ون هوفت، در کتاب امید، نوشته: امیدوار واقعی کسی نیست که اطمینان دارد اگر کاری را انجام دهد حتما به موفقیت و پیروزی دست پیدا می‌کند، بلکه امید آن است که بگویی انجام این کار ارزشش را دارد، فارغ از این که نتیجه چه باشد. برای همین است که ما در جنگ رمضان امیدوارترینیم؛ چون می‌دانیم در نبرد میان شیطان و این تن‌های مظلوم، در کنار پاک‌ترین تن‌ها ایستاده‌ایم و با شقی‌ترین اشقیا می‌جنگیم. هزینه‌دادن در چنین مبارزه‌ای، هر نتیجه‌ای که داشته باشد، ارزشش را دارد. @edraakaat

امروز پاریس‌ گل‌ِ سرِ تراز… یکیتون بانی بشه خط تولید این گل سر‌ها رو راه بندازه تقاضا زیاده! @edraakaat

دشمن اصلی تو همین مردم هستند روایتی از نیم‌قرن جنگ تمام عیار علیه مردم ایران قسمت اول آن روز که صدام ناغافل به فرودگاه مهرآباد حمله کرد و وارد خوزستان شد، اعلام کرد که سه‌روزه تهران را فتح و رژیم ایران را ساقط خواهد کرد. شاید الان این حرف بلوف نظامی به نظر برسد؛ اما در بافت شهریور ۱۳۵۹ چندان هم بی‌راه نبود. یک طرف ایران است؛ کشوری که کمتر از دو سال از انقلابش گذشته، ارتش منسجم ندارد، روابط اقتصادی‌اش کاملاً محدود شده، انبار مهماتش خالی و راه خرید و فروش سلاح برایش بسته است، هیچ متحد قدرتمندی ندارد و به فناوری نظامی هم دست پیدا نکرده است، دولتش اهل مقاومت نیست و از درون با نیرو‌های متضادی مانند مجاهدین خلق درگیر است و... در مقابل حزب بعث ایستاده که دولتش مقتدر و حکومتش یک‌دست است، یکی از مجهزترین ارتش‌های منطقه را دارد، با دیگر کشور‌های عربی متحد است و آن‌ها نه فقط در منابع مالی که حتی در تأمین اعزام نیروی نظامی نیز کمکش می‌کنند، غربی‌ها سلاح در اختیارش گذاشته و از او حمایت بین‌المللی تمام قد می‌کنند، فروش نفت رونق دارد و ذخایر ارزی فراوان است و... درواقع محاسبه صدام با توجه به این مؤلفه‌ها، خطا نبود. نظام محاسباتی‌اش ایراد داشت. او همه چیز را در نظر گرفته بود، الا قدرت بسیج مردمی و مقاومت اسطوره‌ای ملت ایران! صدام چه می‌دانست عصای ایمان خمینی چطور قرار است نیل بعثی‌ها را بشکافد؟ چطور حساب می‌کرد شیپور جنگ را که بزند چند هزار دانش‌آموز به عشق امام از پشت نیمکت‌های مدرسه بلند می‌شوند و لباس رزم چند سایز بزرگ‌تر از خودشان را تن می‌کنند؟ کجا فکرش را می‌کرد که جوانانی از مناطقی کویری که در عمرشان رودخانه ندیده بودند آموزش غواصی ببینند و به اتکای خدای خمینی از عملیات آبی پیروز بیرون بیایند؟ جنگی که بنا بر محاسبات مادی باید ۸ روزه تمام می‌شد به معجزه مشارکت مردمی ۸سال طول کشید و با همه سختی‌هایش درنهایت به جز خسارت مالی و جانی چیزی برای عراق نداشت. ادامه دارد... @edraakaat

