Now I know how John of Arc felt.

«من، سال‌های سال مُردم، تا این‌که یک دم زندگی کردم. تو می‌توانی، یک‌ذره، یک‌مثقال، مثل من بمیری؟»

برای این‌ ایام سوگ‌نامه خواهم نوشت. دفنش خواهم کرد. روی خاکش، گل‌های خشک‌شده‌ی مزار مادربزرگم رو قرار خواهم داد. زمانی که من دارم از کبودی‌های تنم ناشی از لمس تاریکی و خراش‌های ابليس‌وار دم می‌زنم، تو صحبت از یک روزِ بد داشتن می‌کنی. حرف‌هات‌رو بعدها بالای مزارم بزن. گل‌دسته‌هایی‌هم برام بیار، نذار نرمی گل‌برگ‌هارو زیر خروارها خاک از یاد ببرم.

تک‌به‌تک سلول‌های تنم برای یک لحظه چشیدن مرگ تشنه‌ست. روحم امّا برای مزه‌ی حیات. طعم هردوشون‌رو از یاد برده‌ام.

خداوند شاهد است چه شب‌هایی از لمس ابلیس به آغوش تو پناه آوردم، ای قدیس. ای قدرت خداوند، شیر خداوند، عزیز خداوند و برترینِ اهل زمین، به فریادم رس! ای علی، به فریادم رس!

سلام بر تو ای سرور من، و ای فرزندِ سرور من.

واقعا واقعا دختر حوّایی