تیر بود؛ و خورشید، بی‌دریغ تیرهای زرینِ نورش را بر زمین می‌پاشید. گرمایش، در کوچه‌ها می‌دوید، بر شاخه‌ها جان می‌نشاند، و خندهٔ تابستان را در دلِ روزها می‌کاشت. آسمان، آبی‌تر از همیشه بود و زندگی، زیر آغوشِ روشنِ خورشید نفس می‌کشید.

_

ای عشق همه بهانه از توست من خامشم این ترانه از توست _ابتهاج

_