دشمن اصلی تو همین مردم هستند روایتی از نیم‌قرن جنگ تمام عیار علیه مردم ایران قسمت دوم تحریم، هنر گروگان‌گرفتن زندگی یک دهه پس از انقلاب اسلامی، پس از اتمام بدون دستاورد طولانی‌ترین جنگ غرب آسیا در قرن بیستم، پس از جایگزینی سریع رهبری بعد از رحلت امام بدون هیچ بحران داخلی و شکل‌گیری ایران پس از جنگ، فهم جدید از نسبت مردم و رهبری در جمهوری اسلامی شکل گرفت که سیاست‌های بعدی آمریکا علیه ایران را شکل داد. واضح بود که ایران انقلاب اسلامی، برمبنای ایده‌ای بنا شده که رهبرانش به پشتوانه مردم بر آن استقامت می‌ورزند و تنها راه شکستن این استقامت، از بین‌بردن اراده ملی شکل‌گرفته حول آن است. تحریم‌ها بر همین اساس طراحی شدند. ریچادر نفیو، یکی از معماران اصلی تحریم‌های اقتصادی علیه ایران در توضیح این طرح می‌نویسد: تحریم‌ها «ابزار درد» هستند که مردم را هدف می‌گیرند؛ یعنی سیاستمدار باید مثل یک «پزشک بی‌رحم» بتواند درد را تجویز و تنظیم کند تا رفتار طرف مقابل تغییر کند. به این ترتیب که مردم با ادراک درد، از حکومت تغییر رفتار دربرابر تحریم‌کننده را بخواهند و آن‌ها چاره‌ای جز پذیرش نداشته باشند. تحریم بنا بود با به زانو درآوردن تدریجی ملت، آن‌ها را نسبت به ایده استقلال، دلسرد و ناامید کند و هزینه استقامت در راه این ایده را چنان گزاف کند که مانع زندگی باشد و مردم زندگی گروگان‌گرفته‌شده را از رهبرانشان طلب کنند و این چرخه در یک نقطه بشکند. تقویت بازو‌های رسانه‌ای فارسی‌زبان که بی‌وقفه ذهن مخاطب ایرانی را علیه حاکمیت داخلی بمباران می‌کنند و منشأ سختی ادراک‌شده در زندگی روزمره را ثمره ماجراجویی مسئولان کشور می‌دانند ابزار قدرتمندی برای این سیاست است. دهه نود دوران اوج تحمیل این جنگ علنی با زندگی مردم ایران بود که به نظر می‌رسید باید در سال‌های ابتدایی دهه بعد به نتیجه رسیده باشد. ۸ سال تورم مستمر بی‌وقفه، اختلال در امکان آینده‌سازی فردی، بحران امید نسبت به بهبود وضع زندگی، تغییر الگوی مصرف و افت کیفیت زندگی قاعدتاً باید به حد کافی شکاف مردم و حاکمیت را تعمیق می‌کرد. نیرو‌های وفادار به انقلاب نیز در این سال‌ها به‌واسطه اختلافات داخلی و فشار اجتماعی و تصویرسازی منفی رسانه‌ای به حد کافی باید منزوی می‌شدند و دیگر کسی در میدان باقی نمی‌ماند. حمله اسرائیل به ایران با حمایت تمام قد آمریکا بر اساس همین برآورد شکل گرفت. اما دوباره مردم این صحنه را نیز تغییر دادند. عملیاتی که بنا بود در نصفه روز نظام را زمین‌گیر کند و با آشوب داخلی منجر به فروپاشی شود با جایگزینی سریع فرماندهان، هدایت مستقیم رهبری و مقاومت سلحشورانه مردم پس از ۱۲روز به آتش‌بس ختم شد. ادامه دارد... @edraakaat

دشمن اصلی تو همین مردم هستند روایتی از نیم‌قرن جنگ تمام عیار علیه مردم ایران قسمت پایانی این مردم را باید از سر راه برداشت ترور حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای آخرین تیر آمریکا علیه مردم بود. این بار اگر فرماندهان نظامی ترور شوند، رهبری نباشد که جایگزینشان کند و اراده مردم را برای دفاع بسیج کند، آن هم در شرایطی که کمتر از دو ماه قبل، یک جنگ شهری رخ داده و کشته‌شدن بیش از سه هزار نفر حجم زیادی از خشم را انباشته و تورم رکورد‌های عجیبی‌زده، جماعت جنگ‌زده داغدیده فروپاشیده دیگر چه نقشی می‌توانند ایفا کنند؟ جواب این سؤال را فقط رهبری می‌دانست که به این مردم ایمان داشت و گفت چنانچه اتفاق بدی بیفتد این مردم مبعوث می‌شوند و کار را تمام می‌کنند. کمتر از ۲۴ ساعت پس از شروع جنگ و تنها ساعاتی پس از اعلام شهادت رهبر انقلاب، خیابان صحنه بعثت مردم شد. هر روز شلوغ‌تر از دیروز. حالا دیگر همه دنیا می‌دانند این ایده که رهبرشان را می‌زنیم و هرکسی را دلمان خواست جایگزین می‌کنیم، نیروی نظامی را زمین‌گیر می‌کنیم و رژیم حاکم را تغییر می‌دهیم برای هر جغرافیایی ممکن باشد در ایران شدنی نیست. این جمعیتی که در خیابان می‌جوشد نه‌تنها در فقدان رهبر فرونپاشیده بلکه خود در غیاب او امانتش را به دوش کشیده و به تعبیر رهبر سوم انقلاب، خود کشور را رهبری می‌کند. اصلاً انگار چهل سال برای چنین روزی تربیت شده بود. برای همان لحظه که صدای جنگنده دشمن را بالای سرش بشنود، انفجار بمب‌ها را پیش چشمش ببیند و خون پاک هموطنش روی زمین بجوشد؛ اما او به جای ترس و تردید صدای الله اکبرش را بالاتر ببرد. مگر می‌شود با وجود این مردم نظام سیاسی را زمین‌گیر کرد؟ این جنگ به هیچ وجه جنگ آمریکا با حاکمان نیست. این دقیقاً جنگ با مردم است. مردمی که نزدیک به نیم قرن راه دشمن را از همه سو بسته‌اند و هر محاسبه‌ای را بی‌معنا کرده‌اند. حالا هر دو طرف می‌دانند تکلیف این جنگ دیگر نه در مرز‌ها و نه در پایگاه‌های نظامی که دقیقاً کف خیابان روشن می‌شود. درست وسط میدان بعثت مردم... @edraakaat

