح داد؛ متعادل و اصولی؛ و از مردم کمک خواست برای مدیریت نقاط ضعف و کمبودها. این کار (شرح پیامدهای معیشتی جنگ) از هرکسی برنمی‌آید؛ آدم خود را می‌طلبد. بعضی‌ها اساساً استاد گزارش فروپاشی هستند؛ چه فروپاشی اجتماعی و چه فروپاشی اقتصادی. این‌ها نباید میدان‌دار باشند. چون، قوهٔ محاسبه‌شان، قبل از حملهٔ دشمن، فروپاشیده! کسانی حرف بزنند که هم اقتصاد را می‌شناسند و هم مردم را. @ebteda_ir

🔺 از درس‌های بزرگ جنگ رمضان، یکی هم این است که سیاستگذاران و تصمیم‌سازان، بیش از این باید به کیفیت بالایِ درک عمومی مردم از مناسبات ملی و بین‌المللی، اعتنا کنند. درکی همراه با آینده‌نگری و در عین حال مسئولیت‌پذیری. این را در بسیاری از بررسی‌های اجتماعی دیده‌ایم؛ اگرچه برخی سخنگویان اجتماعی، نمی‌خواهند از زاویهٔ درست به این یافته‌ها نگاه کنند. برای نمونه در نظرسنجی جدید مرکز تحلیل اجتماعی (متا) می‌توان این موضوع مهم را رصد کرد: 🔻با توجه به توقف جنگ و شروع آتش‌بس، مرکز تحلیل اجتماعی (متا) طی پیمایشی از ایرانیان پرسیده است که درصورت پذیرفته نشدن کدام شروط توسط آمریکا در مذاکرات، ایران باید آتش‌بس را کنار بگذارد و به جنگ ادامه دهد؟ در این سوال، شرکت‌کنندگان امکان انتخاب بیش از یک گزینه را داشته‌اند. 📌طبق نتایج این پیمایش، «برداشته شدن همه‌ی تحریم‌های اقتصادی»، «تضمین برای تکرار نشدن دوباره جنگ از سوی آمریکا» و «به رسمیت شناختن حق ایران برای کنترل عبور و مرور در تنگه هرمز»* در کنار شروط دیگر بیشترین میزان اهمیت را به خود اختصاص داده‌اند. 📌۶۸٪ از مردم معتقدند در صورت عدم پذیرش شرط «برداشته شدن همه‌ی تحریم‌های اقتصادی» توسط آمریکا در مذاکرات، ایران باید آتش‌بس را کنار گذاشته و به جنگ ادامه دهد. 🔺همچنین، ۳۹٪ از مردم معتقدند ایران باید تنها درصورتی جنگ را متوقف کند که همه شروط ۱۰گانه ایران توسط آمریکا پذیرفته شود.

#فکرانه ۱۴ از تاب‌آوریِ اجتماعی تا تاب‌آوریِ اقتصادی گفتگو دربارۀ پیامدهای اقتصادیِ جنگ تحمیلیِ سوم و ضرورت‌های مقابله با این پیامدها ▪️دوشنبه، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۳۰ ▫️ با ارائه روح الله رشیدی 📍 #حسینیه_هنر_تبریز

🔺آسودگان و اهالی خیابان به یک‌ معنا، ما در موقعیتِ «معما چو حل گشت، آسان شود» هستیم. نطق‌هایی باز شده در طعن به خیابان و مردم خیابان. زیاد نیستند اما پرسروصدایند و مع‌الاسف، سری توی سرها دارند. وقتی وزن و ارزش کاری که مردم در خیابان و با خیابان کردند، روشن نباشد و درست گزارش نشود، همین می‌شود و در آینده احتمالاً اهالی خیابان، مسبب و مقصر در جنگ هم معرفی بشوند. برگردیم به ۹ اسفند ۱۴۰۴ و نگرانی‌ها و تشویش‌ها و دلواپسی‌های لحظه‌به‌لحظه نسبت به سرنوشت کشور و مردم را مرور کنیم. آن‌روز، در یک لحظهٔ تاریخی، مردم را دیدیم که برانگیخته شدند و کشور را نجات دادند. امروز، که فصل فراغت فرارسیده، آسودگانی مفت‌گو و بی‌عمل، پا انداخته‌اند روی پا و دارند زیرآب مهم‌ترین عامل قدرتمان در جنگ را می‌زنند؛ با این دستاویز که چرا عده‌ای در خیابان، در کار سیاست و اقتصاد، چون‌وچرا می‌کنند؟ چرا صلاح مملکت را به خسروان نمی‌سپارند؟! چطور شد وقتی از آسمان، آتش می‌بارید و اهالی خیابان خود را سپر بلای سیاست و اقتصاد کردند، تحسین‌ شدند، اما همین‌ها در فصل فراغت و سیاست، حتی مجاز به بیان نظر یا طرح سئوالشان از سرنوشت کشور نیستند؟! به ساحل‌نشینانِ چشم‌دوخته به پساجنگ، که در هپروتِ صلح با جانیان سیر می‌کنند، باید گفت خوددار باشید و همین پابرهنه‌های کف خیابان را قدر بدانید که دور نیست زمانی که دوباره چشم بدوزید به همین‌ها تا شاید در امان باشید از آتش‌بارانِ دشمن. @ebteda_ir

📌روایت پرچم شماره |11 🎥برخی سوگ میدارند و برخی تاریخ می سازند. مادر شهید رضا ندرخانی، با ثبت آن کلمات ارزشمند بر روی تابلوی ایران پرچمی نشان داد که اشک ها میتوانند به جوهر ماندگاری تبدیل شوند. این تابلو تنها یک یادگاری نیست؛ این بیانیه مادری است که فرزندش را در راه خدا تقدیم کرد و در عوض معنای زندگی را به ما آموخت. روایت رضا روایت رشادت است؛ و روایت مادر، روایت شکوه ایمان به یاد قهرمانانی که در خون خود ریشه دارند. #شهید_رضا_ندرخانی #حماسه_مادری ایستادگی #ایران #شهادت قهرمان ایران پَرچَمی 🇮🇷 تبریز 🔻 @iranparchami24h