‌

تا تو نگاه میکنی، کار من آه کردن است، ای به فدای چشمِ تو ! این چه نگاه کردن است ؟

زمزمه کردم. السلام علیک یا مَن نورُه سابقُ النور، ای قدیم بلامبدا، ای شاهد ازل. تو آن نوری که پیش از آدم، پیش از قلم، در سایه‌ی عرش، ذکر قدیم بودی. ای‌که قلم نور به نام تو رقم خورد، ای خاتم انبیا، ای محبوب خدا. ای‌که امانت لولاک بر دوش هستی نهاده شد و افلاک، گِرد تو طواف کردند. درود بر تو، ای سرِّ مکشوف، ای راز منشور، ای‌که خداوند بر تو درود می‌فرستد و ملائک، صفردِ برابر قداست تو. زمزمه کردم و خیالم بهم گفت صدام پیچیده شده در زمزمه‌ی باقی عالمین.

"به من بگو! ای ماه، تو با من سخن بگو! آیا هرگز کسی زیباتر از محمد، در این زمین خاکی دیده‌ای؟"

سلام و درود خداوند بر محمد و خاندان محمد. آن فخر سماوات و زمین که نبض تمامی انبیاء در اشتیاق آمدن او می‌تپید و شهادت همگی‌شان، مُهر تأییدی بر سیادت مطلقه او بود. همان که عزیز دردانه‌ی خلقت، گل‌سرسبد عالم امکان و حقیقت مطلقی است که تمام رسولان، پیش‌قراولان بشارت او بودند. سلام بر منتهای تام نبوت. سلام بر سرور تمام انبیاء. سلام بر تجلی خداوند قهار بر زمین. سلام و درود بی‌کران بر تو، ای محمد برگزیده.