من امروز غبطه‌خور مقام این شهیدم؛ مقام این هم‌وطن آسمانی‌ام که هیچ از زندگی‌اش نمی‌دانم جز این که در آخرین لحظات حیاتش «ذاکر» خدا بود و مولای ما، امیرالمومنین فرمود: الذّکر مجالسة المحبوب؛ یعنی ذاکر هم‌نشین خداست. و به قول بزرگ ذاکر عالم، رسول مهربانی‌ها: «الذّاکر فی الغافلین کالمقاتل فی الفارّین». یعنی ذاکر در میان جمعِ غافل مثل همان سرباز رزمندهٔ ایستادگی‌کننده است در میان کسانی که دارند فرار می‌کنند. انگار همین امروز این آدم را توصیف کرده‌اند. امروزی را که این عبای خاکی حکم لباس رزمش را پیدا کرده و حضورش در خیابان حکم ایستادگی در میدان را… آن وجودِ ذاکر دیروز حالا دیگر خودش روی زمین «ذکر» شده… ما امروز خدا را با خون او یاد کردیم… @edraakaat

وسط میدان تره‌بار بودم. چند دقیقه‌ای از صدای انفجارهای مهیب گذشته بود و مردم دوباره مشغول خرید شده بودند. یک نفر زیر لب نفرین و ناله حوالهٔ آمریکا می‌کرد و یک نفر دیگر حماقت پسماندهٔ پهلوی را یادآوری می‌کرد. پیرمرد فروشنده گفت: تازه ملعون برای چهارشنبه‌سوری هم فراخوان داده، می‌خواهد دوباره کشته بگذارد روی دست مملکت. مرد میانسالی که تا آن‌لحظه ساکت بود نگران گفت: کاش حالا که این‌ها برنامهٔ به خیابان آمدن دارند، تجمعات شبانه را یک شب تعطیل می‌کردند و این مردم بی‌گناه را به خیابان نمی‌کشاندند. زن کنار دستی‌ام دست از جمع‌کردن پرتقال‌ کشید، بدون مکث براق شد توی صورت مرد و نهیب زد: یعنی چه آقا؟ چه کسی ما را به خیابان کشانده؟ ما خودمان خواستیم در خیابان باشیم! این ما هستیم که مسوولین را هم به خیابان کشاندیم‌ نه آن‌ها ما را! و بی آن‌که منتظر جواب بماند دوباره مشغول برداشتن پرتقال شد... و من کنار دستم زنی را می‌دیدم، در موقعیت انتخاب، که آگاهانه در زمانهٔ جنگ طرف زندگی سلحشورانه ایستاده بود. @edraakaat

از هر موی شهیدی از ما و از هر قطره خونی که به زمین می‌ریزد، انسانهای مصمم و مبارزی به وجود می‌آید. شما مگر تمام افراد ملت شجاع را ترور کنید و الّا ترور فرد هر چه بزرگ باشد، برای اعاده چپاولگری سودی ندارد. امام خمینی، ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ @edraakaat

اولین بار که این چند جمله تعریف‌های رهبر شهید انقلاب از آقای لاریجانی را شنیدم، حسرت نشست کنج دلم، عمیق غبطه خوردم به این چند کلمه: «دوستیم»… «برادریم»… «هم‌فکریم»… «رفیقیم»… خوش به حال شما آقای لاریجانی، چه تاییدات قرص و محکمی داشتید از آقای ما… خوش به حال شما آقای لاریجانی، به رفیقتان پیوستید… @edraakaat

شهید دکتر علی لاریجانی: مسئله مقاومت، ریشه‌ای عاطفی، احساسی و ایمانی دارد و شهادت‌ها این بُعد ایمانی را پررنگ‌تر می‌کنند. رهبری نیز فرمودند که با ترورها، مقاومت در منطقه تقویت می‌شود. ریشه مقاومت، مجاهدت است و با ترور، احساسات عمیق‌تر و قوی‌تر می‌شود. آنان می‌کشند، اما ماجرا شعله‌ورتر می‌شود، جریان مقاومت زنده می‌ماند… @edraakaat

ظهور تام عصر خمینی در دوران خامنه‌ای من از خطابه‌های رهبر شهید انقلاب، سخنرانی ۱۴خرداد ۶۹ را خیلی دوست دارم. آن جایی که او در اولین مراسم سالگرد رحلت امام خمینی، رو به روی مردم ایستاد و در زمانی که بر مصیبت فراق امام می‌گریستند مدعی شد: عصر جدیدی در عالم آغاز شده که باید آن را دوران خمینی نامید! این جمله البته می‌توانست یک دلداری ساده برای کسانی باشد که تعبیر خودش صبرشان در مصیبت امامشان از دست رفته اما کلام ادعاهایی بیش از این داشت: «چه قدرت‌هاى مادّى دنیا بخواهند و چه نخواهند و چه آمریکا بخواهد و چه نخواهد، این دوران در دنیا آغاز شده است و پیش هم رفته است و تأثیرات این عصر جدید بر روى ملّت‌ها، بر روى دولت‌هاى ضعیف، بر روى دولت‌هاى قوى و بر روى ابرقدرت‌ها محسوس است. وقتى عصر جدیدى در تاریخ بشر آغاز می‌شود، هیچ ‌کس نمی‌تواند خود را از تأثیرات آن عصر بر‌کنار بدارد؛ هیچ ‌کس ممکن نیست خودش را از تأثیرات یک دورانى که در جهان با پایه‌هاى محکم الهى و انسانى شروع شده، دور بدارد؛ ما می‌خواهیم این را اعلام کنیم؛ اگرچه بسیارى از ملّت‌ها تحت ‌تأثیر این عصر جدید قرار گرفته‌اند؛ بسیارى از دولت‌هاى سطح زمین هم تحت ‌تأثیر قرار گرفته‌اند؛ حتّى نقشة سیاسى دنیا عوض شده است. توقّع نداریم که تحلیلگران و قضاوت‌کنندگان قدرتمند و سیاسى عالم اقرار کنند که این عصر آغاز شده؛ آنها اعتراف نمی‌کنند که دوران جدیدى آغاز شده است، امّا تحت ‌تأثیر این دوران قرار گرفته‌اند و آن را احساس می‌کنند». این عصر جدید چیست و چه ویژگی‌ای دارد که همه را متاثر می‌کند؟ خودش می‌گوید این عصر جدید «قرن معنویت» است (۱۰/۱۱/۹۰). نه به این معنای دم دستی که در سال‌های اخیر مد شده و مرادش این است که در عالم گرایش به معنویت در حال افزایش است و آدم‌ها در جستجوی امر فرامادی‌اند. بلکه سخن از «تشکیل یک نظامی است که معنویت، جزو بافت اصلی آن محسوب می‌شود» (۲۵/۷/۸۵). سخن از معنویتی است که از قلب‌ها بیرون آمده و به حکم عقل‌ها، بدن‌های بی‌شمار را به دنبال عدالت به میدان آورده است و با تکیه بر یک أراده جمعی برای یک ملت، قدرت بازدارندگی خلق می‌کند که برخلاف دیگر انواع بازدارندگی برای دیگر نظام‌های سیاسی در دسترس نیست. این عصر جدید است چون یک بازیگر جدید دارد. پیش از این موازنة قوا را توان نظامی، پشتوانة علمی، رشد اقتصادی، منابع مادی و ... بالا پایین می‌کرد و حالا امت خمینی یک مولفه مهم را به این زمین اضافه کرده بود که رفته‌رفته بیشتر ظاهر می‌شد و اثرش را بر همه می‌گذاشت. مولفه‌ای که به تعبیر آیت‌الله خامنه‌ای در بیانیة گام دوم انقلاب اسلامی خود را در اصل رخداد انقلاب نمایان کرد و در «آن روز که جهان میان شرق و غرب مادّی تقسیم شده بود و کسی گمان یک نهضت بزرگ دینی را نمی‌بُرد، با قدرت و شکوه پا به میدان نهاد؛ چهارچوب‌ها را شکست؛ کهنگی کلیشه‌ها را به رخ دنیا کشید؛ دین و دنیا را در کنار هم مطرح کرد و آغاز عصر جدیدی را اعلام نمود». و در وقایع دیگری چون ۸سال دفاع مقدس، در خلاء دیگر مولفه‌های قدرت مانند توان نظامی و قدرت اقتصادی و پشتوانه علمی، با حفظ تمامیت ارضی دربرابر یک تهاجم تمام‌عیار، برتری خود را در نسبت با دیگر مولفه‌های قدرت ثابت و فقدانشان را جبران کرد و در سال‌های پس از انقلاب موتور خلق دیگر مولفه‌ها شد. سیدعلی خامنه‌ای در پایان اولین سال رهبری‌اش از ظهور یک قدرت جدید در عصر خمینی سخن گفت و هر سال که از دوران رهبری‌اش گذشت بیشتر بازدارندگی منحصر به فرد این نیرو را پیش چشم دوست و دشمن نمایان کرد. و حالا در روزهای پس از شهادتش این ظهور قدرت بازدارندگی این معنویت در خیابان‌های ایران تام شده است. ایرانی که در ابتدای انقلاب، از بین همة مولفه‌های قدرت همین یک قلم معنویت را داشت، امروز به پشتوانه همان گوهر یگانه، با وجود محاصرهٔ سنگین اقتصادی، در علم و توان نظامی دشمنش را انگشت به دهان گذاشته و ضمن برتری در این رقابت همگانی، وجه ممیزه رقابت‌ناپذیرش را به رخ دنیا می‌کشد. تا آنجایی که برخی منتقدین ترامپ بر او می‌تازند که چطور این عنصر مهم در ملت ایران را نادیده گرفته و بدون محاسبهٔ نیروی عظیم ایمانی این مردم با به شهادت رساندن رهبرشان بر آتش أراده آن‌ها بیشتر دمیده است! حالا دیگر از نظر آن‌ها احمقانه است که برای تصمیم‌گیری دربارهٔ حمله به مردم ایران فقط توان نظامی و اقتصادی و علمی‌شان را محاسبه کنی و از معنویت بسیج‌کنندهٔ عجیب و غریباشان چشم‌پوشی کنی! این یعنی حتی اگر واجد این معنویت نیستی چاره‌ای نداری جز این که در نظام محاسبه‌ات واردش کنی! این یعنی توحید خمینی و خامنه‌ای ابرقدرت پوشالی دنیا را برده و قواعد این بازی دیگر در دست همان مستکبرین همیشگی نیست! این یعنی ظهور کامل عصر خمینی در دوران خامنه‌ای... @edraakaat

حتما خیلی از شما هم این روزها فیلم‌های اصابت موشک‌های ایرانی به مواضع آمریکا و رژیم صهیونیستی را می‌بینید و از فروریختن هیمنهٔ ابرقدرت‌نماهای زمانه کنج دلتان روشن می‌شود. اگر از این دسته‌اید شما را دعوت می‌کنم به دیدن تیتر نیویورک تایمز: *آمریکا، تنها ماند.* این عبارت، که مشابه‌های زیادی در رسانه‌های دنیا دارد، دقیق‌ترین اصابتی است که ایرانی‌ها تا امروز در جنگ رمضان داشته‌اند. کشوری که تصور می‌شد قدرت بلامنازع دنیاست و منافع همه را تعیین می‌کند، با آن توان نظامی افسانه‌ای و آن اقتصاد غول‌پیکر، به ایرانی که مدعی بود منزوی‌اش کرده حمله کرده، در زمان کوتاهی در باتلاق خودساخته‌اش گیر کرده، به همهٔ عالم رو می‌زند که در این جنک یاری‌اش کنند و آن‌ها یک‌به‌یک‌ دست به سرش می‌کنند و برخی هم شجاعانه می‌گویند نه! این جنگ ما نیست! و حالا فقط خودش مانده و نوچه‌های بی‌حیثیت عربش! ما داغ‌های بزرگ به دل داریم و جانِ حرف‌زدن از اهمیت تاریخی این صحنه را پیدا نکرده‌ایم. ما حواسمان نیست چه فصل‌های مهمی دارد به تاریخ این منطقه اضافه می‌شود. اصلا تاریخ ما به کنار؛ این ورق‌ها دارد تاریخ آمریکا را به قبل و بعد خودش تقسیم می‌کند. @edraakaat